doen

Ik wilde het deze en volgende week eens hebben over mulchen. Watte? Tja, vaak denken hoveniers, tuinschrijvers en ander professioneel tuinvolk dat elke Nederlander weet wat mulchen is. Maar mulchen is echt tuinders-taal en het is zeker niet raar als je niet weet wat het eigenlijk inhoudt.

Denk aan uw partner zoals Ursula Le Guin over haar oudste pollepel nadenkt. Een houten gereedschap dat al die gebruiksjaren perfect in uw hand past, dicht, zwaar, glad als een rivier. En uw seks zal weer leuk zijn.

Trouw biedt wekelijks aan vijf singles die een relatie willen de mogelijkheid om een contactadvertentie te plaatsen. Reageren kan via e-mail. Deze week:

Als je door een winkelstraat loopt zul je al snel één ding concluderen: alle winkels komen zo nu en dan met aanbiedingen, maar supermarkten doen dit echt altijd. Waarom?

Plant nu bomen! En struiken! De grond is nog warm en blijft lekker vochtig doordat het meer regent. Zo kunnen ook diepe wortels zich nog ontwikkelen en ‘aarden’ voordat de bomen in winterslaap gaan. En in de lente zijn ze meteen klaar voor het groeiseizoen.

Als beeldend kunstenaar is Johan van der Dong vooral bekend van De Postbus en De Hotline van God. Kunst maakt hij nog steeds, maar na meerdere beroertes is dat fysiek en financieel een uitdaging.

In het Portugese natuurpark Sintra-Cascais, vlakbij Lissabon, gaat het land naadloos over in de zee. Koningen bouwden er de bizarste paleizen. In het najaar vind je al wandelend de verstilling.

September: planttijd! Alles wat je nu neerzet, heeft alle tijd om zich te settelen, omdat de grond nog warm is. En volgend jaar gaan ze meteen groeien en bloeien. Daarom zijn wederhelft Ronald en ik druk bezig met het ‘scheuren’ van vaste planten, mede op verzoek van vrienden en familie.

Als zoon van een pionierende aardappelboer in de Noordoostpolder is het journalist Jacques Hermus (Dagblad van het Noorden) een doorn in het oog als hij wordt versleten voor een stadse meneer. Jazeker, hij woont intussen in de Randstad en zit intussen veel vaker met zijn handen op een toetsenbord dan in de grond, maar aardappelstof zit hem naar eigen zeggen in alle poriën van zijn lichaam.

William Poutsma (41) kocht onlangs veertig schoenendozen vol ansichtkaarten. Geld gaat vooral naar zijn gezin en hobby. ‘Ansichten van kerkgebouwen zijn mijn favoriet.’

Nog één keer: vlinders! In september kunnen vlinders voor het laatst nog hun buik vol eten: bij nectarrijke laatbloeiers zoals herfstasters en -anemonen, hemelsleutel, klimop, ijzerhard of zonnehoed. Maar door de klimaatverandering leggen ook steeds meer vlinders, zoals het landkaartje, nu nog eitjes. Daar hebben ze ook waardplanten voor nodig, speciale plantensoorten waar vlinders hun eitjes op leggen omdat hun kroost zo ongelooflijk kieskeurig is.

Ger de Boer (94) uit Rotterdam is tot nu de oudste deelnemer ooit aan deze rubriek. Zuinig aan heeft ze nooit gedaan. ‘Mijn vader zei vroeger: ik werk om te leven, ik leef niet om te werken. Zo zijn wij ook opgevoed.’

Eindelijk vond ik een bomenman, een echte. Mijn Franse oprijlaan telt zeventien esdoorns en die waren erg volumineus geworden, met als gevolg wel erg veel donkerte in huis en tuin. Nadat ik er hier al eerder over schreef, waren er zelfs verschillende lezers zo lief om aan te bieden te komen helpen snoeien. Maar intussen vond ik bij de bakker een visitekaartje van een heuse bomenspecialist. Ah, esdoorns, zei hij toen hij kwam kijken, die zijn delicaat en kun je niet zomaar kortwieken. Zéker niet aan de bovenkant, daar kunnen ze heel slecht tegen. Voorzichtig uitdunnen was zijn devies, voor meer licht en lucht. Toen hij in zijn offerte repte van ‘taille de cohabitation et transparence’ wist ik het zeker: deze man moet ik hebben.

Mijn hart maakt altijd een sprongetje bij het zien van een dagpauwoog, atalanta of simpel citroenvlindertje. Maar er zijn nog nooit zo weinig vlinders geweest als dit jaar, zoals ik vorige week schreef, al moeten we deze september, de laatste bloeimaand, nog afwachten.

Anna Roos van Wijngaarden is verliefd op ‘Gertrude’: een luxe, duurzame trui die wat teruggeeft aan het boerenland waar ze vandaan komt.

Wat is dat toch met honden dat ze, zodra ze een ronddraaiend wiel zien, in de aanval gaan en agressief naar je voeten happen? ­Iedereen die weleens op een fiets of scooter zit, heeft het meegemaakt. In Mumbai, India, is dat niet anders. Is het angst, frustratie of territoriumdrift? We kunnen het ze helaas niet vragen.

Lekker uitgerust terug van vakantie? Fijn! Maar hoe staat het met de planten in je tuin of op je balkon? Want die hebben deze zomer behoorlijk wat stress gehad door extreme hittegolven en lange droge periodes.

Dacht ik altijd dat tuinieren bij uitstek een genderneutrale activiteit is, stuit ik opeens op zowel een artikel in de Britse Daily Mail, een artikel in de Britse onlinekrant van The Independent, (sorry, maar Britten zijn nog steeds dé tuinen-autoriteit) én een onderzoek van het tuingereedschapmerk Wolf-Garten.

Ik heb net nog even gekeken: helaas, mijn tomaten zijn nog steeds niet echt rood, meer groen-roze. Dat is vreemd, want meestal oogst ik nu al volop rijpe, sappige tomaten. Maar alles lijkt dit jaar wel langzamer te rijpen, zelfs in mijn behaaglijke groentekas.

Aan dingen die Zakia Labyed (55) niet nodig heeft, geeft ze liever geen geld uit. Ze is zuinig op haar spullen. “Pas als iets kapot is, vervang ik het.”

Zonder insecten geen bloemen of vruchten, tenzij je investeert in plastic planten. Álle insecten zijn daarbij onmisbaar, inclusief hinderlijke zoemers, prikkers en stekers. Een ongemakkelijke waarheid waar je niet op zit te wachten als er opeens een wesp op je ijsje landt.

De ergernis van deze week: de gezonde, sportende mens.

Nee, een échte horrorvakantie heb ik nooit meegemaakt, of het moet die fietsvakantie zijn waarbij het twee weken regende. Maar een horrorthuiskomst wel. Tijdens mijn vakantie was mijn tuin namelijk veranderd in een gele woestijn met dorre sprietjes. Mijn superlieve ‘huisoppas’ had niet echt groene vingers, bekende ze. En toen de regenton leeg was en er een sproeiverbod gold, had ze het maar opgegeven.

‘Ik ben toch geen konijn!’ Je hoort ouderwets carnivore types nog wel eens sputteren als ze een groene salade krijgen voorgeschoteld. In Frankrijk niet hoor. Daar is de salade verte nog immer een gewaardeerd onderdeel van de maaltijd. Bij de kaas of als aparte gang.