Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Journalisten als Nima Elbagir maken indruk. En zie je wel: ze hoeven niet altijd blanke man te zijn.

Cultuur

Maaike Bos

'Grote sterke jongens. Voor werk op het land', zegt de handelaar in het filmpje. © Maaike Bos
Bas&Bos kijken tv

Schokkend nieuws van CNN: in Libië worden mannen als slaven verhandeld. Alweer, nog steeds - we weten het niet. “Vierhonderd... zevenhonderd...”, klinkt een veilingmeester. Hij prijst hun kracht alsof hij vee aan de man brengt. 

Op het filmpje dat ‘Nieuwsuur’ woensdag liet zien, staan jonge Afrikanen lijdzaam te wachten tot ze overgeleverd worden aan de hoogste bieder.

Lees verder na de advertentie

CNN-verslaggeefster Nima Elbagir had het smartphone-filmpje toegespeeld gekregen, en maanden gewerkt om de echtheid ervan te verifiëren. Nu had ze georganiseerd zelf bij zo’n veiling aanwezig te zijn in de omgeving van de hoofdstad Tripoli. Met een verborgen camera ging ze met haar (ook vrouwelijke) collega naar binnen.

Het verbaasde haar hoe normaal iedereen erover deed, vertelde ze daarna in een videogesprek aan Mariëlle Tweebeeke van Nieuwsuur. De betrokkenen deden niet alsof dit totaal illegaal was en in het diepste geheim moest plaatsvinden.

Dit is nog eens journalistiek: ‘tegels lichten’, met gebruikmaking van de kracht van het medium video/ beeld.

Meerwaarde

Op meta-niveau gebeurt hier iets geweldigs. Eén: dit is nog eens journalistiek: ‘tegels lichten’, met gebruikmaking van de kracht van het medium video/ beeld. Al in april dit jaar had de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) het verhaal naar buiten gebracht, maar het had geen groot bereik. Nu iedereen de slavenhandel met eigen ogen kan zien, heeft het impact.

Twee: Nima Elbagir (39), gestationeerd op CNN’s redactie in Londen, is zo Brits als maar kan met haar accent en haar zorgvuldig gearticuleerde, licht gereserveerde manier van spreken. Ze is ook van Sudanese afkomst en spreekt vloeiend Arabisch. Deze vrouw heeft unieke toegang tot niet goed overlappende werelden, en bewijst hoe essentieel het is voor nieuwsorganisaties om mensen met een migratieachtergrond vol aan te nemen en in te zetten.

Journalisten van dit kaliber maken indruk. En zie je wel: ze hoeven niet altijd blanke man te zijn.

In Nederland zien we de laatste jaren ook de meerwaarde van een Sinan Can met zijn prijswinnende series over de Armeense genocide (‘Bloedbroeders’) en de Arabische Lente (‘Arabische Storm’). Of van een Eus (Özcan Akyol) die in Turkije op zoek gaat naar zijn familie (in ‘De neven van Eus’). Zij spreken de talen. Via hun reportages brengen zij ons hun toegang tot andere perspectieven. Er gaat een wereld open. Niet dat die wereld altijd zo mooi is: Sinan Can komt binnenkort met een tweeluik over de horror van IS. Maar die wereld moet wel gezien worden.

Gekkenhuis

Over Nima Elbagir is nog veel meer te zeggen. Wat geldt voor Can, geldt ook voor haar: ze durft. Het is al gekkenhuis om nu naar Libië te gaan. Zíj gaat wel, als vrouw én als verslaggever - een dubbele reden om gevaar te lopen.

Op de CNN-website staat een lovend profiel van haar. Ze deed in Liberia verslag van de ebolacrisis vanuit binnen de quarantaine-zones - levensgevaarlijk. Ze was de eerste internationale journalist die ter plaatse was toen Boko Haram 250 meisjes had ontvoerd, en kreeg twee ontsnapte meisjes te spreken. Als 29-jarige deed ze in Somalië als enige westerse journalist verslag van de Amerikaanse bombardementen op Mogadishu (2007). De lijst is veel langer en staat vol exclusieve interviews met invloedrijke personen. Journalisten van dit kaliber maken indruk. En zie je wel: ze hoeven niet altijd blanke man te zijn.

Deel dit artikel

Dit is nog eens journalistiek: ‘tegels lichten’, met gebruikmaking van de kracht van het medium video/ beeld.

Journalisten van dit kaliber maken indruk. En zie je wel: ze hoeven niet altijd blanke man te zijn.