Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Miljoenen voor een werk van flapdrol David Hockney ?

Cultuur

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Vorige week was ik bij de eerste Joost Zwagerman-lezing in Alkmaar, gehouden door de befaamde historicus Sir Simon Schama. 

Hoewel hij, gezien het lot van de naamgever van zijn voordracht, een wat ongemakkelijk onderwerp op het menu had gezet, te weten kunst en rampspoed, deed hij het op een toegankelijke en innemende wijze, zoals we van hem gewend zijn, met het vanzelfsprekende overwicht van de oude wijze mannen die we daarvoor in huis hebben, zoals bijvoorbeeld Sir David Attenborough als het over de natuur gaat. Schama's charmante optreden verhulde niet dat hij eigenlijk weinig nieuws vertelde over hoe al die kunstenaars, Gericault, Ai Weiwei, Gerhard Richter met oorlog en rampen omgingen, maar hoe ouder ik word, hoe minder erg ik dat vind.

Lees verder na de advertentie

Na zijn lezing (die hij trouwens helemaal niet las, maar uit het hoofd deed) werd hij nog eventjes ondervraagd door homo universalis en ex-Rietveldstudent Robbert Dijkgraaf, bij wie Schama zich liet ontvallen dat hij niet wegliep met David Hockney (over wie hij wel geschreven heeft trouwens). Als je mensen wilt prikkelen, moet je vooral zeggen dat je een beroemdheid niet echt goed vindt, dat de maker misschien een flapdrol (mijn woorden) is. Dus ik was nog niet thuis of ik peilde mijn eigen Hockney-zin. 

Na enig piekeren kwam ik tot de slotsom dat Schama Hockney te vrijblijvend vindt

Te meer daar de man onlangs tot duurste levende kunstenaar is gebombardeerd. Is hij een oplichter? Kleren van de keizer? Goed verkopende kunst is eigenlijk altijd een beetje verdacht, dat geldt in alle kunstbranches. Vindt u Damien Hirst werkelijk geweldig? Banksy? Of hebt u het vage gevoel dat het overschatte aandachttrekkers zijn? Bij mij knaagt geregeld iets als iemand tientallen miljoenen voor een hedendaags schilderij neertelt.

Te vrijblijvens

Maar Hockney miskennen, zo'n fijne zonnige schilder wiens werk herinnert aan de Beatles- en pop-artjaren toen moderne kunst nog goedgemutst en kleurig was, of het nu zijn (zelf)portretten of z'n zwembaden zijn...?! Ik was verbaasd, vooral omdat Schama kunst voor gewone mensen toegankelijk wil maken; kunst die op een voetstuk staat, of in zichzelf gekeerd en ontoegankelijk is voor het gewone publiek, daar gelooft hij niet in, en wat je ook van Hockney kunt zeggen, ontoegankelijk is-ie niet. Dus moet het iets anders zijn.

Na enig piekeren kwam ik tot de slotsom dat Schama Hockney te vrijblijvend, te weinig maatschappij- of politiek-betrokken vindt, het zegt hem niet genoeg. Daar kan ik inkomen, al hoeft kunst van mij niet veelzeggend te zijn, omdat ik eigenlijk niet weet wat dat is. Je kunt ook over slechte kunst veel zeggen.

Ik denk eigenlijk dat Simon Schama diep in zijn hart vindt dat David Hockney over het paard getild is, dat er te veel voor betaald wordt, dat hij te populair geworden is, dat zijn werk niet genoeg 'urgentie' (vreselijk woord) uitstraalt. En misschien had hij het eigenlijk wel over zichzelf, want diep in mijn hart dacht ik dat Schama (na zijn lezing applaus als voor een ster) zelf misschien ook te populair geworden is, een publiekslieveling - en dat is nooit goed voor je naam.

Rob Schouten is columnist voor Trouw. Meer bijdragen vindt u op trouw.nl/robschouten.

Deel dit artikel

Na enig piekeren kwam ik tot de slotsom dat Schama Hockney te vrijblijvend vindt