Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Paco Peña's muziek voor de wereld

Cultuur

Mischa Andriessen

Paco Peña © Emi Barendse
Recensie

Paco Peña
Requiem For the Earth
★★★☆

Dat iets meestal misgaat, hoeft geen reden te zijn het te laten. Meer dan dat, wanneer je oprecht meent dat de aarde in sneltreinvaart naar de barbiesjes gaat, is het met klem verkondigen van die boodschap waarschijnlijk belangrijker dan het slagen van een compositie. Hoe dan ook de vermaarde flamencogitarist Paco Peña heeft de gok genomen en zijn bekommernissen over de toestand van de wereld op muziek gezet.

Lees verder na de advertentie
Een aan­een­scha­ke­ling van ideeën en wel vaak ontroerende muziek, met een hoofdrol voor de zangers

De vorm die Peña kiest, is opmerkelijk. Op het podium staat een stevige band met behalve hijzelf nog twee gitaristen, twee percussionisten, drie zangers en een zangeres. Daarachter staat dan nog eens het Nederlandse Dario Fo Theaterkoor opgesteld, op sommige momenten zo'n dertig mannen, vrouwen en meisjes sterk. Van begin af aan wringt iets op een manier die niet meteen onaangenaam is. Aan de ene kant de losheid van de flamencomuzikanten die soms meer hun eigen invallen dan de partituur lijken te volgen en ook voortdurend reageren op elkaars prestaties. Aan de andere het koor dat minder vrijheid is gegund en ook in een andere traditie staat. Kerk en straat komen hier bij elkaar, zo lijkt het.

Richtingloos

Echt mengen doen die twee niet, dat heeft ook te maken met de overdreven harde geluidsafstelling. En met een rommeligheid die het hele concert door een rol blijft spelen. Soms charmant, soms storend. Dat gebrek aan raffinement verhoogt de authenticiteit en versterkt de intentie, maar kan niet verhullen dat 'Requiem For the Earth' richtingloos is. Een aaneenschakeling van ideeën en wel vaak ontroerende muziek, met een hoofdrol voor de zangers.

En ja, wat vaker misgaat, gaat hier ook mis. De drie gitaren die tezamen op hun bassnaren te vaak klinken als de noodklok die wordt geluid, het slagwerk dat te dikwijls de maat van de dodenmars aanhoudt, de zangeres bij wie zingen soms haast huilen wordt. Hoe dik het er nu en dan bovenop ligt, zowel de bedoeling als de muziek blijven meestal overeind. Dankzij voorbeeldig, bezield vakmanschap en die toch hoopgevende intensiteit.

Lees hier meer theaterrecensies


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Een aan­een­scha­ke­ling van ideeën en wel vaak ontroerende muziek, met een hoofdrol voor de zangers