Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Sinds de crash met mijn Getz voel ik me nooit meer helemaal zeker op de weg

Cultuur

Erik Jan Harmens

Erik Jan Harmens © Jörgen Caris
Column

Een paar jaar lang reed ik in een Hyundai Getz. Ik ben lang, dus moest ik me opvouwen om erin te passen en als ik eruitkwam liep ik zo krom als de klokkenluider van de Notre Dame. 

Er was maar één zender die je via de autoradio kon ontvangen: Radio Maria, een katholiek radiostation dat 24 uur per dag, 7 dagen per week samenzang en overdenkingen uitzendt op de middengolf.

Lees verder na de advertentie

De Getz reed prima, behalve als je op de snelweg door een plas water reed en dan remde, dan werkte het antiblokkeersysteem niet meer en werd hij onbestuurbaar. Daar kwam ik achter tijdens een hoosbui op een afrit van de snelweg, mijn koekblikje tolde een keer of tien om zijn as, kwam uiteindelijk met een boink tegen de vangrail tot stilstand.

Bestuurders van nieuwe Foresters groet ik niet, dat zijn snobs

In de garage werd hij total loss verklaard en kreeg ik er als troostprijs 100 euro voor. Na er zelf nog 6900 euro bij te hebben gelapt, kocht ik een Subaru Forester. Het oude model, een blokkendoos op wielen. Een grote blokkendoos, dus hoef ik me niet op te vouwen om erin te passen en als ik eruitkom, loop ik gewoon rechtop.

Verkrampte handen

Soms kom ik een andere oude Forester tegen en dan groeten we elkaar, door de hand op te steken of te toeteren. Bestuurders van nieuwe Foresters groet ik niet, dat zijn snobs. Dat meen ik niet hoor, ik ben gewoon jaloers omdat ik geen 45.000 euro op mijn rekening heb staan voor een nieuwe auto en zij wel.

Sinds de crash met mijn Getz voel ik me nooit meer helemaal zeker op de weg. In een hoosbui verkrampen mijn handen rond het stuur, waardoor mijn knokkels wit zien. Ik word bang om de bocht uit te vliegen, moet mijn adem inhouden om niet te gaan hyperventileren.

Als het niet hoost heb ik dat ook weleens. Dan rijd ik een tunnel in en denk: wat als ik nu een klapband krijg? Vervolgens komen de beelden, zie ik voor me hoe ik de macht over het stuur verlies, de Forester een keer of tien rond zijn as tolt en dan boink. Ik hoop dat ik die boink nog hóór en dat ik iets terugzeg als iemand vraagt: “Gaat het?” De tunnel weer uit stop ik bij een BP en eet een Magnum Double Caramel. Daar word je dik van, maar wat geeft het, ik leef nog.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees hier meer van Erik Jan.

Deel dit artikel

Bestuurders van nieuwe Foresters groet ik niet, dat zijn snobs