Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Saamhorigheid was zelden zo intens als bij Residente

Cultuur

Klaas Knooihuizen

Residente, het boegbeeld van Calle 13, eind juni tijdens een optreden in Santiago de Compostela. © EPA
Recensie

Probeer eens een dagje in een middelgrote stad in Spaanstalig Latijns-Amerika rond te slenteren zonder minstens één liedje van de Puerto Ricaanse band Calle 13 te horen. Het zal niet lukken. 

Met name het opgewekte deel van hun repertoire klinkt dag en nacht uit auto's, discotheken, huiskamers en winkels. Niet gek dus dat Paradiso voor het optreden van Residente, het boegbeeld van Calle 13, tot de nok gevuld is met bezoekers van de andere kant van de oceaan, geaccentueerd door plukjes Nederlanders.

Lees verder na de advertentie
Residente is zalen gewend waar je tien Paradiso's in kwijt kunt

Voor Residente is het een uitermate intieme setting; hij is zalen gewend waar je tien Paradiso's in kwijt kunt. Calle 13 ligt op zijn gat, tijdelijk of voorgoed, wegens artistieke geschillen. Op zijn solodebuut van vorig jaar ging Residente verder waar het moederschip strandde. Hij liet zijn DNA onderzoeken en reisde het vervolgens achterna. Zo raakte hij in contact met muzikanten uit de Kaukasus, China en Burkina Faso, met als resultaat een plaat die niet verder af had kunnen staan van de reggaeton waarmee hij dertien jaar geleden debuteerde. Hoewel de setlist voor een belangrijk deel uit de talloze Calle 13-hits is opgebouwd, merk je aan alles dat de rapper liever vooruit- dan terugblikt. Hij geeft zijn pianist de ruimte voor een minutenlange abstracte compositie, terwijl de hitjes van weleer er in sneltreinvaart doorheen worden gejaagd. 

Michael Jackson-achtig epos 

Energiek is dat zeker, maar in het moordende tempo gaan alle details verloren. Meer tijd wordt genomen voor 'Guerra' (oorlog), een Michael Jackson-achtig epos met een finale van licht en drums die de chaos van een luchtaanval moet oproepen. Indrukwekkend, maar niet zo indrukwekkend als dat ene oude nummer waar de rapper wél zichtbaar trots op is: 'Latinoamérica'. Het antikapitalistische anthem groeide uit tot officieus volkslied van het continent. Vanuit het publiek worden vlaggen van vrijwel elke land uit de regio op het podium geworpen. De zon, de wind, de wolken, die zijn niet te koop; iedereen zingt het mee. Handen gaan de lucht in. 'Hier staan wij.' Saamhorigheid was zelden zo intens.

Pop

Residente

★★★★☆

Lees ook
CD's op vrijdag: Florence, Soulwax en een jonge Bruckner

Drie jaar na haar breakup-album ‘How big, how blue, how beautiful’ wilde Florence Welch een positieve plaat maken. Dat viel niet mee. 

Deel dit artikel

Residente is zalen gewend waar je tien Paradiso's in kwijt kunt