Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Bevroren keken de Groningers naar wat er zich beneden voltrok

Democratie

Wim Boevink

De minister op de rug, de lege blauwe stoelen van het parlement, de volle tribune daarboven, je kon er symboliek in zien. © Wim Boevin000

Online gekeken naar het gasdebat, van half acht 's avonds tot iets na middernacht. De Groningers op de publieke tribune waren toen al vertrokken, moe, verbitterd.

Ze hadden bijna vijf uur nodig gehad om vanuit Loppersum in Den Haag te komen. Ze waren in een file terechtgekomen en moesten omrijden; de Kamervoorzitter had voor hen de aanvang van het debat verschoven en dat bericht was in de bus met gejuich ontvangen.

Lees verder na de advertentie

Het was ook de laatste keer dat ze die avond juichten. De publieke tribune stroomde vol, de Kamer beneden hen bleef goeddeels leeg. Alleen het CDA was goed vertegenwoordigd, de anderen volstonden met het sturen van hun woordvoerder op dit dossier.

Tegenover hen zat een eenzame minister. Voor aanvang van het debat zag ik achter hem de fotograaf Werry Crone, wiens fraaie, tableau's schilderende foto's jarenlang mede het gezicht van deze krant bepaalden.

Invoelend

De foto bij dit stuk zou van hem kunnen zijn: de minister op de rug, de lege blauwe stoelen van het parlement, de volle tribune daarboven. Je kon er symboliek in zien, de stille, voortslepende ramp in Groningen en de desinteresse van Den Haag.

Wiebes maakte een ontspannen indruk, terwijl hij zijn best deed invoelend te luisteren naar de soms bevlogen bijdragen in eerste termijn, althans zo meende ik te zien aan de luistershots die de regie af en toe door de statische registratie mengde. Een welwillend man, met goede bedoelingen.

De partijwoordvoerders spanden zich in het ongeluk van de Groningers te schilderen en ze leken hen in van alles tegemoet te willen komen: een snel schadeprotocol moest er komen, liefst binnen twee weken en de gaswinning moest liefst terug naar twaalf miljard kuub, want dat was nog enigszins verantwoord qua 'seismiciteit' - een woord dat Frank Wassenberg (Partij voor de Dieren) heel graag en vaak liet vallen.

Soms liet de regie ook een luister-shot zien van de Groningers, die nogal bevroren toekeken naar wat zich beneden hen voltrok. De Kamervoorzitter had hen na enige tijd gemaand niet te applaudiseren of boe te roepen.

Ik zag Wiebes in zijn beantwoording langzaam veranderen; aanvankelijk rustig begonnen met uitleggen en analyseren (als bewindsman vers op dit dossier) schoof hij steeds verder het ongemak in.

Ik zag Wiebes in zijn beantwoording langzaam veranderen; aanvankelijk rustig begonnen met uitleggen en analyseren (als bewindsman vers op dit dossier) schoof hij steeds verder het ongemak in, zeker ook na interruptie van Thierry Baudet die hem afschilderde als een softe relatiecoach zonder daadkracht en hem vroeg de geheime kern van de oude overeenkomst tussen de staat en de private partijen van Shell en Exxon Mobile, zoals in 1963 vastgelegd in de Nam, te onthullen.

Dat kon de minister niet, hooguit in een 'vertrouwelijke technische sessie'. Maar ook zijn daadkracht kon hij niet demonstreren, er waren andere partijen om nog mee te praten, hij kon alleen een nieuw loket schilderen, en een voordeur en een achterdeur.

Een nieuw loket. Dat leek me een onmachtig antwoord zoals je dat van een bureaucratie kan verwachten, en bij de nieuwe minister begon iets van radeloosheid door te schemeren. 'Het is complex,' zei hij en: 'ik kan niet heksen.'

En even beving me de paniek, dat eigenlijk niemand meer deze situatie meester is, dat Groningen een doos van Pandora is, dat er krachten zijn ontketend die niemand beteugelen kan.

Lees hier meer columns van Wim Boevink.

Deel dit artikel

Ik zag Wiebes in zijn beantwoording langzaam veranderen; aanvankelijk rustig begonnen met uitleggen en analyseren (als bewindsman vers op dit dossier) schoof hij steeds verder het ongemak in.