Wie is Patrick Demompere: Brusselmans, Lanoye, Komrij?

cultuur

Onno Blom

Review

In Vlaanderen vraagt men zich al een tijdje verbeten af: wie is Patrick Demompere? De auteur die achter dit pseudoniem schuilgaat, begon enkele jaren geleden de moderne Nederlandse literatuur op de korrel te nemen in het Belgische weekblad Humo onder de noemer 'Ezelsoor & Co'. De titel van zijn rubriek valt te verklaren uit het feit dat Demompere zich een gildebroeder acht van ,,het eerlijke ezelsoor, niet van het pretentieuze leeslint'. Hij verafschuwt de 'incestueuze kliek' van recensenten en toont zich ,,een van die robuuste lezers die lezen zoals ze snurken, eten en winden laten'.

Welnu, dat is te ruiken in de bundel 'Erg!', waarin een kleine veertig 'Ezelsoren' zijn samengebracht. Demompere ziet er geen been in zo ongeveer alle schrijvers die de laatste tijd een boek publiceerden in het gezicht te boeren. Een kleine selectie: het romandebuut van H. M. van den Brink wordt afgedaan als 'kattenbakvulling', Hermine de Graaf heeft 'een gedrochtje te vondeling gelegd', Louis Ferron bedrijft als kandidaat-intellectueel 'het fascisme als denkoefening' en Kees Ouwens is 'knettermesjogge geworden van het rukken'. Bovendien weten we nu dat ,,als ze in Boudewijn Büch knijpen er iets oneetbaars uitkomt dat naast Goethe heeft gelegen. 't Is een enorme tube, die jongen.'

In al zijn stukjes zingt Demompere hetzelfde liedje. Hij scheldt in het kort een schrijver de huid vol en eindigt met een echo van de beroemde zin van Cato, die de Romeinse senaat elke keer opnieuw voorhield: overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden (Ceterum censeo...). Zo schrijft Demompere over de verhalenbundel 'Lang geleden' van Kristien Hemmerechts: ,,Het boek is zeer geschikt, overigens, om er op een survival trektocht door de Rocky Mountains velletje voor velletje je gat mee af te vegen.'

Staat de literaire wereld nu, als een verbeeld Carthago, in lichterlaaie? Welnee. Daarvoor zijn de stukjes te cabaratesk en te weinig argumentatief. Hij bedrijft, om Demompere zelf aan te halen (al verwijt híí het Cees Nooteboom), ,,filosofie die op je afkomt als een steltloper op lucifers'. Het is af en toe hilarisch, maar je komt er geen steek verder mee.

Blijft de vraag: wie is Patrick Demompere? Daar is men het in Letterenland nog niet over eens. Een anonieme Vlaamse criticus? Herman Brusselmans? Tom Lanoye? De meeste stemmen vergaarde tot nu toe Gerrit Komrij, die in voorafgaande decennia de verzamelde Nederlandse schrijvers al met de knoet gaf. De criticus Hans Warren heeft in zijn recensie in de GPD-bladen zelfs een stijlvergelijking gemaakt van Komrij's oude werk en de columns in 'Erg!'. Komrij wordt zelf door Demompere overigens een 'doetje' genoemd en 'een slappe zak die graag gemeen wil kijken'. Een briljante vermomming? Een onzinnige suggestie? Wie weet komen we er nooit achter.

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie