Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De momenten van Macron in 2017: Frankrijk is terug

Democratie

Kleis Jager

De Franse president Emmanuel Macron. © EPA

Drie jaar geleden had vrijwel nog niemand van hem gehoord, in mei werd hij gekozen tot president van Frankrijk. En Emmanuel Macron blijft verrassen. 

In een tijd dat de afkeer van politiek een recordhoogte heeft bereikt, is volgens peilingen een op de twee kiezers tevreden. Hij doet wat hij heeft gezegd en geeft het ambt - daarover zijn vriend en vijand het eens - weer allure. Een overzicht van opmerkelijke Macron-momenten

Lees verder na de advertentie

7 mei - De Overwinning

Macron loopt op de tonen van Beethovens Ode an die Freude naar de Pyramide voor het Louvre om zijn speech te houden. De zorgvuldig geregisseerde show vol historische verwijzingen markeert een stijlbreuk. Macron wil geen ‘normale president’ zijn zoals zijn voorganger François Hollande. Het staatshoofd van Frankrijk is naar zijn idee een gekozen koning en moet zich ook als zodanig gedragen. Dat betekent dat je je niet met alles bemoeit en dat je niet overal verantwoordelijk voor bent, legde hij al eens eerder uit. Het presidentiële woord moet weer zeldzaam worden zodat het niet zijn waarde verliest, is het streven. Macron heeft een naam bedacht voor zijn taakopvatting: een ‘Jupiteriaans presidentschap’.

Met verbeten gezicht schudt Macron Trump de hand. © EPA

25 mei - De hand van Trump

Macron baart opzien in de marge van een Navo-topontmoeting Brussel. Donald Trump probeert voor de camera’s zijn beroemde stevige handdruk uit op de debutant - het is Macron’s eerste internationale optreden - en stuit op flinke weerstand. De Franse president blijft Trumps hand vasthouden en knijpen op het moment dat het voor zijn Amerikaanse collega wel genoeg is geweest. Deze man laat zich niet opzij zetten, is de boodschap. In juni demonstreert hij dat opnieuw. In het somptueuze decor van het paleis van Versailles veroordeelt hij staand naast president Poetin de pro-Kremlin media als Russia Today die geruchten heeft verspreid over een off-shore bankrekening van Macron.

26 september - Vol gas voor Europa

Macron zet zijn visie uiteen op de toekomst van de Europese Unie in het auditorium van de Sorbonne-universiteit. Al een kwart eeuw is van Franse presidenten niets meer vernomen op dit gebied. De EU is een electorale valkuil waar men het liefst met een grote boog omheen loopt. Macron pakt het probleem frontaal aan. Hij wil meer Europa, zegt hij, op bijna elk gebied. Hij vermijdt het woord ‘federalisme’ maar achter de citaten van vaders van de Europese gedachte als Jean Monnet doemen de contouren van een Europese superstaat op. Hij oogst lof voor zijn politieke moed en visie maar hangt voor het vervolg volledig af van welke regering er in Duitsland komt.

28 november - Het bleef stil op straat

De Assemblée Nationale geeft de regering met 463 stemmen tegen 74 stemmen groen licht voor de eerste sociale hervorming van Macron. Het gaat om een pakket maatregelen dat bedrijven moet bevrijden van het juk van een flink aantal regels en verplichtingen. Zo fuseren verschillende inspraakorganen tot één personeelsraad en komt er een plafond op de ontslagvergoeding bij overeenkomsten die door de rechter worden ontbonden. De ontslagprocedures frustreren de strijd tegen de werkloosheid, omdat ze vaak een reden zijn voor ondernemers zijn geen mensen aan te nemen. De ingrepen zijn technisch, maar Macron geeft zo de rest van Europa het signaal dat Frankrijk wel degelijk kan veranderen. Hij zou zijn tanden stuk bijten op de ‘woede van de straat’, zo werd gezegd, maar niets blijkt minder waar. 16 november waren er in heel Frankrijk 80.000 mensen op de been om te protesteren tegen zijn ‘sociale staatsgreep’. Men gelooft het wel zo lijkt het, zelfs in militant linkse kringen. Macron voert uit wat hij heeft aangekondigd - in tegenstelling tot Hollande - en een alternatief is er niet.

9 december - Hommage aan Johnny

Macron omhelst de kinderen van Johnny Hallyday. © EPA

Macron treft de juiste toon tijdens de herdenkingsdienst van rockster Johnny Hallyday. Tienduizenden mensen verdringen zich rond de Madeleine-kerk in Parijs. ‘Ik weet dat velen de indruk hebben dat ze een vriend, een broer, een lid van de familie kwijt zijn’, zegt hij op het bordes waar de witte kist met Johnny is opgesteld. ‘Velen van ons voelen sinds enkele dagen een vreemde leegte.’ Macron wilde geen staatsbegrafenis maar een ‘eerbetoon van het volk’. Honderden bikers rijden over de Champs-Elysées en brengen hun idool ronkend en knetterend een laatste groet, 1500 politiemensen zijn op de been om het geheel in goede banen te leiden. Schrijver Jean d’Ormesson kreeg een dag eerder wel een officiële hommage, Macron zwicht niet voor de druk het verschil tussen hoge en lage cultuur op te heffen.

21 december - Macron viert zijn veertigste verjaardag 

Zijn leeftijd zou een nadeel zijn, zo werd gezegd. Maar zijn jeugd blijkt een geducht wapen in de communicatie van het Elysée: optimisme, dynamiek, hier staat iemand die er zin in heeft, in Frankrijk gebeurt iets. Macron krijgt een aardig cadeau: The Economist roept Frankrijk uit tot land van het jaar, het eindigt voor Argentinië en Zuid-Korea. In 2012 was het ‘niet te hervormen’ Frankrijk in 2012 nog een ‘tijdbom in het hart van Europa’. Nu schrijft het een bijna lyrisch artikel over de ‘ex-bankier die zonder steun van welke partij dan ook’ het Elysée veroverde. En Marine Le Pen verpletterde: ‘Een overwinning van Le Pen zou het einde van de Europese Unie hebben betekend. En ook al moet aan de economie nog veel gebeuren - de werkloosheid en de overheidsuitgaven zijn veel te hoog - Macron heeft nu al veel bereikt, meent het liberale blad. ’De komst van Macron geeft iedereen hoop die denkt dat de oude tegenstelling links-rechts minder belangrijk is dan die tussen openheid en geslotenheid’.

Macron krijgt een verjaardagstaart op een kerstdiner met 700 Franse soldaten in Niger. © AFP

Deel dit artikel