Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Marthalers 'Universe, Incomplete' laat geen onuitwisbare indruk achter

Cultuur

Frederike Berntsen

© Ruhrtriennale 2018
Recensie

Ruhrtriennale
Universe, Incomplete
★★★☆☆

Een kluwen lichamen kronkelt over de betonnen vloer van de Jahrhunderthalle in Bochum. De jongen met het elastieken lichaam danst, duikt en springt alsof zijn leven ervan afhangt, en op de bioscoopstoelen zit iemand tweeënhalf uur lang onverstoorbaar film te kijken.

Lees verder na de advertentie

Dit zijn zomaar een paar onderdelen van 'Universe, Incomplete', een voorstelling van regisseur Christoph Marthaler die haar wereldpremière beleefde op de Ruhrtriennale. De Zwitser is met ingang van deze zomer associated artist van het festival tijdens de drie jaar dat intendant Stefanie Carp aan zet is.

Voor zijn nieuwste creatie dook hij in Charles Ives' onvoltooide 'Universe Symphony'. Ergens in de overgeleverde schetsen en opzetjes had de Amerikaanse componist alvast een boodschap achtergelaten: mocht hij de symfonie niet afkrijgen, en iemand anders voelde zich geroepen... Het team van de Ruhrproductie vulde de open plekken in met ander werk van Ives, een bijzonder mooie selectie: alles bij elkaar een symfonie op zich.

De muziek maakt een reis van A naar B, maar de theatrale component blijft een verzameling losse ideeën

De Jahrhunderthalle is groot, attractief groot. Hoe doe je daar je ding? Vul je 'm, of juist niet? Anna Viebrock maakte een uitgekiende ruimteverdeling met kerkbanken, een loopbrug en een meterslange rij tafels, ver weg. Het publiek zit op een dwarsgeplaatste tribune en is getuige van een aaneenschakeling van absurdistisch getinte scènes, met de muziek als uitgangspunt.

Hoge spelkwaliteit

Die klinkt om door een ringetje te halen, vanuit alle hoeken en gaten van de hal, gepassioneerd en perfect getimed. De luisteraar herkent 'The Unanswered Question' en 'Three Quarter-Tone Pieces'. Een groepje instrumentalisten rijdt op een karretje voorbij en de Bochumer Symphoniker zitten verdekt opgesteld. Dirigent Titus Engel is nu eens hier, dan weer daar.

De spelkwaliteit is hoog. En dan de zangers - of waren dit acteurs met een gezegende stem? En hoe zat het met die danser en zijn mooie dictie? De casting laat niets te wensen over. De gestileerde beelden grijpen naadloos in elkaar, gekenmerkt door geraffineerde humor, niet scherp, eerder melancholisch.

Nu volgt er een merkwaardige conclusie: de voorstelling laat geen onuitwisbare indruk achter. De muziek maakt een reis van A naar B, maar de theatrale component blijft een verzameling losse ideeën. Een spanningsboog, die in dit caleidoscopisch geheel de aandacht vast weet te houden, ontbreekt.

Recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens leest u hier.

Deel dit artikel

De muziek maakt een reis van A naar B, maar de theatrale component blijft een verzameling losse ideeën