Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zelfs de zon verdreef haar somberte niet

Cultuur

Koert van der Velde

Review

Het is er niet heel anders dan hier, maar het is er wel allemaal veel mooier, denkt godsdienstlerares Barbara Veenman over het leven na de dood.

Barbara Veenman (41) is al haar hele leven gek van het oude Egypte, waar de dood werd gezien als de overgang naar het volgende leven. ,,Op de tombes zie je schilderingen van boeren die in hun mooiste kleren het land bewerken. Ze kijken gelukkig.''

Als kind was ze er al mee bezig. ,,Op de kleuterschool heb ik eens gezegd dat ik later in een piramide begraven moest worden.''

Geloven in reïncarnatie doet de remonstrantse theologe niet, al speelt het soms wel door haar hoofd. ,,Dromen over begraven worden in een piramide is immers een beetje vreemd voor een kleuter.''

Of misschien toch niet: ,,Ik was een heel somber, bij tijd en wijle depressief kind. Mijn fascinatie voor Egypte was ook een vlucht. Egypte vertelde me dat het na de dood allemaal beter zou worden.''

Ze heeft er een rotsvast vertrouwen aan overgehouden. ,,De dood is geen bodemloos gat. Hoeveel dieper kan een mens vallen dan in Gods hand?''

Veenman heeft een lijvige historische roman geschreven over het oude Egypte tijdens het leven van de door haar bewonderde farao Achnaton.

Deze farao schafte de oude cultus af en voerde het monotheïsme in. Alleen de zon mocht voortaan nog worden aanbeden. Deze was volgens Veenman de zichtbare manifestatie van de zonnegod, die zelf echter ongrijpbaar was.

Veenman plaatst hier ook de oorsprong van het jodendom -Mozes beschrijft zij als Achnatons oudere broer.

Al is dat fictie, toch ziet Veenman tal van al te toevallige parallellen tussen Jodendom en de religie van Achnaton. ,,Psalm 104 lijkt zeer op de Egyptische 'Atonhymne'.''

Egyptenaren schilderden hun deurposten rood om onheil af te weren, zoals ook in het bijbelboek Exodus te lezen is. Er is een afbeelding van de jonge god Horus, die sprekend lijkt op Mozes in het riet. Zowel de Joden als de oude Egyptenaren kenden de ongebruikelijke erfopvolging via de vrouwelijke lijn.''

Of Egyptenaren en Joden dan ook dezelfde God aanbaden, durft Veenman niet te zeggen. ,,Oei, nee, de bevrijding die de God van Mozes voorstond, ging veel verder dan die van Achnaton. Mijn belangstelling voor het oude Egypte heeft mij ook niet kunnen helpen om van mijn somberheid af te komen. Dat lukte dankzij de theologie. Ik ben nu een zeer gelukkig mens.''

Deel dit artikel