Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Uitwaaien op het Bellopad, een oude spoorlijn is nu een fijne wandelroute

Cultuur

Harmen van Dijk

Het oude station van Vinkeveen is in oude staat teruggebracht. © Harmen Van Dijk
Mooiste Nederland

Dwars door één van de oudste polders van ons land reed ooit een treintje, Bello genaamd. Nu kan er gewandeld worden op dat traject, het Bellopad.

Een netwerk van spoorlijntjes verbond ooit de dorpen onder Amsterdam met de buitenwereld. Aalsmeer, Uithoorn, Wilnis, Vinkeveen - overal kon je op charmante stationnetjes de stoomtrein nemen naar de grote stad. Wat een uitkomst zouden die treinen vandaag de dag zijn om de A2 en de A4 te ontlasten. 

Lees verder na de advertentie

Maar na de Tweede Wereldoorlog werden de lijntjes een voor een gesloten, autobus en auto waren toen de toekomst. Het lijntje van Mijdrecht naar Nieuwersluis werd als laatste opgeheven, in 1986. Maar de spoordijk bleef liggen en is nu onderdeel van het Bellopad dat een jaar geleden in gebruik werd genomen.

Asfaltering dreigde voor het Bellopad en nog erger: de komst van schreeuwende pelotons ama­teur­wiel­ren­ners en suizende e-bikes

Bello, dat is niet een van de vele honden die er worden uitgelaten, maar de naam van de stoomlocomotief die tientallen jaren dapper over het lijntje tufte, vertelt Gert Tetteroo, geestelijk vader van het wandelpad. Drie jaar geleden betrok hij het oude station van Vinkeveen, halverwege het traject. Hij bracht het vervallen pand uit 1915 terug in originele staat, samen met de eigenaar, een bouwbedrijf. 

“Er had heel lang een familie in gewoond die niets veranderd had. Het complete interieur van de wachtkamer, het loket en de woning van de stationschef op de eerste verdieping zat er nog in.” Alle originele details werden liefdevol gerestaureerd en nu kan de benedenverdieping gehuurd worden voor feesten, voorstellingen en brainstormsessies. “Toen ik hier vanuit Amsterdam naartoe verhuisde, kwam er ook een hondje en tijdens het wandelen ontdekte ik wat een mooi pad de oude spoordijk eigenlijk is - als nieuwkomer zie je van alles”, zegt Gert. “Je loopt zo dwars door een van de oudste polders van Nederland. Het landschap is echt van een unieke schoonheid.”

Verbazingwekkend leeg

De Demmerikse polder stamt uit de 11de eeuw, toen de Grote Ontginning van het Groene Hart begon. Het was in de tijd dat Vikingen via de Vecht en de Angstel binnen kwamen varen, meldt een informatief bordje langs de route. Zij zouden het gebied de naam Demmerik hebben gegeven, een verbastering van Denemarc. Slootje voor slootje, dijkje voor dijkje, werd destijds het moeras veranderd in landbouwgrond. Dankzij dat geploeter ontstond uiteindelijk de Randstad: door het voedsel uit de vruchtbare polders en de turf uit het veengebied konden de steden eromheen groeien.

Wel fijn dat het hier nu, duizend jaar later, nog steeds groen en verbazingwekkend leeg is. Over het eindeloos platte polderland zie je aan de horizon de Domtoren van Utrecht en de hoge kantoorflats van de Amsterdamse Zuidas.

© Harmen Van Dijk

Het is prettig wandelen over de oude spoordijk. De bielzen zijn verdwenen, maar de grond zit vol met de kiezels die op een spoorlijn gegooid worden en daardoor is het pad lekker stevig. In tegenstelling tot het land aan weerszijden. Vlak bij Gerts oude Spoorhuis heeft de provincie Utrecht een groot stuk veenweide ontwikkeld tot ‘nieuwe natuur’ en daar kun je de laarzen beter aantrekken. Deze ‘wetlands’ worden pas in maart officieel geopend, maar nu kun je er al vogels spotten vanuit de gloednieuwe kijkhut. De zwarte stern kan hier een publiekstrekker worden, maar vandaag zijn er vooral grauwe ganzen - honderden, die steeds weer luid-gakkend opvliegen en neerstrijken, zonder duidelijk doel.

Suizende e-bikes

Tetteroo heeft, samen met vrijwilligers en partners als gemeente, waterschap en provincie, in korte tijd veel werk verzet om iets bijzonders te maken van het in onbruik geraakte spoorlijntje. Toen het zo goed als klaar was, kwam de gemeente plots op het idee dat het ook een prima fietspad zou zijn. Asfaltering dreigde en nog erger: de komst van schreeuwende pelotons amateurwielrenners en suizende e-bikes. Tetteroo en vele vrijwilligers kwamen snel en effectief in actie. In dit gebied zijn nauwelijks wandelpaden, betoogden ze. Het plan verdween snel van tafel. Gelukkig maar.

Het in totaal 19 kilometer lange Bellopad is makkelijk in etappes te lopen. Ik loop van Tetteroo’s Spoorhuis richting de A2. Tot 1986 kruiste het spoorlijntje die snelweg. Er gingen dan - echt waar - spoorbomen naar beneden en het verkeer viel zes banen breed volledig stil. Weliswaar ging het toen alleen nog om een incidentele vrachttrein, het personenvervoer was al in 1950 gestopt. Een foto op een informatiebordje laat zien hoe idioot dat eruitzag. Even verderop, bij station Nieuwersluis, sloot de spoorlijn aan op het traject tussen Amsterdam en Utrecht dat vandaag de dag nog druk in gebruik is.

Zo ver kom je niet met Het Bellopad. Even voor het de A2 bereikt, verlaat ik de spoordijk en loop richting het stoere gemaal De Ruiter dat de polders droog houdt. Verderop volgt de route de loop van het riviertje De Angstel naar het schilderachtige Baambrugge om te eindigen in het al even pittoreske Abcoude. Ik neem me vast voor in de zomer de volle 19 kilometer te lopen.

Route

Het Bellopad loopt van Mijdrecht naar Abcoude en is 19 kilometer lang. Alle informatie is te vinden op de website: bellopad.nl

De beschreven route volgt de 7 kilometer tussen het Spoorhuis in Vinkeveen en het Apollohotel aan de A2. Vandaar kan bus 130 terug worden genomen. Ook is er makkelijk een lusje terug te maken. Ga het trapje naar de A2 op, ga rechtsaf het viaduct over en neem het trapje naar beneden. Volg Oukoop en Haanweg en neem dan weer het Bellopad terug naar Vinkeveen. Onderweg passeert u station Oukooperdijk.

Voor ‘Het mooiste Nederland’ probeert de redactie van Trouw de mooiste fiets- en wandelroutes door Nederland uit. Lees meer in ons dossier.

Deel dit artikel

Asfaltering dreigde voor het Bellopad en nog erger: de komst van schreeuwende pelotons ama­teur­wiel­ren­ners en suizende e-bikes