Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Tragiek genoeg, maar de emotie blijft uit bij de echtelieden in 'Blind Date'

Cultuur

Alexander Hiskemuller

Thijs Romer en Katja Schuurman tijdens de premiere van Blind Date. © ANP
Recensie

Blind Date
Katja Schuurman/Thijs Römer
Regie: 
Ruut Weissman
★★☆

Je moet twee keer kijken, maar ze zijn het echt. De bekende acteurs Katja Schuurman en Thijs Römer wijzen het publiek in een ouvreusepakje voor aanvang van 'Blind Date' naar hun plaatsen. "Gaat u zitten, meneer; zevende rij stoel negentien." Het leidt de aandacht van hun BN'er-schap af naar waar het om gaat in dit toneelstuk: de fragiele scheidslijn tussen fictie en werkelijkheid. Zo'n prelude staat als een huis.

Lees verder na de advertentie

De theateradaptatie van Theo van Goghs gelijknamige film uit 1996, destijds goed voor drie Gouden Kalveren, bestaat uit meer van zulke dubbele bodems. De personages uit het stuk zijn ex-geliefden, die worden gespeeld door acteurs die in het echt ook ex-geliefden zijn; Schuurman en Römer hebben elkaar op de set van de Theo van Gogh-serie 'Medea' leren kennen. 

Je zou verwachten dat persoonlijke parallellen een extra dimensie geven aan het drama, daar is in de voor­pu­bli­ci­teit grif op ingezet

Blind Date gaat over illusies en de onmacht om de werkelijkheid onder ogen te zien. Een schitterend gegeven waarmee je menselijke tragiek tot kookpunt kunt brengen. Stof daarvoor biedt het verhaal genoeg: Schuurman en Römer spelen een echtpaar wiens dochtertje is overleden. Alleen via contactadvertenties kunnen ze elkaar nog naderen, in een café voor een illusionaire blind date. In de rollenspellen die eruit volgen spuien ze als personages de woede, verdriet, twijfel en de eenzaamheid, die ze anders bedekt zouden laten. Geregeld vallen ze uit hun rol, wat de pijn des te bijtender maakt.

Geestig noch bijtend

De tekst zet de tragiek luchtig in, maar de woorden worden geestig noch echt bijtend bij de horens gevat. Je zou verwachten dat persoonlijke parallellen een extra dimensie zouden geven aan het drama; daar is in de voorpubliciteit althans grif op ingezet. Het acteerbereik is te oppervlakkig om mee te gaan in de rollenspelen, zelden worden de emoties werkelijk invoelbaar.

Dit komt op het conto van regisseur Ruut Weissman, die de scènes heeft benaderd als een provocatie van de twee, zonder dat duidelijk wordt wat de echtelieden diep vanbinnen beweegt. Je leert deze mensen niet kennen en dan laat het je koud.

Grote uitzondering is Francis Sinceretti, voormalig sterdanser van Het Nationale Ballet en immer een eminente podiumverschijning, met een timing waar je U tegen zegt. Als barman biedt hij een luisterend oor en is hij tegelijk metafoor voor het gestorven kind en de relatie die zo gruwelijk is geknakt. Met één woord legt Sinceretti een heel gevoelsleven bloot, dat kán hij - al is dans zijn stiel. En als hij danst, zo breekbaar, spreken zijn hunkerend uitgestrekte armen boekdelen.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten, u leest ze hier.

Deel dit artikel

Je zou verwachten dat persoonlijke parallellen een extra dimensie geven aan het drama, daar is in de voor­pu­bli­ci­teit grif op ingezet