Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Komische musical van Jon van Eerd is een heerlijke klucht

Cultuur

Bianca Bartels

Jon van Eerd (staand) als tante uit Brazilië. © Joris van Bennekom
recensie

Musical
Charley
Het Pretpakhuis
★★★☆☆

Terwijl buiten de koude wind door de straten waaide, scheen in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam de Braziliaanse zon. ‘Charley, de komische musical’, zoals hij aangekondigd wordt, zegt een minivakantie van een avond te zijn en die claim maakt de vrolijke voorstelling helemaal waar.

Lees verder na de advertentie

Charleston

De musical, met script en liedteksten van Jon van Eerd, die ook de hoofdrol speelt, is een musicalversie van de komedie ‘De tante van Charlie’. Die komedie maakte en speelde van Eerd begin deze eeuw. Net als toen is het verhaal losjes gebaseerd op ‘Charley’s Aunt’ (1892) van Brandon Thomas, wiens naam we overigens niet in het nieuwste programmaboekje tegenkomen.

Het is niet de plot die je grijpt, maar de over­tui­gings­kracht van het geheel

Van Eerd, die ook de (mede)producent is, situeerde het stuk begin twintigste eeuw en vroeg Michael Reed als componist. Dat leverde aanstekelijke muziek op met charleston, jazz en latin-elementen waarvan sommige melodieën nog lang blijven nagalmen. Wanneer je aan een bestaand stuk liedjes toevoegt, loop je het risico dat dat overbodige uitstapjes worden die het verhaal ophouden. Dat is hier helaas soms ook het geval. Daarnaast heeft de voorstelling ook last van enkele onlogische verwikkelingen.

Verwacht geen diepe inzichten of levenswijsheden, maar dat pretenderen de makers ook niet. Charley (Van Eerd) is de butler van Lodewijk die met zijn vriend Anton met hun vriendinnetjes, een tweeling, wil afspreken. Dat mag alleen van de vader van de meisjes als er een chaperonne bij aanwezig is. Wanneer Lodewijks tante uit Brazilië, die dat zou zijn, niet komt opdagen moet Charley tegen zijn zin in, met pruik op en jurk aan, de tante spelen. Dat levert natuurlijk allerlei kluchtige misverstanden op, met in- en uitlopende mensen en rondvliegende pruiken, zeker wanneer de echte tante uiteindelijk tóch komt.

Vernuftig

Het is niet de plot die je grijpt, maar de overtuigingskracht van het geheel. Van Eerd schreef goed bekkende teksten en met name zijn liedjes zitten vernuftig in elkaar met talloze ongeforceerde binnenrijmvondsten. Caroline Frerichs (regie) hield het tempo hoog en de timing strak - maar de toon is wel tamelijk schreeuwerig. Van Eerd toont zich weer een meester in elastieken mimiek, een genot om naar te kijken. Ook de rest van de cast is sterk, met name Vera Mann, Anne-Mieke Ruyten en Laus Steenbeeke. 

Je kunt niet anders dan vrolijk en opgeladen de zaal verlaten na zoveel spelplezier. Veel lof voor alleskunner Van Eerd en zijn team.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Deel dit artikel

Het is niet de plot die je grijpt, maar de over­tui­gings­kracht van het geheel