Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Strijdbare filmmakers en een furieuze speech sluiten Cannes af

Cultuur

Ronald Rovers

Deze week zwierden filmsterren over de rode loper op het filmfestival van Cannes © Photo News

Het 71ste Festival de Cannes beleefde de beste editie in jaren. Minder grote namen, klaagde men vooraf, maar juist dat zorgde voor sterk festival. Er waren boze speeches en Lars von Trier verscheen met trillende handen.

De 71ste editie van het filmfestival van Cannes is zaterdagavond afgesloten met de uitreiking van de Gouden Palm en een onverwacht furieuze speech.

Lees verder na de advertentie

De hoofdprijs ging naar de Japanse filmmaker Hirokazu Kore-eda voor zijn delicate familiedrama ‘Shoplifters’, over een gezin van misfits waarbij je gaandeweg ontdekt dat de verhoudingen heel anders liggen dan gedacht. Een prachtig ontroerend verhaal over vanzelfsprekende en minder vanzelfsprekende liefde.

Een half uur voordat de altijd vriendelijke en bedeesde Kore-eda de Gouden Palm in ontvangst nam, gebeurde er iets heel anders op het podium.

In 1997 ben ik hier in Cannes verkracht door Harvey Weinstein. Ik was 21 jaar oud. Dit festival was zijn jachtterrein

Asia Argento, actrice

In de woorden van de Italiaanse actrice en #metoo-voorvechtster Asia Argento klonk het geluid en de furie over haar bittere ervaringen op het festival. “In 1997 ben ik hier in Cannes verkracht door Harvey Weinstein. Ik was 21 jaar oud. Dit festival was zijn jachtterrein.” Ze zei ook dat er mensen in de zaal zaten die verantwoordelijk moeten worden gehouden voor hun daden. “Jullie weten wie jullie zijn. Maar belangrijker: wij weten wie jullie zijn en we laten jullie er niet meer mee wegkomen.”

Het was de afsluiting van een toch al strijdbare editie. Spike Lee, gisteravond winnaar van de Grote Prijs (de tweede prijs van het festival), kwam met ‘BlackKklansman’ naar Cannes en gaf een woedende persconferentie, waarin hij de Amerikaanse president verschillende keren een “motherfucker” noemde. Lee was vorig jaar net klaar met zijn film, een op feiten gebaseerde komedie over een zwarte politieagent die met een joodse collega infiltreert bij de Klu Klux Klan, toen een neonazi in Charlottesville de 32-jarige Heather Heyer vermoordde. “En we hebben een gast in het Witte Huis – Lee weigerde van walging de naam van de president uit te spreken – die de KKK, deze nazi…. weigert te veroordelen.”

Buiten het Palais de Festival – een architectonisch monstrum dat in de volksmond terecht De Bunker wordt genoemd – was tegen die tijd al twee keer gedemonstreerd.

Poetin

Om toch iets van decorum in acht te houden had het festival kort voor aanvang een oekaze uitgesproken over selfies op de rode loper. ‘Dat zal allemaal wel’, dacht juryvoorzitter Cate Blanchett ongetwijfeld en organiseerde van de weeromstuit een ‘mars op de rode loper’ waarin 82 vrouwelijke filmmakers aandacht vroegen voor de scheve verhouding in de selectie: in de 71 edities van het festival waren slechts 82 films van vrouwen geselecteerd tegenover 1866 films van mannen. Bovendien had de cast van de Russische film ‘Leto’ ook nog even Poetin lopen irriteren door voor het oog van honderden camera’s het huisarrest van ‘Leto’s’ regisseur Kirill Serebrennikov te veroordelen. Poetin had toen inmiddels al een officiële verklaring aan het festival gestuurd waarin hij zei niets aan de zaak te kunnen veranderen, omdat Justitie in Rusland onafhankelijk was. Waarna een hele zaal van toehoorders in lachen uitbarstte.

Het zal allemaal voor behoorlijk wat gefrons hebben gezorgd bij de organisatie van een festival dat zich van oudsher vooral laat voorstaan op de artistieke kwaliteiten van z’n selectie en minder op de politieke boodschap van de makers.

Met die artistieke kwaliteiten was trouwens niks mis. De selectie van films in de twee competities van het festival was de beste in jaren. Vooraf klaagden journalisten dat er te weinig grote namen in het programma zaten. Maar juist dat lijkt de kwaliteit van de selectie te hebben verhoogd. Niet de reputatie van de maker lijkt het festival gestuurd te hebben bij z’n selectie maar puur de kwaliteit van de film.

