Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

The Children Act biedt mooi inkijkje in de Engelse rechtspraak

Cultuur

Remke de Lange

Dagelijks loopt rechter Fiona Maye (Emma Thompson) van haar designappartement naar de rechtbank. © Beeld uit de film 'The Children Act'
FILMRECENSIE

The Children Act
Regie: Richard Eyre
Met Emma Thompson, Stanley Tucci, Fionn Whitehead
★★★☆☆

Als rechter buigt Fiona Maye zich over hartverscheurend ingewikkelde kwesties: mag je een Siamese tweeling scheiden, wetende dat een van beide kinderen dat niet zal overleven? Gespeeld door Emma Thompson is ze een vrouw met kordaat kapsel en parels, die dagelijks van haar designappartement in Londen naar de rechtbank loopt en daar altijd, ook tegenover moppentappende collega’s, in de plooi blijft. Totdat ze moet beslissen over een zeventienjarige Jehovah’s getuige met leukemie die een bloedtransfusie weigert. 

Lees verder na de advertentie
De eerste helft van de film is zo sterk omdat het ethische dilemma in slimme, soms filosofische bewoordingen wordt neergezet

De Britse schrijver Ian McEwan bewerkte zijn gelijknamige boek uit 2014 tot een filmscenario, waarmee regisseur Richard Eyre (‘Iris’, ‘Notes on a Scandal’) dit intrigerende, hoewel wisselvallige drama maakte. De eerste helft is zo sterk omdat het ethische dilemma, dat in de rechtszaal wordt uitgevochten tussen de gelovige ouders en de medische stand, in slimme, soms filosofische bewoordingen wordt neergezet: is bloed meer dan een lichaamsdeel? Fiona besluit de jongen in het ziekenhuis op te zoeken en ook dat ­levert mooie momenten op: “Te gek, een rechter aan mijn bed!” Ze maken zelfs samen muziek. 

Boemerangeffect

Minder overtuigend is het tweede deel van de film, waarin de rechtszaak een boemerangeffect heeft op Fiona’s persoonlijke leven, toch al opgeschud door een mededeling van haar man: “Ik denk dat ik een affaire wil”. Aan acteur Stanley Tucci heb je een goeie als de man die na een werkdag thuiskomt, whisky inschenkt en een bommetje onder zijn huwelijk legt. Ze zijn uitstekend samen, deze doorgewinterde acteurs. Maar McEwans script voorziet te weinig in verdiepende details om hun personages vlees op de botten te geven. Wanneer Fiona bij een bezoek aan Newcastle zegt: “Dat is de enige plek waar ik vrij en wild heb kunnen zijn”, wil je meer weten.

De makers lijken terzijde een kritisch oog te hebben voor het elitaire wereldje vol getapte grijze mannen waarin Fiona werkt, maar hun aandacht ligt vooral bij plot, minder bij introspectie. Gelukkig geeft ‘The Children Act’ via Thompsons fijne hoofdrol een mooi inkijkje in Engelse rechtspraak, in het bijzonder de wet die kinderen moet beschermen – soms tegen hun eigen ouders.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten. Lees ze in ons dossier.

Deel dit artikel

De eerste helft van de film is zo sterk omdat het ethische dilemma in slimme, soms filosofische bewoordingen wordt neergezet