Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mijn neefjes verslag over zijn week in de stad lijkt op zijn vaders koeienlijsten

Cultuur

Franca Treur

Franca Treur. © Olivia Ettema
Column

Mijn neefje (11) komt logeren. Hij doet dat elke zomer en elke keer verrast hij me met zijn leergierigheid. Hij heeft vooral belangstelling voor geschiedenis. Zodra hij een beeld of gebouw ontdekt met een bordje erbij, moeten we afstappen.

 Ook vraagt hij om lijntjespapier, hij had zijn moeder een schriftelijk verslag beloofd. Dat vind ik leuk natuurlijk, en ik geef hem een van mijn notitieboeken.

Lees verder na de advertentie

Maar moet je je nou met zo’n verslag bemoeien? Aan de ene kant ben ik superbenieuwd hoe hij zijn week in de stad beleeft, aan de andere kant wil ik maar al te graag tips geven om zijn verhaal leuk en levendig te maken. (Schrijf niet alleen op wat je hebt gedaan, maar ook wat er bijzonder aan was. Schrijf vooral ook op wat je van iets hebt geleerd en citeer af en toe eens iemand letterlijk.)

Ik besluit niets te zeggen, hem geen literaire aspiraties op te dringen. Maar het helemaal laten kan ik ook niet. “Als je opschrijft dat we scrabbelden, zet je er dan wel bij dat ik heb gewonnen?” plaag ik hem.

Van een leuke avondwandeling wordt in mijn neefjes verslag alleen vermeld dat die 1.30 uur duurde. Dat is alles. Ik ben lichtelijk teleurgesteld

“Zeker niet”, antwoordt hij zonder op te kijken van zijn papier. Met een schuin oog lees ik dat we naar het Scheepvaartmuseum zijn geweest. Dat daar een VOC-schip te zien is en ook de koningssloep. Niets over walvissen zo groot dat er een bus in past. Of, en dat was nieuw voor mij, dat de walvisjacht na de Tweede Wereldoorlog door Nederland volop werd hervat, en dat schoolkinderen destijds daarover werkstukken maakten en brieven schreven aan de walvisvaarders die erop uit gingen om ze van de broodnodige oliën en vetten te voorzien. Aandoenlijk, die kinderhandschriften en die uitgeknipte plaatjes. Maar niet voor mijn neefje. Geschiedenis is voor hem wat de grote mannen hebben gedaan (Tromp, De Ruyter), niet de schoolkinderen.

Allertrouwste fan

Van een avondwandeling wordt in zijn verslag alleen vermeld dat die 1.30 uur duurde. Dat is alles. Ik ben lichtelijk teleurgesteld. Over de leuke avond die ik me zal blijven herinneren, valt voor hem kennelijk niets te memoreren.

Van schrijver Willem Brakman is bekend dat hij geen uitstapje maakte zonder het gezelschap van zijn allertrouwste fan, Gerrit Jan Kleinrensink, die zodra het kon ergens een wc in dook om aantekeningen te maken van wat Brakman allemaal van de dingen vond. Zijn verslagen zijn rijk aan details en erg leuk om te lezen. Je vindt ze in de kelder van het Literatuurmuseum, in tientallen dozen, rechts van de iMac van Joost Zwagerman, en onder de schrijversportretten waarover Gerbrand Bakker vorige week schreef.

Geen mooischrijverij echter in het verslag van mijn neefje. Het heeft meer weg van de koeienlijsten van zijn vader: enkel namen en data van bevruchting, droogzetting en kalverij. Volgend jaar zal ik hem uitleggen dat geschiedschrijving ook een kwestie van narratief is. Nu laat ik het bij de opmerking dat hij altijd nog details kan toevoegen. En warempel, er komt nog een post scriptum: Waar we liepen liep ook het Amsterdam-Rijnkanaal.

Franca Treur en Gerbrand Bakker schrijven om beurten over lezen, schrijven en het literaire leven.

Lees ook:

Lekker lezen of literatuur?

Murat Isik won bijna twee weken geleden de Libris Literatuurprijs. Dat is mooi voor hem: 50.000 euro, en het boek zal vast een flink aantal weken in de CPNB top-60 staan.

Lees ook:

Wat is het geheim van een bestseller?

Zo’n wijze man, hoorde ik laatst een vrouw over iemand zeggen. Hij zei precies de goede dingen.

Deel dit artikel

Van een leuke avondwandeling wordt in mijn neefjes verslag alleen vermeld dat die 1.30 uur duurde. Dat is alles. Ik ben lichtelijk teleurgesteld