Beeld EPA

Jelle's Weekdier Zwarte beer

Beren schieten, weer eens iets anders dan stoeien met de kleinkinderen

Matthew Erdie Jr. is een vriendelijke man van 67 met grijze baard en pretoogjes, het type dat je graag als opa voor de kleinkinderen zou zien. Maar hij is besmet met het onuitroeibare virus dat in de Verenigde Staten rondwaart: schietgraagte. Zijn hele leven al is hij een fervent schutter. Jager.

Twee weken geleden schoot hij zijn ultieme jongensdroom, de prooi waar hij op hoopte sinds hij tweeënvijftig jaar geleden met schieten begon. Erdie Jr. schoot op 29 november om half acht in de ochtend een Amerikaanse zwarte beer, een mannetje met een gewicht van 743 pound, ofwel 337 kilo, in Greene Township, Pike County, Pennsylvania. Er werd op meerdere websites over deze heldendaad bericht, opgeleukt met foto’s van het enorme dode dier in het bos, zijn kop op een dode boomstam. Erachter zit opa trots geknield in de lens te kijken.

Ieder najaar gaat in Pennsylvania (en zeker niet alleen daar) het berenseizoen van start. Dat betekent een ware slachting onder de dieren. Dit jaar werden tot afgelopen dinsdag 3373 beren gedood, wat een goed berenjaar is, want in 2018 werden er in dezelfde tijd slechts 3153 doodgeschoten.

Er waren dit jaar ook veel dikkerds bij, allemaal mannetjes. De recordhouder tot nu toe is een exemplaar van 747 pound (339 kilo) en nog zeven andere wogen meer dan 600 pound.

Het gaat om de Amerikaanse zwarte beer, Ursus americanus, een soort die gelukkig nog vrij algemeen voorkomt en een groot verspreidingsgebied kent, van Alaska en Canada tot in Mexico en Florida. Ook in de noordoostelijke staten, waaronder Pennsylvania, komt hij voor.

Het is niet de grootste Amerikaanse beer; dat is de ijsbeer (Ursus maritimus) die bijna 700 kilo kan bereiken, gevolgd door de bruine of grizzlybeer (Ursus arctos) waarvan met vette zalm volgevreten mannetjes wel een halve ton kunnen wegen.

De Amerikaanse berenjacht is een abjecte liefhebberij, maar hier in Europa konden we er ook wat van – waarbij ik uiteraard niet de ene schandvlek met de andere wil witwassen. Ooit leefden hier ook overal beren; hun botten spoelen nog altijd aan op het strand.

Dat waren andere soorten, de Europese bruine beer (die net als de grizzly tot de soort Ursus arctos behoort) en diens voorganger de grottenbeer (Ursus spelaeus), maar qua afmeting en leefwijze zeker vergelijkbaar met de beren die Erdie Jr. en zijn makkers in Pennsylvania schieten. Er leven hier nog wat belaagde restpopulaties in de Pyreneeën, de Abruzzen en op de Balkan, en iets verder weg in de Karpaten.

De Amerikaanse zwarte beer is minder bedreigd; hij figureert dan ook niet op Rode Lijsten. Dat neemt niet weg dat je je kunt afvragen wat nou de lol is van het doodschieten van zo’n prachtig dier. Die vraag geldt trouwens ook voor het tegen hoge bedragen ‘mogen’ schieten van leeuwen, olifanten en giraffen. Wat opvalt, is dat de jagers zich met graagte laten fotograferen naast, achter of op hun slachtoffer. Ze zijn er trots op, zo ook Matthew Erdie Jr. Volgende week gaat hij herten schieten. Fijne opa. 

Jelle Reumer is paleontoloog. Voor Trouw bespreekt hij iedere week een dier dat het nieuws haalt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden