Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Onze Ellie Lust bij de narcoticabrigade

Cultuur

Maaike Bos

Ellie mee op pad, met de politie in Bogotá. © Maaike Bos
tv-recensie

Ellie Lust móest wel een eigen programma krijgen, want sinds haar deelname aan ‘Wie is de Mol’ 2016 is ze een publiekslieveling. 

Vandaag ging haar ambitie in vervulling met ‘Ellie op Patrouille’, waarin ze meeloopt met politieteams in Colombia, Kenia, Israël, Dubai, Albanië en San Francisco. Ze zal AvroTros en de politie blij maken, schat ik zo in.

Lees verder na de advertentie
Het mooist is haar eerlijke humor. Als ze ondanks haar vliegangst toch in de po­li­tie­he­li­kop­ter stapt, grapt ze “zo is het wel hoog genoeg” bij het opstijgen.

Ze deed al mee aan ‘Opsporing Verzocht’, maar bij WIDM (beide AvroTros) werd de politiewoordvoerder als persoon beroemd. Ze doet alles als een agent, en dat verrast de gewone kijker. Ellie Lust (51) ademt politie door twintig jaar werkervaring op straat en tien bij communicatie. Dus een ruimte doorzoeken deed ze systematisch met de klok mee. En bijna drammerig legde ze haar medekandidaten met portofoon de etherdiscipline uit. De wat? ‘Ethordiscipline’, zei Ellie op z’n Amsterdams. ‘Dat betekont...’

Merkwaarde

Het werd het populairste WIDM-fragment ooit. Er waren dat jaar flink meer aanmeldingen op politieopleidingen, zei een collega-agent bij de finale. In Ellie op Patrouille blijft ze weer dicht bij haar ‘merkwaarde’ en komt ze geweldig tot haar recht.

De eerste aflevering speelt in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá. Ze werkt mee met de gewone en bereden politie, de narcoticabrigade en de luchtvaartpolitie. Het land zuchtte lang onder het drugskartel van Pablo Escobar en de corrupte, gewelddadige politie. Het gaat beter nu.

Ellie rijdt mee met de gevaarlijke nachtpatrouille en is leuk chagrijnig als ze geen dienstwapen mee krijgt. Bij een overval roepen de collega’s van alles door de portofoon. “Ik zal het woord niet noemen, maar het begint met een ‘e’, zegt ze met opgetrokken wenkbrauw in de camera.

Narcoticabrigade

Ze gaat ook met de narcoticabrigade mee bij een grootscheepse inval in een drugspand. “Maak je om mij geen zorgen. Ik ben een echte politie-agent”, zegt ze de mannen vooraf. Ze willen tientallen vuurwapengevaarlijke verdachten aanhouden. Daar staat onze Ellie dan bij.

Ze pakt mij helemaal in. Geen macho bravoure, maar eerlijk toegeven dat ze het spannend vindt.

Maar alles onder controle. Luister alleen al naar haar taal. Ze beschrijft dat drugspand alsof ze ter plaatse een politierapport opmaakt: gevaarlijke gaten in de vloer, tientallen zwaarverslaafden op de grond. “Die zijn waarschijnlijk nog niet gecontroleerd op wapens.” Na afloop rondt ze af met: “De commandant verwacht op korte termijn nog meer aanhoudingen te verrichten.”

Ze is kordaat, alert en legt overal contact. Als ze mensen een handdruk wil geven gaat dat zo: de elleboog gebogen, de hand hoog, alsof ze een pistool vasthoudt. Haar uitgestoken hand is haar wapen.

Eerlijke humor

Het mooist is haar eerlijke humor. Als ze ondanks haar vliegangst toch in de politiehelikopter stapt, grapt ze “zo is het wel hoog genoeg” bij het opstijgen. En als ze te paard naar een beruchte sloppenwijk rijdt waar de politie nauwelijks durft te komen, zegt ze dat het pas haar derde keer op een paard is. Wat nou als ze in galop moet vluchten? “Ik heb om het liefste, sloomste paard gevraagd”, zegt ze blij. En helaas kan ze bij deze niet met haar voeten bij de grond, kletst ze verder. Dat is nou Ellie Lust.

Daar pakt ze mij helemaal mee in. Geen macho bravoure, maar goudeerlijk toegeven dat ze het spannend vindt. En toch meegaan. Ik ben nu al benieuwd hoe ze in Kenia illegale gokkers gaat achtervolgen en in Dubai in een politieracewagen stapt.

Deel dit artikel

Het mooist is haar eerlijke humor. Als ze ondanks haar vliegangst toch in de po­li­tie­he­li­kop­ter stapt, grapt ze “zo is het wel hoog genoeg” bij het opstijgen.

Ze pakt mij helemaal in. Geen macho bravoure, maar eerlijk toegeven dat ze het spannend vindt.