Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zes jaar is een eeuwigheid in de popmuziek, maar de Fleet Foxes zijn terug

Home

Joris Belgers

Robin Pecknold (midden) leerde aan de universiteit vooral arbeidsethos: 'Dat had ik voorheen nauwelijks. Als het even niet lukte met een nummer, ging ik televisiekijken'. © TRBEELD
Interview

Succes kwam snel voor de Fleet Foxes. Frontman Robin Pecknold moest er tussenuit. Nu, na zes jaar, is er eindelijk nieuwe muziek. Volgende week houdt de band 'Crack-Up' ten doop, op het festival Down the Rabbit Hole.

Zes jaar is lang in een mensenleven, zes jaar is een eeuwigheid in de popmuziek. Nu had Fleet Foxes wel enig krediet opgebouwd, met hun debuutalbum dat in 2008 een instant klassieker werd. De Amerikaanse gitaarband werd ermee één van de succesvolste bands van de indie-hausse in het vorige decennium.

Lees verder na de advertentie

Maar fans werden ongeduldig, en lange tijd was onduidelijk of de band überhaupt nog bestond.

Het was geen bewuste beslissing om zo'n lange pauze in te lassen. Het gebeurde gewoon. Nu, zes jaar na verschijnen van album nummer twee, 'Helplessness Blues', is de band terug, met het weelderige, wijds opgezette 'Crack-Up', vol barokke folkpop. Weg zijn die puntige, meerstemmige kampvuur-blokhut-kabouter liedjes waarmee de band uit Seattle beroemd werd. Deze ambitieuze derde is wat zwaarder verteerbaar, maar de warme sfeer van gitaarharmoniën klinkt nog onmiskenbaar als Fleet Foxes.

Dit nieuwe album zag Robin Pecknold (31) lange tijd als een 'onoplosbaar probleem', zegt hij bij een bezoek aan Amsterdam. "Schrijven, opnemen, met de pers praten, toeren - dat is leuk en aardig als het om iets gaat waar je écht vertrouwen in hebt. Maar wat als dat nu niet het geval is? Verspil je dan niet je eigen tijd, en de tijd van anderen?" Tussen de regels door: nee, hij was niet zo tevreden met de tweede plaat.

De vriendelijke Pecknold praat bedachtzaam, zoekend, zoals Amerikanen dat zo goed kunnen. "We wisten erna niet waar we naartoe moesten, als band. Dus ben ik andere dingen gaan doen. En ging ik terug naar school."

Het hielp dus dat jullie platencontract was uitgediend.

"Precies. Er zat geen druk meer achter. Vanaf het eerste moment waren wij behoorlijk succesvol, zeker voor een indiefolkband. Ontiegelijk veel meer dan waarop ik hoopte toen ik begon met muziek maken. We komen allemaal uit Seattle, met een behoorlijk geïsoleerde muziekscene. Het was alleen al heel tof geweest als we de grootste band in Seattle waren geworden."

Pecknold zwijgt, secondenlang. Dan: "Het succes kwam te snel. Ik was behoorlijk jong, 21, toen ons eerste album een instant american classic werd genoemd. Het is natuurlijk een geweldige luxe om geld te verdienen, maar er kwam meer bij kijken - er zat veel druk achter dat tweede album. Dat heeft niet bepaald geholpen bij het maken van muziek waarop ik trots kan zijn."

De universiteit leek me een goede broedplek om een paar jaar nieuwe ideeën op te doen

Wat voor druk?

"We zaten met de vraag wat we moesten doen binnen dit genre. Wilden we écht populair worden, dan moesten we richting popfolk. Mumford & Sons, Of Monsters and Men. Succes brengt dergelijke beslissingen met zich mee, die niet per se met creativiteit te maken hebben. Gelukkig hebben zulke beslommeringen op de muziek van dit album geen invloed gehad."

Daar was tijd voor nodig.

"Ik heb veel gereisd, en ben vakken gaan volgen aan de Columbia Universiteit in New York. Muziektheorie, kunstgeschiedenis, literatuur. De universiteit leek me een goede broedplek om een paar jaar nieuwe ideeën op te doen."

Wel liep de studie vertraging op toen Joanna Newsom Pecknold vroeg mee op tournee te gaan, met zijn solomateriaal. De rest van de Fleet Foxes kwam naar die shows kijken. Het begon weer te borrelen. Want al die tijd was hij als uitlaatklep muziek blijven schrijven, tussen de colleges door. "Veel van het nieuwe album is in die periode geschreven."

Wat leerde u aan de universiteit waar u profijt van hebt?

