Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Nederlandse politici zijn meer verbonden aan het bedrijfsleven dan aan de literatuur

Cultuur

Franca Treur

Franca Treur voor L&G - olivia Ettema © Olivia Ettema
Column

Balkenende was bij de opening van de LXRY-beurs en op televisie vroegen ze hem naar de Balkenendenorm. Zijn schuldbewuste lachje deed me denken aan het voorjaar van 2010 toen hij voor het laatst campagne voerde. Ik moest toen een reportage over hem schrijven, dus ik heb hem goed geobserveerd. 

Mijn debuut was al verschenen en het voelde een beetje gek om als schrijfster achter de premier aan te hobbelen, maar ik heb toch maar mooi het torentje van binnenuit beschreven. Dichter bij de politiek ben ik nooit geweest.

Lees verder na de advertentie

In het buitenland zijn literatuur en politiek soms behoorlijk verstrengeld. Ik merkte dat toen ik in 2014 in Iowa was met een schrijversprogramma. We waren daar met z’n dertigen. Een van ons coördineerde op afstand de deelname van de intelligentsia aan de Umbrella Movement in Hongkong. Een ander kwam uit Cuba, bleek een zoon van Che Guevara en bekritiseerde steeds het kapitalisme. De deelname van een derde was betaald door de Nieuw-Zeelandse overheid. Hij moest zijn geboorteland Fiji representeren met traditionele kleding aan en walvistanden om zijn nek. Ik zei nog dat kunst ook de individueelste expressie kan zijn van je individueelste emotie, maar ik kon niet op het Engelse woord voor kunstopvatting komen en hij hield zich er sowieso niet mee bezig.

Een ander kwam uit Cuba, bleek zoon van Che en an­ti-ka­pi­ta­lis­tisch

Het wonderlijkst was in dit opzicht de Afghaanse dichter. Tijdens een excursie naar San Francisco was hij ineens kwijt. Er bleek daar een grote Afghaan- se gemeenschap en die was hij gaan opzoeken. Blijf hier, hadden ze tegen hem gezegd, hier is geen oorlog, en ze hadden hem een mooie Afghaanse meid aangewezen.

We zagen hem ermee worstelen en vonden stiekem dat hij het moest doen, ook al zou hij er het schrijversprogramma mee in de problemen brengen. Hij deed het uiteindelijk niet. En waarom niet? Hij was dik met bepaalde mensen in de Afghaanse regering en die hadden hem een baan beloofd. Hij is daar nu woordvoerder op het ministerie van onderwijs.

Afgelopen voorjaar zag ik een foto op twitter van Stef Blok die de minister van buitenlandse zaken van Chili ontving. Eronder stond: Although geographically far apart, in cooperation and spirit very close. Die Chileen zag er inderdaad aimabel uit. Ik keek nog eens goed, en hé, dat was detective-schrijver Roberto Ampuero! Ken ik ook uit Iowa.

Zegt die verstrengeling nou louter iets over nationalistische gevoelens, engagement of politieke interesses bij die schrijvers? Volgens mij zegt het ook iets over de status van literatuur in die landen.

Frankrijk is wat die status betreft altijd het voorbeeld. Daar was de beroemde schrijver André Malraux ooit minis- ter van cultuur. En van oud-president Georges Pompidou is bekend dat hij letterkunde had gestudeerd en een bloemlezing uit de Franse poëzie heeft samengesteld. Dat zag men terug aan de cultuurbudgetten.

In Nederland zijn politici vooral close met het bedrijfsleven. Balkenende is naar Ernst & Young gegaan. Halbe Zijlstra, die als staatssecretaris een tijdje over de cultuursector ging, noemde het een voordeel dat hij er niks mee had.

Niettemin schrijven Nederlandse politici ook, meestal hun memoires, en vaak met behulp van een ghostwriter. Mijn eigen uitgeverij geeft al die boeken uit, dus op de jaarlijkse borrel lopen er ook altijd wel politici rond. Eigenlijk een ultieme kans om te netwerken. Maar hoezeer ons land ook een letterkundige minister kan gebruiken, ik ben noch ken helaas een auteur met politieke ambities.

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een wisselcolumn over lezen, schrijven en het literaire leven.

Deel dit artikel

Een ander kwam uit Cuba, bleek zoon van Che en an­ti-ka­pi­ta­lis­tisch