Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Kruimeldief Pio Amato wil ook graag jongen blijven

Cultuur

Ronald Rovers

Pio Amato achterop de scooter bij een vriend. © x
recensie

A ciambra

Lees verder na de advertentie

Regie: Jonas Carpignano

Met Pio Amato, Koudous Seihon, Damiano Amato

★☆

Je zou denken dat Jonas Carpignano jaren onder de Roma's van Calabrië in het zuiden van Italië verbleef, zo naturel en realistisch filmt hij het leven van de veertienjarige kruimeldief Pio Amato. In zekere zin is dat ook zo.

De in New York opgegroeide filmmaker gebruikte sommige personages namelijk ook al in z'n vorige film 'Mediterranea', over Afrikaanse vluchtelingen die in datzelfde gebied in Zuid-Italië belanden, waar ze niet bepaald vriendelijk ontvangen worden. 'A ciambra' zou je het vervolg kunnen noemen.

A ciambra gaat over een jongen die heel graag jongen wil blijven, ondanks het geweld en de criminaliteit om hem heen.

De personages uit de vorige film hebben dit keer een bijrol, en de opgeschoten Pio van de Amato-clan - de hele familie speelt zichzelf - die in de vorige film een bijrol had, speelt nu de hoofdrol. Zo laat Carpignano zien hoe levens in elkaar grijpen en hoe criminaliteit en ellende in stand worden gehouden.

Zulke grote woorden vallen overigens niet in de film. A ciambra gaat over een jongen die heel graag jongen wil blijven, ondanks het geweld en de criminaliteit om hem heen. Een jongen die liften vermijdt omdat hij claustrofobisch is en de trein niet in durft: die gaat te hard. Hij is nog niet echt aan meisjes toe, maar steelt wel een politieauto om de aandacht bij een wegversperring af te leiden.

Hard genoeg om hier te overleven is de jongen niet, lijkt het, maar misschien wel slim genoeg. Ook al kan hij niet lezen en schrijven, zoals bijna niemand van de Amato-clan.

Dialogen doen er nauwelijks toe. Carpignano laat alles via de beelden zien en gebruikt hier en daar muziek om de sfeer te versterken.

Dit zijn levens in gemeenschappen die buiten de officiële realiteit lijken te bestaan, en die aan elkaar hangen van toevalligheden. Van succes bij het stelen van een auto of een televisie, waarbij het altijd hopen is dat niemand je verraadt.

De scènes aan de keukentafel met pakweg tien schreeuwende en drinkende familieleden - kinderen van zeven, acht roken hier al - leveren fantastische taferelen op, maar de tragiek is nooit ver weg. Vierentwintig uur later kunnen alle mannen gearresteerd zijn.

Iedereen doet stoer, altijd, maar de onzekerheid vreet aan ze. Maar wat anders, als je zelfs niet kunt lezen en schrijven?

Lees hier meer filmrecensies


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

A ciambra gaat over een jongen die heel graag jongen wil blijven, ondanks het geweld en de criminaliteit om hem heen.