Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

OG3NE: 'We zongen lights and shadows' als allereerste voor onze zieke moeder'

Home

Joris Belgers

© RV

Nog nooit verloor OG3NE een zangcompetitie op tv. Wat dat betreft wacht hen komende week de grootste uitdaging mogelijk. In Kiev, op het Eurovisie Songfestival.

Alledrie de zusjes rennen vanuit de coulissen naar het midden van het podium. De zaallichten schieten achter de tieners aan, de camera's cirkelen om hen heen. Zeker driekwart van een uitverkocht Ahoy juicht alleen voor hen. Ze halen nog eens diep adem en zetten het liedje in waarmee ze dat jaar het Junior Songfestival zouden winnen.

Lees verder na de advertentie

Op dat moment, in 2007, wisten de zingende zusjes Vol, toen 11 en 12 jaar oud, dat zingen voor een publiek het allerleukste is dat er bestaat. Aanstaande donderdag wacht OG3NE-zusjes hun grootste publiek tot nu toe, in de eerste ronde van het Eurovisie Songfestival, in de Oekraïense hoofdstad Kiev. Inspiratiebron van het liedje 'Lights and Shadows' is de moeder van Lisa, Shelley en Amy. Vanwege haar ziekte, maar vooral omdat familie het belangrijkste is in hun leven.

De drie weten nog goed hoe ze onderweg waren naar Denemarken, waar de familie Vol zou gaan kamperen. De tweeling Amy en Shelley was elf, zus Lisa anderhalf jaar ouder. Op de achterbank, zongen ze driestemmig 'Hold On' van Wilson Phillips, die andere drie zingende zusjes. Vader Rick keek nog eens op, vanachter het stuur, wierp een blik op moeder Isolde. Dat klonk toch eigenlijk best aardig, moeten die toen gedacht hebben, lacht Amy nu.

"Maar we werden nooit gepusht hoor. Pa en ma vonden het alleen heel leuk dat we net als zij de muziek in gingen", zegt Lisa, de platinablonde, de spraakzaamste van het stel. De donkere Shelley is wat rustiger, haar donkerblonde tweelingzus Amy nog wat bedachtzamer. Maar bij elkaar kletsen ze honderduit op het Hilversumse kantoor van de AvroTros, vlak voordat ze naar Kiev afreizen. Ze vallen elkaar in de rede, maken elkaars zinnen af. Het is duidelijk dat ze, krap 20 jaar oud, er samen al een carrière op hebben zitten.

Hechte zusjes. Altijd al geweest. Lisa was de oudere, zorgzame, twee klassen hoger dan haar tweelingzusjes, op dezelfde school in het dorpje Fijnaart, onder de rook van Rotterdam. Zo'n dorp waarin iedereen elkaar kende en wist van die zingende zusjes, daar in het vrijstaande huis aan de overkant van de school.

Lisa: "We wilden allemaal iets anders worden. Kapster. Zuster. De horeca in. Maar we keken ieder jaar het Junior Songfestival en bedachten ook eens mee te doen."

Carrière

Ze wonnen. Wat niet alleen heel gaaf was, maar waardoor ze ook zagen dat zingen echt een vak was, zegt Shelley. Er volgde een bliksemcarrière. Als Lisa, Amy & Shelley denderden ze door het kindercircuit. Alles wat je als 12-jarige muzikant in Nederland kan bereiken hebben ze bereikt, vertellen ze. Nederlandstalige hits als 'Adem in, Adem uit', 'Boemerdeboem' en 'Fout Ventje'. Talloze malen op het Jeugdjournaal. Langs bij Carlo & Irene. Een theatertournee.

"We hebben nooit gezegd dat we beroemd willen worden - dat willen we nog steeds niet, het gaat om zingen. Het is onze passie, en het is mooi dat we daar ons werk van kunnen maken. En dat we dat hopelijk nog heel lang kunnen doen."

We hebben nooit gezegd dat we beroemd willen worden - dat willen we nog steeds niet, het gaat om zingen

Op een gegeven moment ontgroei je dat kindercircuit - letterlijk. Er werd een pauze ingelast om te kijken hoe ze verder wilden. The Voice bleek in 2014 de volgende carrièrebepalende zangwedstrijd. "We wilden doorpakken, van kindsterretjes naar volwassen zanggroep. Hoe kun je dat beter doen dan met zo'n groot platform? Je kunt in één klap je imago omkeren. Het pakte precies zo uit zoals we in gedachten hadden" zegt Amy. Shelley: "We waren als allerlaatsten aan de beurt, die dag, om een uur of elf. Het was doodstil in de zaal, we hoorden alleen het publiek fluisteren - psst, psst, dat zijn die zusjes. Toen dachten we: we kunnen nu niet meer terug. We zijn nu OG3NE. En dat vinden ze óf heel tof, óf we worden helemaal afgekraakt."

