Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Theo Maassens regiedebuut 'Billy' is een zielloze vertoning

Cultuur

Ronald Rovers

© x
Recensie

Billy
Regie Theo Maassen
Met Bruno Vanden Broecke, Ruben van der Meer, Ellen Parren

Theo Maassens regiedebuut 'Billy' is zowel een persoonlijke en oprechte aanklacht als een zielloze en valse vertoning. Dat klinkt ongetwijfeld tegenstrijdig. Aan de film is niet goed te zien of de makers die twee interpretaties met opzet tegenover elkaar hebben gezet.

Lees verder na de advertentie

Maar eerst de plot. Of wat daarvoor door gaat. Billy is de pop waarmee buikspreker Gerard de Groot furore maakt. Waar Billy de zalen plat krijgt met grove, cynische beledigingen, is Gerard de onhandige, verlegen, bijna onzichtbare man op de achtergrond. In een parkeergarage ontmoet hij de zwartharige femme fatale Belinda, terwijl haar vriendje, een profvoetballer, toekijkt hoe ze staat te flirten. Nadat hij in het openbaar weer eens in elkaar is geslagen vanwege Billy's beledigingen, ontmoet Gerard in het trapportaal bij zijn huis de nieuwe buurvrouw. Die blijkt minder fataal dus beter voor zijn gezondheid. Vanwege het geweld dat Billy uitlokt, overtuigt ze Gerard ervan om met hem te breken en solo te gaan. Zij geeft vooral om de man achter de pop terwijl Belinda vooral op Billy valt. Of beter: totaal opgewonden raakt van de pop.

Of je van de grappen over borsten, homo's en mimespelers houdt in Maassens regiedebuut is misschien niet belangrijk. Het zijn uitgewoonde grappen, maar het is belangrijk om ze te noemen want ze raken aan de verwarrende dubbelzinnigheid van de film.

Wat wil Theo Maassen nou eigenlijk zeggen met deze film?

Trucje

Het zit zo. In wezen is dit een verhaal over de kooi waarin we als publiek een succesvolle artiest gevangen houden. Een gevoel dat Maassen waarschijnlijk goed kent. Als je succes hebt, wil men dat je het trucje eindeloos herhaalt en zodra je iets nieuws probeert, slinkt je publiek. Gerards solocarrière flopt en hij ziet geen andere optie dan het publiek te geven wat het wil. Dat is wat je de hartenkreet van de film zou kunnen noemen: een persoonlijke aanklacht.

Maar de vorm van de film is die van een valse vertoning. Hoe anders moet je de grappen over borsten en billen, de clichés over de femme fatale in minirok, de schattige, lieve buurvrouw, de graaiende impresario en de mimespeler noemen? En hoe anders moet je de voorspelbare verhaallijnen waarderen? Misschien hebben de makers die vorm juist gekozen om het publiek te confronteren met hun verlangen naar dat trucje dat ze al zo vaak hebben gezien. Dat zou passen bij wat de film in wezen wil zeggen.

Op zich een slim idee, maar ergens hapert het. De beelden en de dialogen ben je bij het verlaten van de zaal alweer vergeten en Billy's comeback breit te veel een cynisch eind-goed-al-goed aan de film, waardoor die hartenkreet achter de film niet meer te horen is.

Dus wat wil Theo Maassen nou eigenlijk zeggen?

Lees hier meer filmrecensies.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Wat wil Theo Maassen nou eigenlijk zeggen met deze film?