Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Totaaltheater en graslandsymfonie schiet heel soms zijn doel voorbij

Cultuur

Hanny Alkema

Beeld uit de voorstelling The Conference of the Birds. © Erikjan Koopmans Fotografie
RECENSIE

THEATER
The Conference of the Birds
Noord Nederlands Toneel/Club Guy & Roni
★★★☆

Een reusachtig vogelnest, ingebed in een fraai groen natuurgebied aan de rand van Leeuwarden. Wat een prachtgedachte (van Ascon de Nijs) om zoiets te ontwerpen als ambiance voor een muziektheatervoorstelling over de teloorgang van de biodiversiteit op het platteland. Actueel en beeldend.

Lees verder na de advertentie

Wij - het publiek, de mens - zitten op de tribunes die binnen dat nest zijn gebouwd om ons te realiseren dat we medeplichtig zijn. Tal van weidevogels zijn een bedreigde soort geworden. Door onze desastreuze invloed is de stand van broodnodige insecten gedecimeerd. En dat, omdat wij - kort door de bocht gezegd - te beroerd zijn om een duppie extra voor ons pak melk te betalen.

Met een paar duizend toeschouwers in het nest voel je de bedoelde intimiteit niet meer

Als bewerking van een Perzisch episch gedicht is 'Conference of the Birds' omgevormd tot een muziektheatraal epos op zichzelf. Noord Nederlands Toneel heeft er tal van creatieve geesten voor samengebracht en busladingen vol muzikanten. Met name koperblazers: en passant wil de voorstelling ook het voortbestaan van de zogenaamde HaFaBra-korpsen stimuleren.

De verhaallijn is simpel. Een groep vogels gaat op zoek naar een (mythische) koning voor een oplossing van hun verschralende leefgebied, maar ontdekt tenslotte dat zij zelf verantwoordelijk zijn.

Drie actrices vertellen het verhaal, vijftien dansers vertolken de zoektocht van de vogels en een paar honderd blazers maken het geluid dat daarbij past.

Tussen publiek en dansers door improviseert onovertroffen trompettist Eric Vloeimans subtiele variaties op het thema, terwijl componist Sytze Pruiksma in een vogelnest op de top van het gelaagde podium zijn slagwerk beroert.

Te veel

Conference of the Birds is kortom totaaltheater, graslandsymfonie en aanklacht tegelijk. Innemend vanwege de boodschap, expressief als vogelchoreografie (Roni Haver). Poëtisch soms in de door regisseur Guy Weizman dansant door elkaar geweven stemmen, die uitvluchten verzinnen om geen actie te hoeven ondernemen, of in een roerende beschrijving van vliegformaties.

Maar het is ook te veel. 'Conference' schiet her en der zijn doel voorbij. Met een paar duizend toeschouwers in het nest voel je de bedoelde intimiteit niet meer. En het vele koper is, via een geluidsinstallatie, ongewild van een luidruchtigheid die eerder aan natuurgeweld doet denken.

Net als het grote aantal auto's, vaak gemakzuchtig in de bermen geparkeerd, waar de (on)bereikbaarheid van de locatie nota bene zelf om vraagt.

Dat intussen vogels vrolijk kwinkeleren en insecten zichtbaar in lichtbundels dansen, terwijl de stilte vanwege hun neergang juist wordt betreurd, is dan weer een charmante paradox. Hoopgevend zelfs. Alsof zijzelf willen zeggen: wij zijn nog te redden.

Voor de website van het Noord Nederlands Toneel, zie hier.

Lees meer theaterrecensies in ons dossier.

Deel dit artikel

Met een paar duizend toeschouwers in het nest voel je de bedoelde intimiteit niet meer