Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Pearl Jam is in bloedvorm

Cultuur

Joris Belgers

Eddie Vedder, zanger van Pearl Jam. © EPA
Concertrecensie

Pearl Jam
World Jam Tour, Ziggo Dome
Gezien: 12 juni, herhaling vanavond en op Pinkpop

Iedereen gisteravond in de Ziggo Dome wist dit natuurlijk allang, maar Pearl Jam hóudt van Nederland. Alsnog ramt frontman Eddie Vedder het er nog even goed in. Door de afsluiter op te dragen aan zijn favoriete museumeigenaren in Amsterdam, een ander nummer aan Henk ‘Hankypanky’ Schiffmacher, te grappen over Oranje en het gemiste WK, door een fotootje omhoog te houden van ‘Erik van Tivoli’ en herinneringen op te halen hoe hij hier in de jaren tachtig op de bank sliep.

Lees verder na de advertentie
De toegift. Pfoe. Die haast de helft van de avond in beslag neemt.

Ze verwennen Nederland dan ook, met twee concerten in de Ziggo Dome waarmee ze hun Europese tournee aftrappen. En daar komt Pinkpop vrijdag nog bovenop. De band voelt zich hier overduidelijk thuis, want wat stonden ze ontspannen op het podium gisteravond, zeker voor een eerste show. 

Het knappe van Vedder is hoe hij gemakkelijk alle 17.000 aanwezigen bespeelt, maar daarbij vooral de voorste rijen het gevoel geeft ergens bij te horen. Hij begroet een bekende waarmee ‘hij een liftmomentje in Canada’ had, schenkt royaal een fles Barolo uit voor zijn fans aan het hek. En anders is daar wel diens secondant, gitarist Mike McCready, die blijkbaar niet stil kan staan, die gebogen over de podiumrand voortdurend dat publiek uitdaagt.

Machine

Voor wie nog enige reserves had: de oude grungerockers uit Seattle zijn in bloedvorm. Met Pinkpop in het verschiet was het niet onaannemelijk dat ze de hits voor het festival zouden bewaren, maar er zaten er al genoeg in deze avond.

De band begint ingetogen, het zaallicht vol aan, iedereen wordt met ‘Long Road’ welkom geheten, gevolgd door nog twee gedragen nummers. De machine komt erna langzaam op gang, de zaal met hen. Met ‘Corduroy’ slaat het vuur in de band. Het eerste uur staat er vooral veel van het album ‘Yield’ op de set, Vedder zingt bijtend, intens, je merkt bij het rustigere ‘Red Mosquito’ dat de adrenaline van het hardere werk ervoor nog door zijn lichaam pompt. Zo’n nummer , trouwens: dik twintig jaar oud, maar de wijsheid die eruit spreekt staat de nu 53-jarige Vedder nu nog beter dan toen.

Dan komt ‘Wishlist’, met duidelijke uithaal naar Trump – maar Pearl Jam waakt ervoor prekerig te worden. Het sterke ‘Evenflow’ dan, waarna de band gek genoeg wat inzakt. Bij ‘Severed Hand’ lijkt Vedder op een andere golflengte te zingen dan zijn band, met anderhalf uur op de klok begint zijn stem wat te kraken. Het prachtige 'Better Man' is een mooi slot, maar dan lijkt het allemaal toch wat lafjes te zijn afgelopen.

Kippevel

Maar dan: de toegift. Pfoe. Die haast de helft van de avond in beslag neemt. De band stijgt er boven zichzelf uit, nog altijd dankzij hun debuutalbum ‘Ten’. Puur kippevel, en dat voelt iedereen, wanneer Jeff Ament traag de intro-tonen van ‘Jeremy’ uit zijn dubbelsnarige bas trekt. Vedder klimt op de hekken, dan op de speakers, de gitaristen draaien om elkaar een. ‘Porch’ en ‘Why Go’: het gas zit er vol op. Bij ‘Black’ gaan scheurende bas en gierende gitaar naar standje fenomenaal.

En met ‘Alive’ krijgt de zaal waar het op wachtte. Verlossing. Die solo gaat maar door, de zaallichten gaan weer helemaal aan, de band is één met zijn publiek. De twee nummers erna zijn na afloop direct vergeten, hier had het moeten stoppen, hier was de avond volmaakt. Dit belooft wat voor vanavond, en voor vrijdag.

Lees ook: Eddie Vedder weet zijn trouwe fans te raken

Vorig jaar trad Eddie Vedder op in een uitverkochte Afas Live, waar de Amerikaanse zanger zelf niet zo goed wist wat hij met alle adoratie aan moest.

Deel dit artikel

De toegift. Pfoe. Die haast de helft van de avond in beslag neemt.