Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Pioniersgeest kennen ze in Amerika niet meer, wel pioniersgemak

Cultuur

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Pionieren is tegenslag overwinnen. Je laat je niet door beren op de weg van de wijs brengen. Of die befaamde en veelgeprezen pioniersgeest in Amerika nog echt werkzaam is durf ik niet te zeggen, maar het resultaat ervan, dat je je plek gevonden hebt, is hier overal merkbaar. 

De mormonen zeiden het toen ze het beloofde land in Utah gevonden hadden en het Salt Lake City noemden: 'This is the place'. En eigenlijk zegt elke Amerikaan het ze na. En als je het eenmaal gevonden hebt maak je het je zo comfortabel mogelijk; zo, dit is van mij! 

Lees verder na de advertentie

Je hoeft in Amerika maar een afslag te nemen of een verlaten dorpje te doorkruisen of je vindt wat je wilt vinden, een motel, een winkel, een pompstation. Het beloofde land is overal, overal McDonald's en Arby's Roast Beef, overal Motel6 en Family Dollar. Onze eigen Nederlandse neiging dorpen en steden met een Blokker of Etos te domesticeren is er niks bij. 

Je hoeft in Amerika maar een afslag te nemen of verlaten dorpje te doorkruisen en je vindt wat je wilt vinden

Pioniersgeest betekent: per aspera ad astra. En de vijfsterrenwereld die je na zoveel zorgen bereikt betekent: gemak. In Walsenburg, Colorado (echt, u hoeft er niet heen) reden we met onze Ford Mustang, dat woest steigerende paard, in een spijker. Want ook dat bestaat in Amerika, ongemak, alleen dient het direct te worden opgelost, weggepoetst opdat we er geen last van hebben. Een van onze hoeven liep langzaam leeg, vertelde de boordcomputer ons. Wat nu? Op naar een garage of naar het verhuurbedrijf? Welnee joh, geef even de code van de auto op dan weten wij via de satelliet waar je zit en ruilen we je manke paard voor een nieuwe Mustang. Maar wij zijn geen Amerikanen, niet gewend aan zoveel service en rijden angstig toch maar door naar het verhuurbedrijf met een almaar zachter wordende band.

Twee dagen later, op weg naar Taliesin West, de miraculeuze woestijn-schepping van Frank Lloyd Wright die we weleens in het echt willen zien. We zijn er bijna, nog een halve mijl, stoplicht op oranje, braaf stoppen dus. Boem, van achter een Cadillac Escalade op onze bumper, een soort Hummer, die zelfs Mustangs van de weg veegt. Bumper los, achterbak wil niet meer open. Politie erbij halen? Foto's van het ongeval nemen? De meneer van de Cadillac aan de tand voelen? Allemaal niet nodig. Gewoon papiertje invullen, even bellen met de verhuurder en klaar (het lijkt de Ohra-reclame met de paarse krokodillen wel). Nieuwe dezelfde auto. Alles in een paar minuten geregeld.

Pech is een signaal dat er iets niet deugt, dat je door God verlaten bent of zoiets. Pech is voor losers.

Het heeft voor onze calvinistische geest toch iets vreemds, die georganiseerde, gestructureerde afkeer c.q. verwerking van tegenslag, dat gevoel dat alles zo gemakkelijk mogelijk moet zijn. Diep in ons hart willen we de mens weerbaar maken met de nodige porties pech. Maar in Amerika denken ze daar anders over. Pech is een signaal dat er iets niet deugt, dat je door God verlaten bent of zoiets. Pech is voor losers. Daarom moet het zo snel mogelijk uit de weg worden geruimd. Pioniersgeest is er in Amerika misschien niet meer, maar pioniersgemak dat heb je hier te kust en te keur.

Lees hier meer columns van Rob Schouten. 

Deel dit artikel

Je hoeft in Amerika maar een afslag te nemen of verlaten dorpje te doorkruisen en je vindt wat je wilt vinden

Pech is een signaal dat er iets niet deugt, dat je door God verlaten bent of zoiets. Pech is voor losers.