Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Paradetheater: met jongensachtige bravoure grote thema's te lijf

Cultuur

Alexander Hiskemuller

Allemaal mensen #5 van toneelgroep Oostpool stipt veel aan, waaronder de hedonistische leegheid in het leven van millennials en de holle machinerie van pr. © Erik van 't Hof en Sanne Peper
Recensie

Alles is een beetje knullig en houtje-touwtje op het rondreizend theaterfestival De Parade. En zo hoort het. Trouw bespreekt vijf voorstellingen tijdens het openingsweekend, in snikhete tentjes in Rotterdam.

Vanuit hun ouderwetse snoepkar verkopen de snoepmeisjes liklodders en zuurstokken en voor roddels moet je ook bij ze zijn. Tijdens een rondleiding vertellen ze graag over de vele amourettes die tussen de paradeartiesten ontstaan en die vaak maar een kort paradeseizoenleven beschoren zijn. Nóg liever vertellen de snoepmeisjes, rode lippen en fifties petticoat, over het 'paradegevoel'. Wat dat is? "Liefde, vrijheid en het nostalgisch verlangen naar de romantiek van het rondreizende circusbestaan", zegt snoepmeisje Bien enigszins larmoyant.

Lees verder na de advertentie

Maar het rondtrekkende theaterfestival De Parade, waarvan de 28ste editie afgelopen weekend begon in Rotterdam, staat natuurlijk vooral in het teken van theater. Alhoewel... in een zomerse 28 graden moeten de makers concurreren met de legendarische fonteinbar en de tapastent-met-schaduwterras waar het publiek met ijskoude sangria verkoeling zoekt.

Houtje-touwtje

De hitte zindert uit de bloedhete circustentjes tijdens de ongeveer dertig minuten durende voorstellingen; het kost de van het zweet gutsende performers soms moeite om onder de warme theaterlampen niet uit hun rol te vallen. Niet erg, want dat is ook de charme van De Parade, het móét zelfs een beetje knullig en houtje-touwtje zijn, in de geest van kermis en het oude variététheater. De geschiedenis daarvan resoneert in Cinéma Magique, historisch materiaal dat door filmmuseum Eye schitterend in beeld is gebracht in het centrale Paradetheater.

Je kunt je afvragen of de zelf­re­la­ti­ve­ren­de inside jokes over het 'ac­teurs­we­reld­je' bij het paradepubliek aankomen

In de beperking van het kleinschalige - de korte duur, weinig ruimte, niet veel middelen - schuilen grootse theaterpareltjes, waarbij geldt: hoe zuiverder het concept, hoe groter de impact in deze paradeformule. De twee voorstellingen van toneelgroep Oostpool zijn daarvan een goed voorbeeld. 'Allemaal mensen' #5 en #6, in regie van Marcus Azzini, zijn los van elkaar te zien, maar horen ook een beetje bij elkaar, met de jonge acteur Chris Peters als sterkste schakel.

#5 heeft een knap geconstrueerde tekst, maar is wat gekunsteld door de vele lagen. Drie jongens maken een roadtrip op Ibiza: naast Peters zijn dat de met uitgekookt aplomb aangekondigde 'Gouden Kalf-winnaars' Jonas Smulders en Martijn Lakemeier. Ze spelen zichzelf, maar toch ook weer niet, er is een constante frictie tussen nep en waarachtigheid, acteursgedreutel en passie voor het vak, theater en het 'echte' leven. 

De tekst stipt tussentijds veel aan: de hedonistische leegheid in het leven van millennials, de holle machinerie van pr (Gouden Kalf! Barry Atsma!), er is zelfs een persiflage op de film 'Oorlogswinter', de film waarin Lakemeier als kindsterretje debuteerde. Je kunt je afvragen of de zelfrelativerende inside jokes over het 'acteurswereldje' bij het paradepubliek aankomen.

