Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

The Good Place in het hiernamaals is scherp en surrealistisch

Cultuur

Charlot Verlouw

Eleanor Shellstrop (l) komt per ongeluk in The Good Place terecht. © Ron Batzdorff/NBC
De serie

Bij genoeg verzamelde punten tijdens je leven kom je in The Good Place terecht. Maar soms glipt er iemand tussendoor die er niet thuishoort.

In 'The Good Place' is alles perfect. De zon schijnt er altijd, iedereen is aardig en in het restaurant krijg je altijd je favoriete eten voorgeschoteld. Niet zo gek ook: The Good Place is de plek in het hiernamaals waar je terechtkomt na je dood. Tenminste, als je bij leven genoeg punten hebt gehaald.

Lees verder na de advertentie

En dat valt nog niet mee. Slechts een fractie van de miljarden gestorven mensen komt in The Good Place terecht. De hongerstaker, de vrijwilliger in vluchtelingenkampen, de belangeloze filantroop, de professor in ethiek ... in The Good Place wonen mensen die alleen maar goed hebben gedaan. Of die zoveel goed hebben gedaan dat die ene kleine zonde hen vergeven is. Ter illustratie: geen enkele Amerikaanse president is er terechtgekomen, behalve Lincoln.

The Bad Place

Maar door een fout in het systeem komt de egoïstische, onbeschofte, kersvers overleden Eleanor Shellstrop (gespeeld door Kristen Bell, bekend van 'Frozen') in The Good Place terecht, terwijl ze dat echt niet heeft verdiend. Bij leven was Eleanor een egoïstische snob. Zo eentje die haar koffiebeker voor de neus van de collecterende milieuactivist op de grond gooit, die de hond van haar vriendin dagen alleen thuis laat terwijl ze had beloofd op te passen en haar geld verdient met het verkopen van placebo's aan dementerende ouderen.

Eigenlijk hoort ze in The Bád Place thuis, waar je elke dag je grootste nachtmerrie beleeft en eten in je mond in spinnen verandert. Er vliegen beren met vier monden door de lucht en demonen trekken de tanden een voor een uit je mond.

Eleanors aanwezigheid in The Good Place verstoort de buurt. Als zij stiekem haar vuilnis dumpt, vliegt er de volgende dag een afvalstorm door de lucht. Als ze met haar vuist een gat slaat in een prachtige taart, ontstaat er een sinkhole die de halve buurt opslokt. Eleanor realiseert zich maar al te goed: als ik word gesnapt, moet ik naar The Bad Place. Maar als ik mezelf blijf, val ik juist op. Dus gaat ze op les bij ethiekprofessor Chidi, die een poging doet om haar te leren hoe je een goed mens moet zijn.

Ethische dilemma's 

Dat klinkt nou niet echt als een spannend plot. Eerder als een zoetsappig, belerend verhaal over hoe je een goed mens bent, met een voorspelbaar happy end. Maar dat is The Good Place allesbehalve. De humor is scherp, het ziet er allemaal prettig surrealistisch uit en de ethische dilemma's zetten je aan het denken. Met Ted Danson (barman Sam Malone uit 'Cheers') - hij speelt de bovenmenselijke excentrieke architect Michael, telkens onberispelijk gekleed in een flamboyant pak - en Bell als ware komediekanonnen.

Je vraagt je af hoe de premisse van de serie meerdere afleveringen houdbaar blijft. Toch krijgen de makers het voor elkaar elke aflevering net een beetje bizarder te maken. Onder de oppervlakte broeit iets, het is allemaal niet wat het lijkt. Als kijker ga je automatisch denken: waar zou ik terechtkomen? Met al mijn plussen en minnen, kom ik in aanmerking voor The Good Place?

En net als je daar uit bent, na een aflevering of tien, en het verhaal een beetje begint te vervelen, is er die briljante twist in de laatste aflevering van het eerste seizoen. Het is het soort cliffhanger waardoor je snakt naar seizoen twee. Gelukkig komt daar elke week een aflevering van op Netflix.

Lees ook: Het racismevraagstuk als komedie verpakt

Deel dit artikel