Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Waarom koos De Nationale Opera weer die vervelende kapper uit Sevilla? Figaro, Figaro, Figarooooo.....

Cultuur

Peter van der Lint

Robert Wilsons 'Madama Butterfly' keert weerom.
Klassiek & zo

Een operaseizoen samenstellen is als een jongleeract. Zoiets als een heleboel bordjes op ranke bamboestokken draaiend proberen te houden. 

Je rent van stok naar stok. En net als je de laatste een zwiep hebt gegeven, moet je weer terugrennen naar de eerste, omdat daar het bordje gevaarlijk langzaam begint te draaien en er vanaf dreigt te kletteren. Met die gedachte in het achterhoofd moet je het nieuwe seizoen van De Nationale Opera bekijken, en misschien niet al te snel zijn met een oordeel erover.

Lees verder na de advertentie

Dat vond ik best lastig tijdens de perspresentatie van dat DNO-seizoen deze week. De eerste reactie na een blik in de brochure was zo ongeveer deze: Alweer een 'Zauberflöte'? Alweer een 'Jenůfa'? Alweer een 'Tannhäuser', een 'Madama Butterfly' en een 'Pelléas et Mélisande'? En bovenal: alwéér een 'Barbier van Sevilla'? Al die titels zijn de ietwat voorspelbare usual suspects van een zichzelf respecterend operahuis, en zo achter elkaar gezet oogt het weinig avontuurlijk. Saai zelfs. Maar deze zes opera's vormen slechts de helft van het seizoen, dat verder hoogst avontuurlijk genoemd kan worden. Daarover zometeen.

Het gejerimieer van een bonte stoet lentevogels die een barre winter prediken

Eerst maar eens een aloude grief herhalen. Misschien helpt het, al heb ik er een hard hoofd in. Waarom krijgen we in Amsterdam na de tot vervelens toe herhaalde Dario Fo-productie van 'Il barbiere di Siviglia' opnieuw juist díe Rossini-opera te zien? Het vaak gebezigde argument dat de zalen vol moeten, gaat heus niet op, want toen DNO Rossini's 'Guillaume Tell' en 'Il viaggio a Reims' programmeerde, stroomden de liefhebbers toe. Dus waarom weer die vervelende kapper uit Sevilla? Figaro, Figaro, Figarooooo..... Ik vertrouw erop dat regisseur Lotte de Beer er iets origineels mee gaat doen, maar had ze dat ook niet kunnen doen met 'La donna del lago', 'Ermione', 'Armida' of een van die andere zes, verwaarloosde top-opera's die Rossini in Napels schreef?

Gejerimieer

Enfin. Bij elk nieuw seizoen staan de klagers en zeurders klaar. Ook nu brak het gejerimieer van een bonte stoet lentevogels die een barre winter predikten meteen los. Te weinig dit, te veel dat, waarbij vooral de Robert Wilson-productie van 'Madama Butterfly' (hier al te zien in 2002 en 2007) het moest ontgelden. En het moet gezegd: ik ben ook geen fan van Wilsons anti-kitsch, inmiddels verworden tot Wilson-kitsch.

Maar we krijgen daarnaast wel Enescu's 'Oedipe', Gershwins 'Porgy and Bess', Adams' 'Girls of the Golden West', Kurtágs 'Fin de partie', Hamels 'Caruso a Cuba', Vivaldi's oratorium 'Juditha Triumphans' en het grote 'Aus Licht'-project van Stockhausen. Wie de drie 'Licht'-avonden wil bezoeken is overigens 315 euro lichter, en ook daarover spraken de reaguurders schande.

Vreemd is dat bij de nieuwe productie van 'Pelléas et Mélisande' geen zangers vermeld staan. Daniele Gatti en het Concertgebouworkest zitten in de bak en Olivier Py regisseert, zoveel is zeker. Maar die combinatie zou in eerste instantie Verdi's 'Otello' gaan doen. Ook de cast was al rond, toen men toch over de geschiktheid van de tenor voor de titelrol begon te twijfelen. Als alternatief bedacht men toen Verdi's 'Un ballo in maschera' met dezelfde cast, waarna de bariton, die eerst Jago had zullen zingen, begon te sputteren en het project verliet. Een vervanger vinden lukte niet. En toen was daar ineens 'Pelléas'. Zonder zangers nog. Jongleren is het, zo'n operaseizoen.

Lees ook: Jaap, Jaap, en nog eens Jaap. In het promotiemateriaal van The New York Philharmonic kun je niet om Jaap van Zweden heen

Deel dit artikel

Het gejerimieer van een bonte stoet lentevogels die een barre winter prediken