Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Op Alicudi vind je geen lange stranden of disco's, wel rust en ezels

Cultuur

Robert Visscher

© RV
Reizen

Boven Sicilië ligt het Italiaanse vulkaaneilandje Alicudi. Je vindt er geen wegen, lange stranden of disco’s. Wel rust, ezels en felgekleurde vissen. Maar het kan er ook spoken.

Als een puist steekt Alicudi uit de strakblauwe zee. Tienduizenden jaren geleden stroomde de lava hier in het water, toen deze vulkaan uitbarstte. Nu klimmen ezels langs stenen paadjes over de verweerde krater. Alleen dit topje van de vulkaan torent boven het water uit. Alicudi is het kleinste en minst bezochte van de Eolische eilanden aan de noordkant van Sicilië. Auto’s, fietsen en scooters kom je er niet tegen. Die zijn hier niet handig. In plaats van wegen zijn er kilometers lange trappen die kronkelend omhooggaan tegen de vulkaantop. Er wonen zo’n honderd mensen, die zwijgend naar boven zwoegen of wat rondhangen langs de korte, rechte weg van een paar honderd meter langs de kust.

Lees verder na de advertentie
De ezel is nog altijd het waardevolste vervoermiddel op Alicudi

De ezel is nog altijd het waardevolste vervoermiddel op Alicudi. Na aankomst op de kleine aanlegsteiger bindt een man onze vier koffers op de rug van het lastdier. Voor ons schommelt de ezel heen en weer de trappen op. Het gaat in een rap tempo, dat we bij een hoogzomerse temperatuur boven de 35 graden niet bijhouden. We zijn al snel nat van het zweet. Als we ver achter liggen, rust de ezel even uit en wacht geduldig met zijn baasje op ons. Het dier verorbert ondertussen een cactus die langs de trap groeit. Het verkoelende sap schuimt rond zijn mond. Even later gaan we verder en klimmen we de tweehonderd meter naar het vakantiehuisje met adembenemende uitzichten op de Middellandse Zee.

Een van de eigenzinnigste eilanden

De trappen en ezels maken van Alicudi een van de eigenzinnigste eilanden van Europa. Verspreid over verschillende hoogtes vind je er meerdere dorpjes, vaak niet meer dan een verzameling van een paar huizen. Er zijn hier geen lange stranden, feestcafés en disco’s. Op dit eiland zijn maar een paar restaurantjes en twee supermarkten ter grootte van een avondwinkel. Je vindt er vooral rust, een stenenstrandje en helder blauw water vol met exotische vissen.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

© Robert Visscher

De Eolische eilanden werden vernoemd naar Aeolus, de god van de wind. Dat is geen toeval. Het waait er altijd. Vooral in de zomer is het er daarom zelden onaangenaam warm. Maar tijdens ons verblijf van twee weken krijgen we ook te maken met een flinke storm die drie dagen lang het eiland teistert en alles wat niet vastzit van het terras gooit. De wind tilt stoelen op, smijt ze verderop neer en breekt glazen. ’s Avonds is het plots ijzig koud.

De snoeiharde wind sluit Alicudi volledig af van de buitenwereld

Hoge golven

De storm creëert hoge golven en ramt bootjes tegen elkaar aan. Al snel blijven alle vaartuigen aan de wal. De snoeiharde wind sluit Alicudi volledig af van de buitenwereld. Het uitzicht blijft adembenemend mooi, maar die blauwe zee is een onneembare barrière geworden. Afval hoopt zich intussen op aan de rand van de zee, omdat dat hier niet wordt opgehaald.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

© Robert Visscher

De inwoners geven geen krimp. Ze zijn dit gewend. Het eiland is vaker afgesloten van de buitenwereld. Op de tweede dag van de storm lacht de verkoper van de winkel vriendelijk als ik om brood vraag. “Nee, dat is nu echt op”, zegt Luca Baratta. Gelukkig is er nog ei en meel om pannekoeken te maken. “Dat we zo afgesloten zitten, is voor veel inwoners een voordeel. Hier is het mogelijk om je af te zonderen”, vertelt Baratta.

Hij wijst naar de top van de vulkaan en vertelt over een dorpje waar vooral Duitsers, Zwitsers en Oostenrijkers wonen. De voertaal is er Duits. Je moet uren trappen klimmen om er te komen. “De steile vulkaantop maakt ze vrijwel onbereikbaar. Ze verbouwen hun eigen spullen en met zonnepanelen wekken ze energie op. Het is een soort commune.”

Promovendus

Baratta werkt als promovendus in Florence, in het noorden van Italië. In de zomer helpt hij zijn oom in de winkel op het eiland waar hij opgroeide.

Hij vertelt dat de huizen bovenaan leegstonden. In de vorige eeuw verlieten veel families het eiland, toen er bittere armoede was en de opbrengsten van oogsten tegenvielen. Ze vertrokken naar het noorden van Italië en de Verenigde Staten. De nieuwe bewoners knappen de oude huizen op en worden daarom gewaardeerd op Alicudi. “Maar ik vind het wel heel gek dat je hier in plaats van het dialect nu ook Duits hoort”, zegt Baratta.

Als je op Alicudi verblijft en vooral als je er woont, moet je je wel aanpassen aan de omgeving

Als je op Alicudi verblijft en vooral als je er woont, moet je je wel aanpassen aan de omgeving. Niet alleen voedsel is lastig boven te krijgen, voor bouwmaterialen geldt dat ook vanwege trappen en hoogteverschillen. Daarom ligt bij veel huizen op het eerste gezicht rotzooi naast de panden. Maar op Alicudi is het juist waardevol materiaal. Er ligt vooral veel hout, maar ook stukken beton of een wasbak. Al die materialen worden niet naar beneden gebracht, maar bewaard. Want een buurman even verderop, of in een ander dorp, kan er maar zo wat aan hebben.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

© Robert Visscher

Luxe vakantie

“Voor mensen die een luxe vakantie willen is dit niks”, zegt Pierfrancesco Dallerba. Hij is de eigenaar van het vakantiehuisje (Casa del Mandorlo) dat we huren. Het huisje is spartaans ingericht. In de twee kamers staan alleen bedden en zelfgemaakte kledingrekken van drijfhout.

Die eenvoudige inrichting vergeet je meteen als je vanaf het terras een blik op zee werpt. Het water kleurt in de loop van de dag van azuurblauw naar donkerblauw en terug. ’s Avonds fonkelen in de verte de lichtjes van Sicilië. “Je moet moeite doen om op dit eiland te leven”, zegt Dallerba. “Soms zijn de supermarkten leeg en moet je flink klimmen om bij je huis te komen. Maar al die inspanningen worden beloond door de rust en de natuur.”

Met de boot

Alicudi is in de lente en zomer uitstekend bereikbaar per boot vanaf Sicilië. Vanuit de haven van Palermo ben je er in twee uur. De boot uit Milazzo gaat eerst langs de andere Eolische eilanden en doet er meer dan vijf uur over. Veel bezoekers gaan een dagje naar Alicudi, maar het eiland is een langer bezoek waard. Vrijwel alle huizen op Alicudi hebben een schitterend uitzicht op zee. Wij verbleven in Casa del Mandorlo (huis van de amandelboom).

Lees hier meer reisverhalen van Trouw. 

Deel dit artikel

De ezel is nog altijd het waardevolste vervoermiddel op Alicudi

De snoeiharde wind sluit Alicudi volledig af van de buitenwereld

Als je op Alicudi verblijft en vooral als je er woont, moet je je wel aanpassen aan de omgeving