Ze wonnen, wederom.

En al die tijd wisten ze dat hun moeder Isolde ziek was. Heel ziek. Ze herinneren zich nog precies de dag dat hen verteld werd dat hun moeder leed aan een zeldzame vorm van botkanker, chordoom. "Alleen kunnen we daar niet goed over praten", zegt Lisa. Voor het eerst tijdens het gesprek vallen de zussen stil.

Hun moeder is thuis, soms in het ziekenhuis, soms in het buitenland voor een bestraling. De tumor heeft zich verspreid, ze is deels verlamd, praten is lastig. "Ze heeft veel ondergaan en gaat binnenkort weer een nieuw traject in. De ziekte is zo zeldzaam dat er geen prognoses te geven zijn. Voor de dokters is het ook uittesten en kijken wat werkt", zegt Shelley.

Lisa: "Muziek maakt ons heel blij. Maar we hebben ook wel eens op het podium gestaan terwijl er elk moment een uitslag kon binnenkomen." Dan zijn de vrolijke liedjes toch even wat lastiger.

Want ze hebben enorm veel aan hun moeder te danken. "Wanneer je als 11-, 12-jarige een contract krijgt toegestuurd, snap je daar natuurlijk niks van. Onze ouders bogen zich in de avonduurtjes over de kleine lettertjes. Ook hebben we altijd creatieve input gekregen, zoals ideeën voor nummers." Zoals andere ouders hun kroost het land doorrijden naar hockey of voetbalwedstrijden, werden zij naar concerten gereden. "Ik denk trouwens dat die ouders langs de lijn fanatieker zijn, hoor."

Zoals andere ouders hun kroost het land doorrijden naar hockey of voet­bal­wed­strij­den, werden zij naar concerten gereden

Het nummer 'Lights and Shadows' is niet voor hun moeder, maar voor alle mensen in een soortgelijke situatie, benadrukken ze. Geschreven door vader Rick, en Rory de Kievit, Shelley's vriend. Die waren niet de enigen die met een nummer kwamen - de AvroTros had er een heel writer's camp voor opgezet. Er zijn honderden ideeën ingestuurd. Ze denken dat ze daar zelf circa dertig van gehoord hebben, van vijftien is er een demo ingezongen. De keuze lag bij de omroepen en bij hun platenmaatschappij, maar OG3NE had het laatste woord. "Er zaten heel goede liedjes bij, maar misschien net níet voor het Songfestival. Bij iedere bespreking eindigde dit liedje weer bovenaan."

Een liedje met een verhaal, met een boodschap. Amy zei het al eerder - als iemand in de familie ziek is dan is iedereen een beetje ziek. "Het is zwaar. Het is vermoeiend. Want het zit altijd in je achterhoofd. Het verdriet gaat niet weg. Voor ons is het fijn dat we dit kunnen doen. Dat we afleiding hebben. En dat we weten dat mama supertrots is dat we dit doen. Zij was de allereerste voor wie we het nummer zongen. En ze vond het heel mooi."

De finale is haalbaar

Inmiddels zijn de drie dames samen met de delegatie van de organiserende omroep AvroTros al een week in Kiev. Daar, in het International Tentoonstellingscentrum vindt komende week het 62ste Eurovisiesongfestival plaats, waarnaar de komende week wereldwijd zo'n tweehonderd miljoen liefhebbers zullen kijken.

OG3NE heeft de eerste repetities achter de rug, en de geluiden uit Oekraïne zijn positief. Sinds de eerste repetitie steeg Nederland een aantal plaatsjes in de inschattingen van de bookmakers, naar een vijftiende plek. Dinsdag is de eerste halve finale, donderdagavond zingt OG3NE in de tweede, zaterdag vindt de finale plaats, die zeker haalbaar moet zijn.

Er zit weer een hoop schmalz bij dit jaar, gladde casinozangers, de plichtmatige kermisartiest, en zelfs een Roemeens jodellied. Maar, toegegeven, ook wel een paar aardige liedjes.

De voornaamste concurrenten van OG3NE zijn Italië met het potentiële zomerhitje 'Occidentali's Karma' van de besnorde Francesco Gabbani; Zweden, met de zwoele zanger Robin Bengtsson; en Bulgarije, met de 17-jarige zwijmelzanger Kristian Kostov en zijn tranentrekkende ballad 'Beautiful Mess'. Gastland Oekraïne zal met rockband O. Torvald vermoedelijk minder hoge ogen gooien.

Deel dit artikel

We hebben nooit gezegd dat we beroemd willen worden - dat willen we nog steeds niet, het gaat om zingen

Zoals andere ouders hun kroost het land doorrijden naar hockey of voet­bal­wed­strij­den, werden zij naar concerten gereden