Jongensachtige bravoure

Maar dan #6! Chris Peters schmiert lekker de sterren van de hemel in een voorstelling die óók de acteur als ijkpunt neemt om de tijdgeest te duiden, maar hier is het klein en herkenbaar gehouden. De vlinderachtige Peters en zijn tegenspeler Casper Nusselder, een gespierde alfaman, helpen elkaar hun kwetsbaarheid te uiten. De onbehouwen Nusselder, met zijn gebeeldhouwde torso, moet volgens Peters maar eens 'de Charlotte Gainsbourg in zichzelf ontdekken', terwijl Nusselder vindt dat de springerige 'kantjil' Peters zijn agressie moet leren uiten. Je kunt je niet anders dan overgeven aan dit geestige en ontwapenende een-tweetje tussen jonge mannen, een feelgood ode aan zwaktes en onzekerheden van de mens.

Zonder een moralistisch vingertje te heffen gaan ze in hun 'kookshow' in op de vraag of je met goed fatsoen nog wel vlees kunt eten

Er zijn er meer die met jongensachtige bravoure en humor 'grote' thema's te lijf gaan; het lijkt wel een thema tijdens deze editie. Acteurs en kookfanaten Hugo Kennis en Jasper en Marius Gottlieb vormen het kooktrio De Worsten van Babel. Zonder een moralistisch vingertje te heffen gaan ze in hun 'kookshow' in op de vraag of je met goed fatsoen nog wel vlees kunt eten. En zo ja, hoe dan? De motiveringen voor ja of nee zijn overbekend en schudden de veren allesbehalve op, maar de charme waarmee de verhalen, liedjes en gedichten (een hilarische ode aan de frikandel) onder het koken worden gebracht maken veel goed. 

Varken

Bitterzoet hoe het trio het publiek tot een standpunt dwingt: de worst die je aan het einde kunt proeven komt van het varken Babel, dat tot haar slacht een prima leven heeft gehad. Het trio ging geregeld bij haar langs op de boerderij en legde op film vast hoe Babel opgroeide, van schattig biggetje tot vredig knorrende dikzak in de modder. Ook een plakje worst?

Het vrijdenken op De Parade, zoals snoepmeisje Bien het noemt, heeft volgens haar na ruim een kwart eeuw niets aan kracht ingeboet. Daarom vormt De Parade voor tekstschrijver/regisseur Ko van den Bosch een natuurlijke habitat. Zijn hoogst bloemrijke taal met cynische ondertoon ademt dezelfde lichtvoetige anarchie als die heerst op het paradeterrein.

Non-conformisme staat centraal in zijn 'Missie zoekt massa' waarin acteurs Thijs Prein en Merijn de Jong Russische revolutionairen spelen die zijn verdwaald in de tijd. Samen met het publiek gaan ze met kettingzagen, emmers verf en punkrockgitaar de strijd aan met de burgerlijke sukkeligheid, Donald Trump en de fuik van het kapitalisme. Maar zoals de klimstok op het speelvlak richting hemel wordt gehesen maar niet verder kan reiken dan een paar meter hoog, zo zal de mensheid altijd tegen de grenzen van haar idealen blijven aanlopen. Een even poëtische als tot nadenken stemmende metafoor.

De Parade is nog t/m 8 juli in Rotterdam, daarna volgen Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Cinéma Magique in Filmmuseum Eye 
★★

Allemaal mensen #5 in Theater Oostpool
☆☆

Allemaal mensen #6 in Theater Oostpool

De Worsten van Babel in Zaal 3

Missie zkt Massa in PeerGroup/ Kat op het Spek

Lees ook:

Paulus de boskabouter wil het dialect op Terschelling redden van de ondergang

Meestal is hij druk met het bestrijden van de heks Eucalypta, maar nu heeft Paulus de boskabouter even tijd voor een nieuw avontuur: hij wil de Terschellingse dialecten redden van de ondergang.

Down The Rabbit Hole is gegroeid zonder intimiteit te verliezen

Ondanks de groei en een hoofdpodium in de open lucht heeft Down The Rabbit Hole de intimiteit van een tuinfeest behouden.

Deel dit artikel

Je kunt je afvragen of de zelf­re­la­ti­ve­ren­de inside jokes over het 'ac­teurs­we­reld­je' bij het paradepubliek aankomen

Zonder een moralistisch vingertje te heffen gaan ze in hun 'kookshow' in op de vraag of je met goed fatsoen nog wel vlees kunt eten