Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

René Frogers laatste dag: ‘Ik ben heel erg gelukkig’

Cultuur

Maaike Bos

In café Bolle Jan voelt René Froger nog eens alle liefde. © Maaike Bos
tv-recensie

Het kon niet op met de muziek op Tweede Kerstdag, van het Kerst Muziekgala op NPO1 tot de Whitney Houston-klassiekers van Glennis Grace op NPO3. Zoveel ‘ja’ tegen het leven leek de EO bijna te veel. 

De christelijke omroep zette er een ingetogen programma tegenover: ‘De laatste 24 uur’ met zanger René Froger. ‘Wat als je het bericht zou krijgen dat je laatste 24 uur zijn ingegaan? Wat zou je nog willen doen? Wie zou je nog willen spreken, zien, omhelzen?’

Lees verder na de advertentie

Nogal intiem eigenlijk. Froger had 24 uur in zijn agenda vrijgeboekt voor presentator Bert van Leeuwen, maar wist vooraf niet dat zijn hart zo op straat zou komen te liggen. De mensen van wie hij houdt zouden langskomen. En hij moest afscheid nemen van dieren, plaatsen en gewoontes. Het is dat het programma zich al bewezen heeft bij de Belgische zender VTM, onder anderen met schrijver Herman Brusselmans, want eigenlijk vond ik het bijna impertinent.

Het is eigenlijk van de zotte dat we de EO of de dood nodig zouden hebben om ware woorden uit te spreken

Nu gaf ik me maar over aan de essentie van René Frogers leven, want nieuwsgierig was ik wel. Het begon meteen na de koffie in zijn Blaricumse villa: de honden. “Je bent mijn vriend, ik hou van je”, aait hij de laatste. En daar is de eerste snik. “Ik vind het nu al een k*tprogramma.” (Nou nou René, je zit niet meer in de Jordaan hè.)

In de auto met Bert van Leeuwen ontstaan de gesprekken. Gaat het over zijn kinderen, dan staan zijn drie zoons net toevallig langs de snelweg, en zeggen hoe blij ze zijn dat hij altijd achter hen staat. Rijden ze verder, komen ze bij een koffiekeet zijn beste vrienden tegen. Die vertellen dankbaar dat ze hem in zware tijden niet hoeven bellen, omdat hij hen dan al belt. (“Dat zie je, dat voel je”, knikt Froger). Zo zie je gaandeweg hoeveel hij voor anderen betekent, en dat is verrassend.

Op Schiermonnikoog mag hij een rondje fietsen met dochter Natascha en herdenkt met oom Jan en zus Kitty zijn overleden ouders. “Het is zo belangrijk om je te realiseren wat je hebt”, zegt Froger met toenemende diepte in zijn gevoel. “Ik ben niet bang voor de dood, alleen alles wat je mist, de gezelligheid...”

Loden Leeuw

We zien een warme man die niet is vergeten waar hij vandaan komt. Eén die volhoudt bij tegenslag, zoals bij zijn overwonnen prostaatkanker. (Ook nu weer: heeft-ie net de Loden Leeuw gewonnen voor de meest irritante BN’er in de reclame van Eye­looooooove, staat het volgende filmpje alweer klaar.)

Gaandeweg kantelt mijn oordeel. De EO geeft mensen in programma’s over armoede of vluchtelingen graag de koude douche (‘ervaar het maar zelf’) om de normaal warme straal beter te waarderen. Dit programma leek me in dat straatje te passen: bij elk afscheid de essentie van iemand afpakken. Maar wat het eigenlijk doet, is de gewone warme douche vervangen door een wellness-exemplaar. René Froger werd ontmoeting na ontmoeting dieper geraakt door de waardevolle dingen die iedereen zei, met als climax de ontmoeting met zijn vrouw Natasja (‘Natas’) in de Jordaan en de samenkomst in café Bolle Jan van zijn ouders vroeger. “Die 24 uur voelen als een week”, zegt hij dankbaar. “Het is nu zo veel sterker hoeveel je van het leven houdt.”

Het is eigenlijk van de zotte dat we de EO of de dood nodig zouden hebben om ware woorden uit te spreken. Wat een kerstgevoel, daar kan geen diner tegen op.

Bas & Bos 

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. Meer columns leest u in het dossier.

Deel dit artikel

Het is eigenlijk van de zotte dat we de EO of de dood nodig zouden hebben om ware woorden uit te spreken