Behalve Kore-eda’s ‘Shoplifters’ was er het dromerige ‘Lazzaro Felice’ van multitalent Alice Rohrwacher, dat bij veel critici favoriet was voor de Gouden Palm maar dat helaas alleen de prijs voor het Beste Scenario won. Een speciale Gouden Palm werd uitgereikt aan de 87-jarige en nog altijd compromisloze Jean-Luc Godard, capo di tutti capi van de artistieke filmwereld. Die zoals vanouds niet kwam opdagen.

Von Trier

Lars von Trier kwam voor de verandering wel opdagen. In 2011 was hij na wat ongelukkige grappen over Hitler tot persona non grata verklaard maar dit jaar mocht de Deense provocateur terugkeren in de moederschoot.

Was Von Trier in het openbaar ineens poeslief, zijn film ‘The House That Jack Built’ verdeelde het publiek in bewonderaars en haters

Was Von Trier in het openbaar ineens poeslief, zijn film ‘The House That Jack Built’ verdeelde het publiek in bewonderaars en haters. “Walgelijk”, zeiden mensen die de zaal voortijdig verlieten. Anderen hadden het over ‘een martelgang’ en ‘braakneigingen’. Ondertussen gaf Von Trier interviews in een afgelegen villa aan de rand van Cannes, met zoveel antidepressiva achter z’n kiezen dat z’n handen ervan trilden.

Grote verrassing van de Un Certain Regard, de tweede competitie van het festival die in 1978 werd opgericht voor avontuurlijke films van jonge makers, was de nog maar 26-jarige Vlaming Lukas Dhont, die met niet minder dan vier prijzen naar huis ging. Waaronder de Camera d’Or voor het beste debuut, de prijs van de internationale filmkritiek en de Un Certain Regard-prijs voor Beste Acteur. Dhont vertelt met Girl een intiem en ingetogen verhaal over gender en identiteit via het 15-jarige transmeisje Lara, dat wil doorbreken als ballerina. Een verhaal over een kwetsbaar maar vastberaden personage dat onmiddellijk door Netflix is aangekocht voor Noord-Amerikaanse distributie.

Maar vrees niet: alle genoemde films zullen later in de Nederlandse bioscopen te zien zijn.

The Man Who Killed Don Quixote

Na drie decennia van noodweer, faillissementen, rechtszaken, dubbele hernia’s, weggelopen acteurs en algehele misère kon Terry Gilliams The Man Who Killed Don Quixote eindelijk aan de wereld vertoond worden. Gilliams passieproject had in de loop van de tijd zoveel weerstand ondervonden dat het een klein wonder is dat de film überhaupt is afgemaakt. Maar kon de film de verwachtingen waarmaken nadat iedereen dertig jaar had zitten aftellen?

Het korte antwoord is: nee. Gilliams kracht is ook z’n zwakte en dat wreekt zich (na de mislukking van The Imaginarium of Doctor Parnassus) opnieuw bij deze Don Quichote, ook al is de film niet onverdienstelijk.

Om het iets minder kort – en een beetje boud – te stellen: het is een zootje. Er gebeurt teveel om de aandacht vast te houden en de vrolijke chaos en hysterie van de ridder die tegen windmolens vecht omdat hij denkt dat het reuzen zijn, begint na een half uur een beetje op je zenuwen te werken. Het lastige is alleen dat dat eigen is aan Michel de Cervantes oorspronkelijke roman: zijn Don Quichote doet ook maar wat, omdat hij als dolende ridder op zoek gaat naar avonturen in een tijd waarin ridders al lang niet meer bestaan. De inmiddels 77-jarige Gilliam heeft duidelijk z’n best gedaan en het zal interessant zijn om later nou eens goed te analyseren waar het mis gaat in de film.

Maar misschien moeten we over één ding eerlijk zijn: zo langzamerhand dringt zich de gedachte op dat dit boek onverfilmbaar is.

Deel dit artikel

In 1997 ben ik hier in Cannes verkracht door Harvey Weinstein. Ik was 21 jaar oud. Dit festival was zijn jachtterrein

Asia Argento, actrice

Was Von Trier in het openbaar ineens poeslief, zijn film ‘The House That Jack Built’ verdeelde het publiek in bewonderaars en haters