Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jonge talenten putten zich uit op Over het IJ Festival

Home

Sara van der Kooi

'La Lucha Libre' van het collectief La Isla Bonita is woest fysiek. De ogenschijnlijk breekbare vrouwen gaan elkaar te lijf in een lange, wrede worstelpartij. (Foto: Bas de Brouwer) © RV
Recensie

Ooit waren de scheepswerven van de NDSM, aan de noordzijde van het IJ, een soort niemandsland. De perfecte plek voor het rauwe en dynamische locatietheater van het Over het IJ festival. Inmiddels zijn er hipsterfeesten, hippe restaurants en dure hotels. Ook het festival is veranderd.

Er is nog weinig over van de ruwe industriële leegte die het Over het IJ festival als een van de eerste aan een groot publiek toonde. Daarom focust het festival wat minder op bijzondere locaties en zoekt naar een nieuwe, meer reflectieve vorm. Op uitnodiging van het festival voeren (veelal) jonge theatermakers gesprekken met en maken voorstellingen over de stad en haar bewoners, denken na over stedelijkheid, verleden en de toekomst.

Lees verder na de advertentie

Zo presenteert het artistiek-filosofische Collectief Walden de installatie 'We beginnen gewoon', waarin de brug over het IJ waarover al bijna twee eeuwen wordt gesproken, centraal staat. Zij maakten alvast het begin van een hoge brug en nemen de bezoeker mee in overpeinzingen over bruggen bouwen, verbinden en vrijheid. Het begint heet, in een heuse sauna, en eindigt ijzig koud. Het resultaat is een eerder fysieke dan rationele ervaring die daardoor wat afdrijft van het op zichzelf al intrigerende beginpunt: de omstreden brug tussen Noord en Centrum.

Tussen werven en hotels

Bij wijkmaker Timen Jan Veenstra is de relatie tussen zijn werk en de locatie (voormalige arbeiderswijk Tuindorp Oostzaan) veel duidelijker zichtbaar. Niet vreemd ook want hij schreef een theatertekst met pater Jos Kobessen, die dertig jaar in de wijk woonde, als hoofdpersoon. Als inspiratie voor zijn tekst sprak Veenstra een groot aantal wijkbewoners, oorspronkelijke en 'import' uit andere delen van de stad. Aan de hand van deze verhalen componeerde hij 'Tussen werven en hotels'. Deze doorwrochte toneeltekst, nogal breedsprakig en barok van stijl, vormt het eerste deel van het toekomstig vierluik 'Kronieken van de stad'.

De (veelal) jonge theatermakers maken voorstellingen over de stad en haar bewoners, ze denken na over stedelijkheid, verleden en de toekomst

Acteur Stefan Rokebrand is de gedroomde vertolker van deze complexe tekst. Tegen de gesloten deuren van het kerkje waar Kobessen ooit de diensten leidde, vertelt hij indringend maar lichtvoetig over de bewoners van toen, die leefden voor de scheepswerven en van de ene op de andere dag aan de kant werden gezet. Werkeloos. Rokebrand maakt met zijn empathische spel de ontreddering van de mensen tastbaar, en het publiek, waaronder veel oude Tuindorpers, is zichtbaar ontroerd.

Eigen 'indianen'

Voorstellingen van jonge theatermakers die niet de band met de stad centraal stellen, zijn er op het festival ook. The Hotshop (de jonge loot aan de tak van theatercollectief De Warme Winkel) presenteert Indiaan, over de terug-naar-de-natuur wens die bij veel mensen leeft. Op een lieflijk heuvelachtig veldje, naast de Coentunnel, zoeken ze in de vallende schemering naar de natuurmens in zichzelf. In eerste instantie door op hilarische wijze elk hun 'eigen' indiaan (oeps, Native American) te presenteren, vervolgens door op hun eigen vooroordelen te reflecteren en uiteindelijk door een uitputtend ritueel uit te voeren. Inhoudelijk is het misschien niet zo interessant maar de enorme fysieke inzet (en uiteindelijk uitputtingsslag), in combinatie met sterke vormvondsten, maakt Indiaan een zeer genietbaar geheel.

Vechtende vrouwen

Fysiek is ook de voorstelling 'La Lucha Libre' van collectief La Isla Bonita. Hierin gaan vijf jonge vrouwen elkaar te lijf in een gevechtsarena. Met woeste maskers op dansen ze, schreeuwen en laten hun spierballen rollen. Ze voeren intense (schijn)gevechten uit, gebaseerd op de Mexicaanse luchadores, en spelen onderwijl met clichématige beeldvorming van vrouwelijkheid. Het contrast tussen de Barbie-achtige vrouwtjes en de angstaanjagende vechtwijven is op een afschuwwekkende manier fascinerend en de scène waarin de kampioene ten overstaan van een volle arena intens wordt vernederd, doet je maag bijna omkeren. Uiteindelijk gaan deze ogenschijnlijk breekbare vrouwen elkaar te lijf in een lange en zwaar uitputtende worstelpartij waarin ze zichzelf van hun meest wrede kanten laten zien. Zo zijn die mooie jonge actrices verfrissend lelijk, hard en bot.

****



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
De (veelal) jonge theatermakers maken voorstellingen over de stad en haar bewoners, ze denken na over stedelijkheid, verleden en de toekomst