Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zaken als Nicky Verstappen dringen het gewone leven binnen, inktzwart

Cultuur

Wim Boevink

© ANP

Met opgewonden berichten uit Amerika gingen we de nacht in, Michael Cohen voor de rechter, Trump geïncrimineerd. De berichten rolden over elkaar heen. Daar het gekrakeel, hier de stille nacht, de diepe slaap.

Bij het opstaan krakeelde het verder, maar of Trumps einde naakte of niet, we ontbeten in de tuin, de zon warmde het terras op, bescheen onze kranten.

Lees verder na de advertentie

Nog één keer zou de zomer, die monumentale zomer, de temperatuur de hoogte injagen, er was in De Bilt al een recordaantal van 52 zomerdagen boven de 25 graden geregistreerd. Nooit eerder vertoond in de geschiedenis van de metingen.

Ik overwoog van deze misschien wel laatste dag - een 'koufront' was onderweg - een schets te maken, hem vast te leggen in dit verslag, hem als het ware in te lijsten.

Woensdag 22 augustus 2018.

Maar tijd vloeit, ze is niet te stoppen en niet te stollen, iedere schets is een voorbijgaande, iedere dag vervluchtigt, als een maaltijd, met telkens iets andere kruiden. Zo zie ik actualiteit. Ze brengt de dag op smaak. Of bederft hem.

Het kruid van deze woensdag was scherp en bitter, er was een doorbraak in een twintig jaar oude zaak, bij de onopgehelderde dood van een elfjarige jongen. Nicky Verstappen. Een persconferentie werd aangekondigd voor 12.00 uur, high noon.

Marianna Vaatstra, Anne Faber, Nicky Verstappen. Hun zaken drongen het gewone leven binnen, collectieve geschiedenis, inktzwart. Je volgde ze, die zaken, met een half oog, een half oor, liet ze toe, duwde ze weg, ze raakten aan ieders nachtmerrie.

Wat was er ook weer met Nicky Verstappen? De radio berichtte, Twitter twitterde, het werd twaalf uur, een officier van justitie nam het woord, de radio stond aan.

Woensdag 22 augustus 2018.

Een DNA-match.

'Een donor van verdachte sporen' was gevonden. Ik geloof niet dat hij het woord 'dader' gebruikte.

Het was warm geworden, maar niet alleen maar zonnig. Boven dit deel van helt land dreven wolkenvelden, dun, als een melkachtig vlies. Het licht was van zilver, met scherpe randen. Ik liep de tuin in, wiedde wat onkruid, even maar, en toen ik terugkeerde achter de tafel en mijn scherm keek ik in het gezicht van de donor. Ik huiverde.

Twin peaks

Geen terughoudendheid. Geen balkje. De donor grijnslachte naar de camera. Een rij regelmatige tanden stond schuin naar binnen gericht. Zijn naam stond erbij, zijn laatste verblijfplaats. Vogezen. Zijn verdwijning, zijn vermissing.

Een bushcrafter. Iemand die in een bos kan overleven. Ineens was er een woord bijgekomen in het collectieve vocabulaire. Ik keek nog eens in dat grijnzende gezicht en dacht aan het diabolische Twin Peaks. Op Twitter werd het signaal voor een klopjacht gegeven. Ook in het Frans.

Deze woensdag ging steeds meer over hem, de verdachte donor, op een YouTube-filmpje wandelde hij als natuurgids door een bos in België, zware vioolmuziek, een gorgelende stroom, anemonen, wilde narcissen, kamperfoelie. Join me on my trips. De warmte buiten voelde ineens oud en stoffig aan.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. De stukken van zijn Klein Verslag vind je hier.

Lees ook:

Onderzoek Nicky Verstappen wacht nieuwe obstakels

Een doorbraak waarop twintig jaar is gewacht. Maar feitelijk is het onderzoek naar de vraag wat de 11-jarige Nicky Verstappen in de zomer van 1998 overkwam, terug bij af. Een onderzoek dat nog flink wat obstakels wacht.

Niemand kende Jos Brech echt, zelfs zijn collega's niet

Hij was introvert, op zichzelf. “Niemand kende Jos echt”, zegt Siegurd Jan van Leusen. Hoe hij zijn geld verdiende, waar hij opgroeide, wie zijn jeugdvrienden waren? Hij zegt het allemaal niet te weten. 

Deel dit artikel