Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Opgeleukt zwart

Cultuur

Pieter van der Ven

Review

De vrijzinnige voorganger Anne van der Meiden heeft altijd een zwak gehad voor de zwaarste variant van de vaderlandse Reformatie: de 'zwarte-kousenkerken', een benaming die doorgaans denigrerend (letterlijk: zwart makend) klinkt maar bij Van der Meiden iets vertederends heeft. In het vrijzinnigenblad Vrijzicht blijken hem nog dierbaarder de jongeren uit dit besloten volksdeel, die heel voorzichtig eigen initiatieven beginnen te nemen.

,,De rechts-reformatorische jeugd kiest eigen wegen. Met hoed op en lange rok achter vader en moeder aan naar de kerk en daar op zondag tweemaal twee uur doorbrengen onder de zware mantra's en het deprimerend gezang wordt kennelijk ondraaglijk.''

Praise, de EO - het is in deze krant meer dan eens beschreven - krijgen nu ook vat op jonge 'gergemmers', afkorting voor de 'gereformeerde gemeenten', die met hun ongeveer honderdduizend leden de ruggengraat vormen van het SGP-kiezersvolk.

Voor zijn eigen achterban legt Van der Meiden uit wat dat betekent: frivoliteit, handen klappen, liedjes over Jezus die redt nemen de plaats in van een levenslang besef brandhout voor de hel te zijn. Voor deze zoekende jongeren is de Schrist nog steeds van kaft tot kaft de waarheid, zegt Van der Meiden, ,,maar de oude waarheid wordt nieuw gebracht in een los evangelicaal jasje.''

Natuurlijk moet de mens bekeerd worden. ,,Maar waarom zou je er 40 of 50 jaar over doen? Die kun je toch in korte tijd ervaren?''

Van der Meiden heeft in zijn tijd heel wat gergemmers hun kerk zien verlaten omdat ze de leer te beklemmend en ongeloofwaardig waren gaan vinden. Nu ziet hij jongeren die niet breken maar die de leer 'verdund' en 'opgeleukt' aannemen, hoppen en grazen naar eigen keuze.

Als communicatieman vindt Van der Meiden dat zijn eigen geestverwanten hier wel wat van kunnen opsteken. ,,Zijn we bereid te bekennen dat de evangelist Schuller op RTL5 elke zondagmorgen een product biedt voor honderdduizenden?''

Vrijzinnigen hebben vanouds weinig op met halleluja-christendom en reli-explosies. Maar: ,,Wat wel aanspreekt is de onbevangen subjectiviteit van de jeugd: niet meer leven langs de strakke lijnen van religieus gezag van buiten maar een diep weten dat je het zelf beleven kunt en moet.'' Als ze 27, 28 jaar zijn, voorziet hij, vervaagt de euforie en komen de nieuwe vragen en twijfel aan de fundamenten van weleer, en dan heb je meer aan de vrijzinnigen dan aan de religoeroes. ,,Een markt dus.''

Aandacht in het Centraal Weekblad (SoW) voor het 'duizenddingendoekje': geuzennaam voor zijn beroep, vindt predikant Wim van der Wel uit Hardenberg. De metafoor is lang vol te houden: de dienstbaarheid, overal bruikbaar tot en met als voegveeg, soms pas gewaardeerd als het er niet meer is. Een notabele is hij (zij) nauwelijks meer, maar wel wordt ds. DDD steeds duurder. Ds. Van der Wel herinnert aan Paulus: ook de dominee moet door het geloof en niet door zijn werken gerechtvaardigd worden. Het kan wel wat minder denkt hij, 45 uur per week in de druke maanden 35 daarbuiten. ,,De dienaren van het Woord zou het passen als zij hun gemeente óók voorgaan in een ontspannen verhouding tussen werk en leven.''

Synodelid ds. E.H. Egberts kiest geen huishoudelijke beeldspraak maar in deze tijd van kippenpest een aviculturele. De predikanten moeten veren laten en worden kaalgeplukt, klaagt hij. Nu worden miljoenen geïnvesteerd in de uitbouw van bovenplaatselijk werk waar ,,betaalde krachten beleidsnota's schrijven en de wereldproblematiek in al haar facetten analyseren.'' Egberts' boodschap is duidelijk: dáár kraait geen haan naar.

Deel dit artikel