Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vaak verliest de schoonheid

Cultuur

Wim Boevink

Novak Djokovic, altijd de onbeminde tussen Nadal en Federer. In die tragiek schuilt een eigen schoonheid. © AFP
Klein verslag

Je kon het weer zien bij Frankrijk tegen België. Het spelplezier van de Belgen werd gesmoord in de efficiency van de Fransen. 

De Franse winst was het bijproduct van hun hoofddoel, namelijk het spel van de Belgen te frustreren, alle looplijnen dicht te lopen, Lukaku, de spits te laten verdwijnen.

Lees verder na de advertentie

Meesterlijk uitgevoerd.

Anti-voetbal, zei de ontgoochelde Belgische keeper Courtois, die zijn tegenstanders voor het grootste deel van de wedstrijd ver van hem weg zag staan, diep in de eigen Franse helft, waar spits Giroud ergens voor het eigen strafschopgebied liep te storen. Courtois zag de Fransen alleen opduiken bij razendsnelle uitvallen, ergens vanuit de diepte. Een doelpunt vanuit een dood spelmoment was afdoende.

Schoonheid verloor het van slimheid, raffinement van kracht (de Franse lopers op het middenveld waren onverzettelijk), creativiteit van berekening, aanval van verdediging, techniek van taktiek.

Schoonheid verloor het van slimheid, raffinement verloor het van kracht

Een schaakspel, zei men na afloop. Misschien, maar schaken is geen kijksport. En ik twijfel er niet aan dat het Franse rekenmodel zal leiden tot het wereldkampioenschap. Frankrijk zal dan een wereldkampioen zijn voor de boeken, niet voor de verbeelding. Al kun je ook rekenmodellen bewonderen, om de intelligentie van Griezmann en het snelle schakelen van Mbappe.

Die zucht naar verbeelding en schoonheid is natuurlijk ingebakken in mijn Hollandse DNA, ontsprongen aan de traumatische ervaring van 1974, toen Nederland het beste land was dat het wereldkampioenschap niet won.

De vloek van mooi voetbal.

Middenvelder van België Eden Hazard reageert ontgoocheld na afloop van de met 1-0 verloren wedstrijd tegen Frankrijk. © Photo News

Bij tennis speelt het ook op.

Daar staan de speelstijlen van Federer en Nadal tegenover elkaar. Nog steeds. De souplesse en het naturel van de een, tegen de kracht en het uithoudingsvermogen van de ander.

Het lukt mij niet warmte te voelen voor het spel van Nadal, voor die reeks van tics waarmee hij de zelfcontrole moet opbouwen voor elke serve, voor het op de millimeter nauwkeurig plaatsen van zijn drinkflesjes,

Natuurlijk is dit allemaal uiting van bijgeloof en perfectionsime en hij hindert er ook geen tegenspeler mee (zoals Djokovic dat wel lukte met zijn eindeloos stuiteren met de bal, maar Djokovic is een geval apart), maar bij een Federer is niets van dat alles terug te vinden. Een gentleman, goede manieren, nette familie, maar een niets ontziende krijger op de baan, met een dodelijk arsenaal aan wapens.

Terwijl ik dit schrijf heeft Federer juist op court no. 1 zijn eerste set verloren aan een boomlange, slungelige en zeer taaie Zuidafrikaan - de grote kampioen kan soms ook ineens heel kwetsbaar ogen. Zijn tennis, nu eens superieur, dan weer een kwelling.

Djokovic daarentegen is op center court bezig een Japanner neer te worstelen in die uitputtende, zelfpijnigende stijl van hem. Ik zag een fragment waarin hij zich bij de scheidsrechter beklaagde wegens double standards - hij werd eerder wegens court violation bestraft, waar zijn tegenstander voor hetzelfde 'vergrijp' werd gespaard. Tegen die dubbele standaard vecht de Serviër al zijn hele carrière. Altijd de onbeminde tussen Nadal en Federer. In die tragiek schuilt een eigen schoonheid.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Deel dit artikel

Schoonheid verloor het van slimheid, raffinement verloor het van kracht