Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Verrassend muzikale Alex Ploeg lost cabaretbelofte ruimschoots in

Cultuur

Sander Becker

Ploeg speelt woeste solo's en ingetogen frasen. © Bob Bronshoff
RECENSIE

Cabaret
Alex Ploeg
Ultimatum
★★★★☆

Voor maatschappelijk engagement hoef je bij Alex Ploeg (32) niet aan te kloppen. In zijn eerste avondvullende programma, dat deze week in première ging, houdt de cabaretier zich verre van #MeToo, vluchtelingen en dividendophef.

Lees verder na de advertentie

Waar het dan wel over gaat? Vooral over Ploeg zelf en dat blijkt stof genoeg voor een hilarische voorstelling.

Ploeg, bekend van zijn satirische sketches in het tv-programma ‘Klikbeet’, stelt zich kwetsbaar op. Met veel zelfspot vertelt hij hoe hij zich uit de goot heeft getrokken. Jarenlang hing hij thuis op de bank ‘als een vadsige narcist’, totdat hij besloot af te vallen en iets van zijn leven te maken.

De cabaretier steekt de draak met zijn sneue leven zonder vriendin of academische titel. Ook zijn familie moet het ontgelden, net als het kakkersmilieu, waarin hij als dokterszoon opgroeide.

Tussendoor richt hij zijn pijlen op externe fenomenen, zoals de traditionele Gooise scholier die op 4 mei een quasi diepzinnig gedicht voordraagt. Daar mag je eigenlijk niets van zeggen, weet Ploeg, want het is nog maar een kind en het gaat over de Holocaust. “Maar waar is de damschreeuwer als je hem nodig hebt?” 

Ploegs gitaarspel is kwalitatief ver verheven boven het tjik­ke-tjik­ke-tjik van andere tokkelende cabaretiers

Gitaarspel

Behalve een grappenkanon blijkt Ploeg een begenadigd gitarist. Met zijn metallic-rode elektrische monster soleert hij er woest op los, om even later de prachtigste ingetogen frasen uit de snaren tevoorschijn te toveren. Zijn spel is kwalitatief ver verheven boven het tjikke-tjikke-tjik van andere tokkelende cabaretiers. De liedteksten, onder meer over een geriatrische vrijpartij met een ‘oma’ die rijmt op ‘stoma’, slaan ook aan.

De meest waarachtige Ploeg krijgt het publiek vermoedelijk te zien als de artiest een inkijkje biedt in zijn angsten. Zo is daar de angst voor volwassenheid, een uiterst wankel en overschat concept. Of de angst om tijdens een crematie ineens iets heel geks te doen. Met zijn moeilijk beheersbare brein herinnert Ploeg aan collega’s als Ronald Goedemondt en Wim Helsen, ook meesters in het krankzinnig absurdiseren van alledaagse taferelen.

Ploeg werkte jaren in de schaduw als tekstschrijver voor humoristische radio- en tv-programma’s. Hij is ook gestaald in de stand-upcomedy, al mag zijn dictie soms helderder. Zijn ster is duidelijk rijzende.

Twee jaar geleden won hij de publieksprijs van het Camarettenfestival. Vorig jaar riep de Volkskrant hem uit tot ‘Comedytalent van 2018'. De vraag was alleen nog of hij een avondvullend programma in zich had. Ja dus. Met deze geslaagde en gelaagde debuutvoorstelling lost hij zijn belofte ruimschoots in.

Deel dit artikel

Ploegs gitaarspel is kwalitatief ver verheven boven het tjik­ke-tjik­ke-tjik van andere tokkelende cabaretiers