Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Sara Kroos maakt theater van haar zware depressie, en dat vergeet je niet gauw

Cultuur

Rinske Wels

Scènefoto Sara Kroos - Zonder verdoving . © Krooskunst
Recensie

Cabaret
Sara Kroos - Zonder verdoving
★★★★☆

De grote, ontwortelde boom op het toneel geeft al aan dat Sara Kroos een stormachtige tijd achter de rug heeft. Begin vorig jaar moest de cabaretière voorstellingen afzeggen en verdween ze een tijdje van de radar. Achteraf bleek het een zware depressie waarvoor ze opgenomen moest worden.

Lees verder na de advertentie

In 'Zonder verdoving' vertelt ze over die tijd. Zonder opsmuk en met veel harde grappen. Maar je voelt de pijn en eenzaamheid er dwars doorheen en die treffen je als een stomp in je maag.

Ze is lekker op dreef als ze zweverige types afkamt

Kroos heeft grote thema's als zelfmoord en depressie nooit geschuwd in haar cabaretprogramma's. Ze deed en doet dat met veel zelfspot en onverbiddelijke humor. Ze maakt het daardoor bespreekbaar, brengt er lucht in en ze weet er mooie levenslessen uit te halen. Dit keer: je wordt altijd wel een keer 'gezwabberd' door het leven en eigenlijk kan niemand zonder verdoving, of het nu gaat om drank, sigaretten, veel werken of eten. Ieder zoekt zo zijn eigen 'drug' uit om overeind te blijven.

Kabbelend

'Zonder verdoving' is tot ver over de helft nogal kabbelend. Grappen over haar klusjesman Patrick, die ze in de bouwmarkt tegenkomt en die 'in transitie' blijkt - hij wil een vrouw worden - voelen als te makkelijk aan.

Ook haar conference over ritjes die je altijd onthoudt en die je leven veranderen, lijkt doelloos. Maar gaandeweg blijkt het meer geraffineerd in elkaar te steken, al ligt het er in het geval van het mierenlokdoosje (de reden waarom Kroos naar de bouwmarkt ging) wel erg dik bovenop door er telkens aan te refereren. Alsof ze ons op die manier de worst van het heftige verhaal blijft voorhouden.

Ze is lekker op dreef als ze zweverige types afkamt die zeggen dat we 'allemaal verbonden' zijn. Dat is niet zo, vindt Kroos, je bent gewoon alleen. Ze hekelt de eufemismen rond zelfmoord en geeft een aantal geestige alternatieven.

Ook 'gelukseenden', waar alle leed vanaf lijkt te parelen, ergeren haar, al kijkt ze ook tegen ze op. Omdat zij zelf niet zo'n vrolijke inborst heeft. Dat blijkt in het laatste half uur als ze koelbloedig vertelt over de enorme hoeveelheid pillen die ze moet slikken ('breakfast to go'), haar psychose ('een surpriseparty voor je omgeving') en de tijd in de inrichting ('een zorgboerderij voor gevorderden'). Dapper en open, om af te sluiten met een lied waarin klinkt: "Ik weet het niet maar al te goed". Dit vergeet je niet gauw.

Lees ook

De levenslessen van Sara Kroos: 'Ik ben het meisje dat het altijd goed wil doen'.

Alle theaterrecensies van Trouw vindt u hier.

Deel dit artikel

Ze is lekker op dreef als ze zweverige types afkamt