Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Motel Mozaique: festival der buitenbeentjes

Home

Joris Belgers

© arie kievit

Afwisseling troef, op deze editie van Motel Mozaique. Met dit jaar niet de meest onverwachte bandjes, maar wél van hoog niveau.

Er is salsa, er is techno. Er is klassiek, jazz en hiphop. Wat folk, vooruit, vrij veel folk, en daarnaast een stukje avantgardistisch elektronisch geram. Nee, er stak maar weinig rood draad door dat affiche van Motel Mozaique, het tweedaagse festival dat dit weekend plaatsvond in de Rotterdamse binnenstad. Nou, misschien een klein rood draadje: stuk voor stuk waren de muzikanten ieder op hun eigen manier buitenbeentjes – en dat is hier beslist bedoeld in positieve zin.

Lees verder na de advertentie

Neem nou die grote, vriendelijk reusachtige Joep Beving met zijn lieve pianoliedjes. Of de schuchtere houterhakkersrockband Grandaddy, die hun comeback stoicijns maar oerdegelijk afwerkte. De vervreemdende jazzvirtuoos Thundercat – geen geboren frontman, maar wat een snarenkunstenaar. De compleet in zichzelf gekeerde bosnimf Weyes Blood, of de prettig gestoorde retro-nerds van The Lemon Twigs. Een bont gezelschap. Iets met veel kleuren, veel contrast. Een mozaiek, zegt u? Precies.

Afgezien van Grandaddy waren veel pu­blieks­trek­kers recent nog op andere festivals te zien, zoals Lowlands, Le Guess Who of Eurosonic.

Druipend plastic

En naast de bandjes werden de kleinere blokjes op het schema ingenomen door theater, dans en performance-art, omlijst door kunstinstallaties op verschillende plekken in de binnenstad. Zo kon het gebeuren dat je eigenlijk gehaast onderweg was richting dat concert in de Arminiuskerk, maar gebiologeerd blijft hangen in de foyer van de Rotterdamse Schouwburg, bij de imponerende dansers van choreograaf Amos Ben-Tal, die met Spinvis hun voorstelling Howl opvoerden. 

© arie kievit

Of dat je struikelde over surrealistische, gebogen mensenlichamen van druipend plastic door kunstenaar Bart Hess. Onder de noemer ‘slaapperformance’ konden bezoekers zelfs ritualistisch overnachten in het Ro Theater. Het onverwachte is hier verwacht, luidt het motto van het festival, en dat klopt wel zo’n beetje.

Dat geldt alleen minder voor de muzieknamen: heel onverwacht waren die niet. Afgezien van Grandaddy waren veel publiekstrekkers recent nog op andere festivals te zien, zoals Lowlands, Le Guess Who of Eurosonic. Dat nam niet weg dat het niveau haast zonder uitzondering hoog lag.

Wat een gast, die Brian D’Addario. Schoppend, tierend en krijsend achter zijn microfoon. Echt een buitenbeetje.

Bergbeekliedjes en indiepop

Een vroeg hoogtepunt op de vrijdagavond was Kim Janssen, die met zijn tienkoppige band, incluis strijkers en blazers, iets heel moois neerzette met zijn slim gelaagde symfonische indiepop. Groots, maar beslist niet bombastisch, langzaam sleurde de Groninger het publiek bij het nekvel zijn wereld binnen.

Een stuk uitgelatener is de Vlaming Maarten DeVoldere, die van Balthazar, die zich lekker uitleeft met zijn rauwe krautrockproject Warhaus. Het was lijzig, zompig en tamelijk uitzinnig hoe de Belg tekeerging, met effecten die zijn trompet lieten klinken als een olifant die door een bak modder blaast.

Weer compleet anders was Thundercat, de virtuoze jazzbassist, bekend van onder anderen Flying Lotus en Kamasi Washington. Hij heeft net zijn soloplaat uit, en combineert kitscherige r&b-nummers met uitzinnige solo’s, die haast verzuipen in effecten. De chaos werd compleet door toetsenist, maar in het gareel gehouden door een waanzinnig strakke drummer. Thundercat, alias Stephen Bruner, is niet de beste zanger of showman, maar enerverend is zijn vingerwerk wel.

Artieste Lisa Hannigan © arie kievit

Het echte hoogtepunt vormde het concert van Lisa Hannigan, aan het begin van de tweede avond. Gemakkelijk wond de Ierse singer/songwriter haar gehoor om de vingers, zeker nadat de band even het podium verliet en de Ierse alleen met gitaar, mandoline en haar stem haar klaterende bergbeekliedjes over een muisstille schouwburgzaal uitstortte. Nee, dan Anna Meredith, wiens loeiharde, hoekige elektronische composities toch wat moeilijker te verhapstukken zijn.

Bijzonder was ook de show van The Lemon Twigs, twee piepjonge broertjes uit New York die een soort garageversie van glamrock met sixtiesvibe brengen in het uitpuilende zaaltje van Rotown. Wat een gast, die Brian D’Addario. Schoppend, tierend en krijsend achter zijn microfoon. Echt een buitenbeetje. Rockster in de dop. Helemaal op zijn plek, in Rotterdam.

Wilt u de reacties op dit artikel lezen? Registreer u hier voor een proefperiode van twee maanden.

Het plaatsen van reacties is voorbehouden aan de betalende abonnees van Trouw. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Het bekijken en plaatsen van reacties is voorbehouden aan onze betalende abonnees. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Als betalend abonnee kunt u een reactie plaatsen op dit artikel. Deze is alleen zichtbaar voor andere (proef)abonnees.

Om uw reactie te kunnen plaatsen, hebben we uw naam nodig. Ga naar Mijn profiel


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
Afgezien van Grandaddy waren veel pu­blieks­trek­kers recent nog op andere festivals te zien, zoals Lowlands, Le Guess Who of Eurosonic.

Wat een gast, die Brian D’Addario. Schoppend, tierend en krijsend achter zijn microfoon. Echt een buitenbeetje.