Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Tienduizend tekeningen en een eenzaam bestaan. Maar de animator zou geen ander leven willen.

Cultuur

door RUTGER VAN DER HOEVEN

Review

Vier jaar lang werkte animator Hisko Hulsing 60 tot 70 uur per week aan Seventeen, een filmpje van twaalf minuten: hij maakte 10000 tekeningen, schilderde 100 houten achtergrondpanelen, componeerde filmmuziek voor een 22-koppig orkest en bracht duizenden uren achter zijn computer door. Bekendheid zal het niet opleveren, weet hij, ook al dingt Seventeen namens Nederland mee voor een oscar. Maar animatie blijft een enorme kick. ,,Als je een publiek je film ziet bekijken in een bioscoopzaal, lijkt het alsof de droom die je had rechtstreeks in de werkelijkheid wordt geprojecteerd.''

Hisko Hulsing (1971) plukt nu de vruchten van vier jaar werk. Seventeen draait in Nederlandse bioscopen, als voorfilm voor American Splendor, en hij wordt uitgenodigd voor festivals in het buitenland. Zoals nu in Rusland, waar hij te gast is bij een festival op een cruiseschip, dat in twaalf dagen van Nizjni Novgorod naar Moskou vaart. Daarna naar het 'superexclusieve' filmfestival in het Amerikaanse Telluride, waar een passepartout voor vier dagen 3500 dollar kost en je bij de lunch naast Michael Moore of Quentin Tarantino kunt belanden. Sterren die ook weer zullen opdraven bij de oscargala waar Hulsings film misschien bij is.

Toch is het maken van animatiefilms zeker geen glamoreus leven. Het bestaat vooral uit ontzettend veel werk en beroemd zul je er niet mee worden, behalve misschien in het kleine wereldje der animators. ,,Het is tergend dat niemand je ooit zal herkennen'', geeft Hulsing toe. ,,Maar iedereen in het animatiewereldje weet dat. Het bestaat uit zolderkamerfiguren, eenlingen die hun eigen ding willen doen en onafhankelijk willen blijven. Maar dat betekent wel een eenzaam bestaan.''

En hard werk. Al die duizenden tekeningen en achtergrondpanelen (waarvan de grootste 2,5 meter lang was) moesten worden ingescand en op een computer in elkaar worden geschoven en ingekleurd. Wat op zich nog een verbetering was ten opzichte van zijn vorige film, Harry rents a room, waar hij vijf jaar aan werkte en waarbij hij nog alle tekeningen moest maken op celluloid, om de scènes daarna met een filmcamera te filmen.

Voor al het werk krijgt Hulsing wel artistieke bevrediging terug. ,,Het geeft elke week een enorme kick. Het is zo ontzettend mooi als een scène af is, ik kijk die dan wel dertig keer terug'', zegt hij. ,,Je creëert je eigen wereld, veel meer dan als je schildert. Dingen bewegen, figuren hebben een karakter. Het voelt alsof je alle functies van een speelfilm vervult: acteur, decorbouwer, regisseur, lichtman, grimeur.''

En componist, want Hulsing componeerde zelf de filmmuziek voor een 22-koppig orkest. ,,Ik schreef al op mijn tiende muziek voor mijn bandje. We werden op de radio 'de nieuwe Beatles genoemd' toen we elf waren'', lacht hij achter een Belgisch abdijbier in een Amsterdams café. ,,Daarom zal het wel zijn mislukt. Maar ik had sindsdien wel het idee dat ik muziek kon schrijven, en bij Seventeen kwam de nood aan de man.''

Beide films zijn gebaseerd op Hulsings eigen ervaringen. Het idee voor Harry rents a room, waarin een jongen wordt geterroriseerd door zijn huisbaas, kreeg Hulsing toen hij stage liep in een animatiestudio in Praag en zijn huisbaas op de vreemdste momenten zijn kamer binnenkwam en in kasten rommelde. Tot zijn grote blijdschap werd Harry rents a room, waar hij op afstudeerde aan de Kunstacademie in Amsterdam en aan doorwerkte op een beurs van het Filmfonds, uitgekozen om te draaien als voorfilm voor de goedbezochte cultfilm Existenz.

Seventeen grijpt verder terug, naar Hulsings tijd tussen middelbare school en kunstacademie. De film toont een jonge dakdekker die door zijn maten wordt gepest, niet weet wat hij met zijn ontluikende lust aan moet en bijna doordraait. ,,De film gaat over nog niet helemaal volwassen zijn, over omgangsvormen tussen mensen en over seksuele verwarring en ontmaagding.'' En de werkelijkheid was erger dan de film, zegt Hulsing. ,,Ik zat bijna tegen een psychose aan. En wat de mannen op de bouwstelling zeiden en deden was echt ongelooflijk. Het was een moeilijke tijd voor me. Maar ik zocht voor mijn film beelden die voor veel mensen herkenbaar zijn, zoals een biertje voor een vrouw, maar het niet durven aanbieden.''

De sfeer in Seventeen is duister. De hoofdpersoon komt terecht in een bedreigende, harde wereld waar hij eigenlijk niet sterk genoeg voor is. Dat kan mensen afschrikken, beseft Hulsing, maar hij vindt zijn film nog steeds geschikt voor een groot publiek. ,,Natuurlijk kunnen mensen het te duister vinden voor hun smaak, maar dan zien ze in ieder geval weer eens iets anders'', zegt hij. ,,Regisseurs als David Lynch maken ook duistere films, maar zitten er niet mee dat niet iedereen dat mooi vindt. En ik kreeg goede recensies en reacties, dus er zijn genoeg mensen die het wel waarderen.''

Hulsing maakt in ieder geval veel liever animatiefilms dan zijn brood te verdienen met commerciële opdrachten. Ook als hij die wel aanneemt, blijft hij eigenzinnig. Zoals bij de voorstellen die hij op verzoek naar MTV stuurde, en waarin hij tv-kijkers wilde portretteren als leeghoofdige, geprefabriceerde robots en MTV als een soort slijmmonster dat de wereld overspoelt. ,,Dat is gewoon waar, dus zo wil ik het ook laten zien. Maar ook als ik eigen voorstellen mag maken, geven commerciële opdrachten minder artistieke bevrediging'', zegt Hulsing. En dus neemt hij het vele werk, het geleur om fondsen en de anonimiteit op de koop toe. ,,Al is het hard werk en zit er weinig geld in, ik heb nog steeds een inkomen. Ik realiseer me wat ik ervoor moet doen en laten om films te maken, maar ik word er niet gelukkiger van om iets anders te zoeken. Dit is wat ik wil doen.''

Deel dit artikel