Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Kendrick Lamar bouwt een spiegelpaleis

Home

Joris Belgers

Kendrick Lamar - DAMN. © AP
Recensie

Kendrick Lamar
DAMN.
(Aftermath / Interscope / Top Dawg)
*****

Kendrick Lamar is de beste rapper ter wereld. Nu zijn er meer rappers die dat over zichzelf zeggen, maar als de doorgaans bedachtzame Kendrick dat zegt, ga je toch luisteren. Dat is ook hard nodig, om alle diepere lagen, talloze woordspelletjes, dubbele betekenissen en metaforen te ontdekken waarmee Kendrick Lamar zijn, wederom, verbluffende album ‘DAMN’ heeft volgestopt.

Lees verder na de advertentie

Voornaamste boodschap: dat van die beste rapper ter wereld? Da’s niet altijd even eenvoudig. Na zijn politiek geladen meesterwerk ‘To Pimp A Butterfly’ (2015) werd Kendrick Lamar (29) definitief een superster. Hij werd geprezen om dat rijk geproduceerde album, om hoe hij daarop de onmacht van zwart Amerika verwoordde, en hoe hij daarbij beslist niet voor de makkelijkste weg koos en er tóch een enorm publiek mee bereikte. 

Tussen de regels van ‘DAMN.’ sluimert die voortdurende twijfel: waarom doet Kendrick eigenlijk wat hij doet?

Hitsingle ‘Alright’ werd het lijflied van de Black Lives Matter-beweging, ánderen noemden hem de beste rapper ter wereld. Dat maakte hem tot doelwit van de rechtse tv-zender Fox News ("hiphop doet jonge Afro-Amerikanen meer kwaad dan racisme”), van de giftige muziekindustrie, en van zichzelf. Hij kwam erachter dat, hoe groot zijn succes ook, hij de onzekerheid, depressie en angsten uit zijn jeugd in de achterbuurten van Los Angeles maar niet kwijtraakte. Tussen de regels van ‘DAMN.’ sluimert die voortdurende twijfel: waarom doet Kendrick eigenlijk wat hij doet?

De veertien nummers op het album hebben elk hun tegenhanger. De waarheid heeft twee kanten, wil hij maar zeggen, waarmee Kendrick meteen de hypocrisie rondom, ja, zo’n beetje alles blootlegt. Het persoonlijke versus het politieke, liefde versus lust, trots versus bescheidenheid, angst versus lef, het doel versus de middelen, het idee van Amerika versus de werkelijkheid. Om uiteindelijk uit te komen op de meest fantastische vertelling van het album: lotsbestemming versus God.

Want in uitsmijter ‘DUCKWORTH’ verhaalt Kendrick Lamar over hoe zijn ontdekker, platenbaas Top Dawg, in een vorig leven van plan was de plaatselijke Kentucky Fried Chicken te beroven. Daar werkte ene Kenny Duckworth senior - de vader van Kendrick Lamar. Top Dawg komt tot inkeer wanneer hij ontdekt wat voor goede gast Duckworth is, en blaast de overval af. 

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Verhalenverteller

Had die wel plaatsgevonden, was Kendrick opgegroeid zonder vader. Dan had hij mogelijk voor criminaliteit in plaats van muziek gekozen. Had Top Dawg nooit zijn leven gebeterd om een platenmaatschappij te beginnen. En had de wereld Kendrick Lamar nooit gekend.

Kendrick Lamar is een verhalenverteller, en doet dat hier voortreffelijk. Ook technisch wordt de rapper steeds begaafder - luister naar de agressie van ‘DNA.’ of ‘HUMBLE.’; de buitelende opsomming van tegenstrijdige gevoelens op ‘FEEL.’; naar zijn ritmiek op ‘ELEMENT’; naar zijn speelse duet met Rihanna op ‘LOYALTY.’; of naar zijn ziedende woede op ‘XXX’. 

Niet alle nummers zijn hap-slik-weg-tracks, met veelal ingetogen, duistere producties

Dat laatste is een nummer waarop de opvallende bijdrage van U2’s Bono zowaar wonderwel werkt. En we ook iets horen wat Kendricks woordenspel goed illustreert. In de laatste zin spreekt de rapper America uit als a mirra – een spiegel. Terwijl hij in dat nummer het hypocriete Amerika een spiegel voorhoudt en rapt over hoe het idee van Amerika de werkelijkheid vervormt.

Wat dat betreft is ‘DAMN.’ één groot spiegelpaleis. Niet alle nummers zijn hap-slik-weg-tracks, met veelal ingetogen, duistere producties van onder andere het jazzcollectief BADBADNOTGOOD, James Blake en MikeWillMadeIt. Het is niet makkelijk om uit dit hechte weefwerk alle bedoelingen van Lamar los te trekken. Maar daar is het Kendrick Lamar ook niet om te doen. Want als je de beste rapper van de wereld bent, mag je verwachten dat het publiek een beetje zijn best voor je doet.

Wilt u de reacties op dit artikel lezen? Registreer u hier voor een proefperiode van twee maanden.

Het plaatsen van reacties is voorbehouden aan de betalende abonnees van Trouw. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Het bekijken en plaatsen van reacties is voorbehouden aan onze betalende abonnees. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Als betalend abonnee kunt u een reactie plaatsen op dit artikel. Deze is alleen zichtbaar voor andere (proef)abonnees.

Om uw reactie te kunnen plaatsen, hebben we uw naam nodig. Ga naar Mijn profiel


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
Tussen de regels van ‘DAMN.’ sluimert die voortdurende twijfel: waarom doet Kendrick eigenlijk wat hij doet?

Niet alle nummers zijn hap-slik-weg-tracks, met veelal ingetogen, duistere producties