"Arbeidsethos. Dat had ik voorheen nauwelijks. Als het even niet lukte met een nummer, ging ik televisiekijken. Dat kan niet aan de universiteit, tenminste, als je goede cijfers wilt halen. Die discipline heb ik meegenomen in het maken van dit album. Daarnaast een idee van vrijheid. Een universiteit zegt niet precies in welke richting je het zoeken moet, je moet jezelf in beweging krijgen. Daardoor ging ook het schrijven van muziek niet langer als werk aanvoelen."

© TRBEELD

Dit album voelt als een reis, met al die verwijzingen naar onderweg zijn, en geografische namen in tekst en songtitels.

"Ik heb ook veel gereisd. Ik ging in mijn eentje backpacken door Nepal, heb een poos gesurft in Midden-Amerika, ik ging naar Japan, heb een maandje in een Californisch klooster gezeten, en een tijdje in het Marokkaanse Essaouira een cursus gevolgd voor traditionele Gnawa-muziek." Je hoort het allemaal terug op 'Crack-Up', in de repetitieve polyritmiek op het nummer 'Mearcstapa', of in de metalen castagnetten die zo nu en dan voorbij komen. "En ik denk dat je wel terughoort dat ik de afgelopen jaren veel in zee heb gelegen."

Hoewel er een hoop gebeurt heeft 'Crack-Up' geen narratief, geen rode draad. Patronen zijn er, maar die zitten diep verstopt in de muziek. Zo is het bijvoorbeeld niet voor niets dat de eerste noten op het album 1-2-5 zijn - pam-paam-pááám, Pecknold zingt het na. Dat patroon komt op meerdere plekken op dit album terug, als baslijn in 'Maercstapa' en 'Cassius'. "Ik was alleen, de band bestaat uit vijf personen - van one to (two) five people." Ook komt het F-akkoord vaak terug, bewust in de blaasarrangementen. Het verwijst niet alleen naar de bandnaam Fleet Foxes, maar de F is ook de noot waarop het vorige album eindigde - met blazers, inderdaad.

Het is geen politieke muziek, maar leven in deze tijdsgeest druppelt door in alles wat je doet

"Met dergelijke dingetjes wilde ik onderstrepen dat dit album er vooral om draait dat Fleet Foxes weer als bandje bij elkaar is." Hij grinnikt samenzweerderig. "Ik heb zoveel tijd aan deze muziek besteed dat je vanzelf dit soort dingen gaat bedenken."

Het nummer 'If you need to, keep time on me' heeft als ondertitel '21st of January', de dag van Trumps inauguratie. De muziek was er al, de tekst schreef hij na de verkiezing.

U bent niet de enige artiest met zo'n nummer.

"Tja. Het was nogal traumatiserend. Na de verkiezing wist ik zeker dat 'Crack-Up' (barsten - red.) de perfecte titel was. Het is een caleidoscopisch, gebroken album. Het is geen politieke muziek, geen 'Hurricane' van Dylan, maar leven in deze tijdsgeest druppelt door in alles wat je doet. Dus het eindigt hoe dan ook met iets dat resoneert met het heden. In die zin zie ik kunst altijd als reactie op de wereld om ons heen."

Het album komt misschien compleet verwarrend over, maar aan het einde hoor je oplossingen

Crack-Up verwijst ook naar een essay van F. Scott Fitzgerald.

"Dat was een andere reden dat ik het koos. Dat essay gaat over de problemen die de schrijver ondervond om aan de verwachtingen te voldoen die hij zichzelf oplegde. De titel 'Crack Up' bleef lang door mijn hoofd spoken, ik kon er steeds meer mee. Het waren de initialen van Columbia University. Het verwijst naar Brexit, hoe Europa uiteen valt, maar ook naar de situatie in mijn eigen land."

"Maar ik moet zeggen dat het essay meer weerklank had toen ik het las - vier jaar geleden - dan nu. Het einde is namelijk zo deprimerend, waarbij Fitzgerald zich bij de situatie neerlegt, en besluit zich als een robot een weg door het leven te imiteren. Zo voel ik me beslist niet. Ook dat hebben we willen vertalen - het album komt misschien compleet verwarrend over, maar aan het einde hoor je oplossingen, opluchting in de muziek, daarmee wilden we catharsis aanbrengen."

Er gloort licht aan de horizon?

"We hebben altijd nogal zwaarmoedige muziek gemaakt. In de toekomst wil ik wel eens proberen serieuze muziek te maken die níet zwaarmoedig klinkt."

Fleet Foxes staat volgend weekend op Down the Rabbit Hole bij Nijmegen. Hun derde album, Crack-Up, verscheen vrijdag bij Nonesuch/Warner.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
De universiteit leek me een goede broedplek om een paar jaar nieuwe ideeën op te doen

Het is geen politieke muziek, maar leven in deze tijdsgeest druppelt door in alles wat je doet

Het album komt misschien compleet verwarrend over, maar aan het einde hoor je oplossingen