Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vocale verfijning bij Stotijn en Muuse

Cultuur

Anthony Fiumara

Review

Hij deugt wel, die serie Jonge Nederlanders van het Amsterdamse Concertgebouw. Vlak voordat pas afgestudeerd talent van allerlei pluimage op de sneltrein van de roem stapt, krijgt het de kans om zich met een eigen programma te presenteren in de kleine zaal. Als het goed is zie je die musici in de seizoenen daarna terug op allerlei internationale podia.

De serie vraagt dus om een goede neus voor talent, dat in voldoende mate aanwezig blijkt in dit land. Niet alleen het publiek weet dat het steeds wat bijzonders krijgt voorgeschoteld en komt dan ook in groten getale luisteren. Sinds dit seizoen heeft zelfs een sponsor een prijs verbonden aan de serie, ter stimulering van dat veelbelovende talent.

Er zijn maar drie kandidaten dit seizoen, maar als ik mee zou mogen beslissen over die award, dan zou het concert van dinsdag avond hoge ogen gooien. Al was het maar om de onalledaagsheid van twee vocalisten met twee pianisten.

Alt-mezzo Christianne Stotijn en bariton Robbert Muuse zongen in gebruikelijke combinatie met hun respectievelijke pianisten Joseph Breinl en Micha van Weers. En in kwartetverband, bijvoorbeeld in Wijnand van Klaverens knappe bewerking van Mahlers liederen uit 'Des Knaben Wunderhorn'.

Christianne Stotijn, de jongste, presenteerde zich onstuimig in haar interpretatie van Brahms en Schönberg. Aan haar voorkeur voor elfen en heksen kon ze nu ook zigeunertranen toevoegen: de 'Zigeunerlieder' van Brahms waren haar op het lijf geschreven. Heftig bewogen en ritmisch geprononceerd gaf ze de liederen een on-Nederlands temperament. Om in 'Kommt dir manchmal' een mooie ingetogenheid aan de dag te leggen.

Diezelfde extremen riep ze ook op in Schönbergs vroege 'Sechs Lieder': romantische gebaren, verdwaald tussen de op drift geslagen toonsoorten. Misschien dat ze die muzikale rusteloosheid hier en daar dramatisch te veel benadrukte. Met zo'n schitterend expressieve stem kan Stotijn het zich permitteren op die momenten juist wat aan gestiek terug te nemen.

Ademloos luisterde de zaal naar Robbert Muuse, die vocale verfijning en balans paarde aan een kokette podiumpresentatie. Hij legde een prachtige berusting in Schumanns 'Der Spielmann'. In de niet vaak gehoorde liederen van Viktor Ullmann toonde hij zich superieur: geraffineerd en licht gezongen, tongue in cheek geacteerd. Zijn poëtische pianiste Micha van Weers toverde prachtige kleuren uit haar instrument. Ze had bovendien hetzelfde feilloze gevoel voor taal en timing als Muuse. Wat een eeneiig duo!

Deel dit artikel