Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vlees en porselein als wellustig amalgaam

Cultuur

Sander Hiskemuller

Opinie

Needcompany met ’The Porcelain Project’, choreografie van Grace Ellen Barkey. Gezien 19/10 Rotterdamse Schouwburg, op 30/10 in Stadsschouwburg Amsterdam. www.needcompany.org

Porselein is zijdezacht glimmend en sensueel fragiel, maar als het breekt kun je je er lelijk aan verwonden. Het goedje dat ooit als luxeproduct was voorbehouden aan koningshuizen, bepaalt in ’The Porcelain Project’ van de Brusselse Needcompany het toneelbeeld. Schotels en kommen bungelen als mobiles aan draadjes boven het podium, surreële baksels tuffen als stinkzwammen op het voorplecht rondjes. Een tafel volgepakt met maagdelijk wit servies laat zich met flink geronk horen, alsof de boel elk moment kan ontploffen.

De zes performers ogen met opgeplakte porseleinen neuzen, dito borsten en hoofddeksels als bizarre creaturen. Met kleurige hoepelrokken en pofbroekjes vormen zij een burleske hofhouding uit de porseleinpronkkast. Ook is er een dwaze koning die ons welkom heet in zijn land. Hij wordt in zijn rug geprikt als hij in breedsprakige speeches vertelt over hoe hij vogels zingen leert.

Samen met Lot Lemm, die de installatie van honderden porseleinen objecten maakte, tekent Grace Ellen Barkey voor een voorstelling die balanceert op de rand van beeldende kunst, performance en dans. Porselein, afgeleid van ’porcella’, de schelp die als basis dient voor porselein, is gezien de vorm symbool voor vrouwelijke wellust. Zo is ook alles in deze aaneenschakeling van Alice in Wonderland-achtige, associatieve beelden in zinnelijkheid gevat. De koning en zijn prinsje hengelen met schotels als aas naar een sensueel kronkelende danseres; op een verhoogd hofbordesje wordt bijna koddig de liefde bedreven – vlees en porselein als wellustig amalgaam.

Op het wankele evenwichtskoord dat een erotische droom naar een nachtmerrie doet overhellen, maken naïeve reidansjes, duetjes en cartooneske circusnummers geleidelijk plaats voor minder onschuldige frivoliteiten. Het porselein waar aanvankelijk nog kitscherig mee wordt gedanst – behoedzaam om niets te breken – dient dan andere doelen. De porseleinen neuzen worden als duivelsoortjes op het hoofd geplaatst, oraal bevredigd en als geslacht tussen de benen gehangen om te penetreren wat maar voorhanden komt.

’Mad King’ George, Caligula en Nero stonden figuur voor de voorstelling; hun onaflatende zucht naar schoonheid leidde tot perversie en destructieve gekte. Ook in ’The Porcelain Project’ takelt zinnelijkheid af naar een donkere samenballing van lust en macht. De koning die eerst nog knotsgek, maar ongevaarlijk als een kikker over het podium hopte, ontaardt in een kwijlende dégénéré die zich door zijn prinsje met geweld in het kruis laat tasten.

Knap hoe Barkey de installatie met enorme verbeeldingskracht volledig in haar choreografie integreert. Toch vraag je je af wat Barkey wil suggereren met de – toch wat dubieuze – strekking van zinnelijkheid en verval. Antwoord daarop komt er niet, daarvoor is de voorstelling te veel een porseleinen poppenkast.

Deel dit artikel