Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ons Erfdeel

Cultuur

T. van Deel

Review

Ons Erfdeel opent met twee uitstekende essays van Kees Fens en Cyrille Offermans over de nieuwste dichtbundel van Hugo Claus, 'Wreed geluk'. Beiden associëren Claus' verbazingwekkende creativiteit met die van Picasso, een vergelijking die allerminst uit de lucht gegrepen is en nog wel enige uitwerking zou verdienen. Fens ziet Claus als een typische Zuid-Nederlandse dichter, extrovert, klinkend, vol met taal. Hij bewondert de haast tastbare ,,stem, een stem uit een ander land', die hem vanuit deze gedichten bereikt. De Noord-Nederlandse poëzie, hij geeft als voorbeeld een recent gedicht van Willem Jan Otten, is in dit noord-zuid-schema een introverte, ,,bijna fluisterende, innige, overdenkelijke stem', die hij wel mooi vindt, maar niet bewondert. Hij breidt de tegenstelling nog verder uit en illustreert hem aan de openingszinnen van achtereenvolgens 'De Avonden' van Reve en 'De Metsiers' van Claus, de binnenkamer en de grond, de aarde.

Offermans bespreekt onder meer de talloze varianten die Claus heeft aangebracht in gedichten die hij nog maar kort daarvoor had gepubliceerd. Ze waren geschreven bij pas ontdekte foto's van Rik Selleslags uit oktober 1943, maar nu ze in 'Wreed geluk' zonder die foto's op eigen benen moesten staan, heeft Claus ze nog eens onder handen genomen. Alle varianten zijn aantoonbaar verbeteringen en ze getuigen van Claus' haast achteloze genialiteit. En ook van het belang dat hij hecht aan rijm. Hij gebruikt het om de contrasten waar zijn gedichten uit bestaan, met elkaar te verzoenen, zonder ze op te heffen. Bij voorbeeld zo: door 'oorlogstijd' te laten rijmen op 'zaligheid'.

Deel dit artikel