Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Sopraan Eva Westbroek en dirigent Daniele Gatti zitten op dezelfde golflengte

Cultuur

Peter van der Lint

Eva Westbroek, in extase naast Daniele Gatti. © Milagro Elstak
klassiek & zo

Koninklijk Concertgebouworkest
Beethoven en Wagner
★★★★★

Eva-Maria Westbroek bewaarde als artist in residence bij het Concertgebouworkest het spectaculairste voor het laatst. Ze kreeg dit seizoen volledig de vrije hand, en haar programmering bleek verrassend veelzijdig en onversneden overtuigend. Voor haar laatste bijdrage kwam ze uit bij haar oude liefde Wagner, maar ze stapte wel voor de allereerste keer in de schoenen van diens Brünnhilde. En nog een première: Westbroek werkte voor het allereerst samen met chef-dirigent Daniele Gatti.

Lees verder na de advertentie
Het Slotgezang van Brünnhilde paste Westbroek werkelijk als een handschoen

Die samenwerking, ronkend aangekondigd als 'Gatti meets Westbroek', pakte verbluffend goed uit. Dirigent en sopraan zaten duidelijk op dezelfde golflengte, inspireerden elkaar, daagden elkaar uit in dat wonderschone slotgezang van Brünnhilde aan het einde van 'Götterdämmerung', de allerlaatste scène dus van de vierdelige 'Der Ring des Nibelungen'. Toen Westbroek al uitgezongen was, stampte Gatti een climax uit het orkest die zijn weerga niet kende. Hoofdrol in die climax is weggelegd voor de schitterende melodie die voor het eerst te horen is in 'Die Walküre', de tweede opera in de cyclus. Daar moet Sieglinde op die melodie in extase de longen uit haar lijf zingen ('O hehrstes Wunder!'), en Westbroek heeft dat ontelbare malen over de hele wereld uitermate succesvol gedaan.

Extreem zware rol

Nu stond ze daar stil als Sieglinde's halfzus Brünnhilde, maar je zag haar die extase opnieuw beleven, in alle poriën van haar lijf. Schitterend om te zien. Brünnhilde is een extreem zware rol (ze komt in drie van de vier 'Ring'-opera's voor) en Westbroek zal die waarschijnlijk nooit in zijn geheel doen. Maar dat 'Schlussgesang', dat ze hier dus voor de allereerste keer zong, paste haar werkelijk als een handschoen. Hoe ze haar vader Wotan liefdevol en vol ontroering aansprak met de woorden 'Ruhe, ruhe du Gott' was om nooit meer te vergeten. De laaiende expressie van Westbroeks zang was een mooie verbeelding van de laaiende vlammen waarmee zij uiteindelijk het Walhalla, zichzelf en het lijk van Siegfried in de hens zet. Het was een interpretatie waar helemaal niets op af te dingen viel, die theatraal en muzikaal diep, diep ontroerde.

De muziek van Wagner moet zo ongeveer in elke vezel van Gatti's lijf zitten. Vanaf 2020 mag hij op de Bayreuther Festspiele de nieuwe reeksen van 'Der Ring des Nibelungen' gaan leiden. Om naar uit te kijken. Hier kregen we als voorschot een soort van klein ringetje, met uit alle vier opera's instrumentale fragmenten, opgebouwd als een symfonische fantasie. Mooi bedacht. Zinderend zoals bij Gatti de Walküren door de lucht joegen, hoe zes harpen (!) erop los pingelden toen de goden over de regenboog het Walhalla betraden en hoe weemoedige Wagnertuba's nu eindelijk eens gebruikt werden waarvoor ze oorspronkelijk bedoeld waren. En ja, dat slot van 'Götterdämmerung' sloeg alles, met een orkest dat op de toppen van zijn kunnen speelde.

Dat deed het ook in Beethovens Tweede symfonie, waar Gatti de felle accenten van Harnoncourt terugbracht die onder Jansons glad gestreken waren. Het was beslist interessant, maar Wagner vaagde dat alles daarna compleet weg.

Peter van der Lint schrijft iedere week in 'Klassiek & Zo' over de wereld van de klassieke muziek. Lees hier eerdere afleveringen van deze rubriek.

Deel dit artikel

Het Slotgezang van Brünnhilde paste Westbroek werkelijk als een handschoen