Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Spelen voor een verloren liefde

Cultuur

Stan Rijven

Accordeonwonder Nihad Hrustanbegovich debuteerde op 17 juli in het Concertgebouw Amsterdam bij de Robeco Zomerconcerten.

Als kind droomde hij van een voetbalcarrière, het werd uiteindelijk accordeonmuziek waarmee hij zou uitblinken. De uit Bosnië-Herzegovina afkomstige Nihad Hrustanbegovic (1973) won op jeugdige leeftijd vijf keer het nationale accordeonconcours in eigen land, driemaal als solist en tweemaal met accordeonensemble.

Op vrijdag 17 juli maakte hij zijn debuut in het Concertgebouw Amsterdam bij de Robeco Zomerconcerten. Bij zijn optreden soleerden ook kavalfluitspeler Theodosii Spassov en flamencogitarist Eric Vaarzon Morel.

Nihad beheerst muziekgenres als klassiek, tango, balkan, flamenco, jazz en pop: „Voor dit concert speel ik op tango geënte composities. Alle drie soleren we eerst een half uur, daarna improviseren we samen.”

Hij bespeelt de concertaccordeon, een ’Pigini’: „Tango is veel breder dan men denkt en niet uitsluitend voor bandoneon gecomponeerd. Het verschil tussen die twee is immens. De bandoneon kent geen registers, de accordeon vijftien. Maar allebei dragen ze hetzelfde gevoel voor een verloren liefde uit.”

Voor Nihad is dat gevoel voorgoed verbonden met het land dat hij in 1994 ontvluchtte: „Ik groeide op in het enige deel van Bosnië dat net zo plat is als Nederland, een breed dal in het noorden, geklemd tussen Servië en Kroatië. Overal hoorde je traditionele muziek. Thuis werd naar klassiek en naar salonmuziek geluisterd, ook naar filmmuziek en Amerikaanse pop, zoals van Paul Anka.”

„Iedereen vergeet dat Joegoslavië open lag tussen Oost en West. We konden vrij genieten van Russische en Amerikaanse films, luisteren naar Russische en Amerikaanse muziek. President Tito’s dood in 1980 betekende een grote klap. Alles kwam stil te liggen, er ontstond een machtsvacuüm totdat met de val van de Muur in 1989 ook het communisme wegviel. Ik zat op de middelbare school en had er veel last van, want het concours waaraan ik deelnam zou mijn toekomst bepalen. Ik had, zo bleek, het laatste concours van voormalig Joegoslavië gewonnen”.

Tweeënhalf jaar leefde hij onder oorlogsomstandigheden: „Een jaar was ik soldaat, als bewaker. Ik wilde niet vechten noch zelf vermoord worden. Toen Bosnië me aan het front riep, ben ik gevlucht.”

Hij koos voor Nederland wegens een tv-reportage over vluchtelingen: „Nederland kwam eruit als een land waar iedereen zichzelf kon zijn”. En vanwege het voetbal: „Ik was idolaat van het Nederlands elftal dat in 1988 het EK had gewonnen.”

Nihad belandde in een asielzoekerscentrum en al spoedig op de ArtEZ en Messiaen Academie in Arnhem, waar hij in 2000 zijn diploma docerend musicus – hoofdvak accordeon – en twee jaar later het diploma uitvoerend musicus haalde.

Sindsdien is de Bosnische Nederlander een veelgevraagd accordeonist. Hij speelde bij Flairck en met de Rosenberg familie. De adembenemende vertolkingen van Bach, Grieg, Goebaidoelina en eigen werk op zijn debuut-cd ’The best of Concert Accordion’ (2007), leverde hem prompt een optreden op in ’De wereld draait door’. Spoedig daarop kreeg Nihads compositie ’Wereld promenade’ landelijke bekendheid via een Heineken-reclamespot. Ook Grace Jones wist het accordeonfenomeen te traceren. Onlangs begeleidde hij de popdiva in Paradiso tijdens ’I’ve Seen This Face Before’: „Het is mijn favoriete popsong, die ik duizenden keren gespeeld heb.”

Lees verder na de advertentie
Nihad Hrustanbegovic. (FOTO CAROLIEN SIKKENK)

Deel dit artikel