Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jong zijn, het was geen pretje

Cultuur

Klaas Knooihuizen

Marc van der Holst van The Avonden gebruikt graag found poetry in zijn teksten. © TRBEELD
Recensie

Pop 
The Avonden
Wat een cirkel is (Subroutine)
★★★★☆

‘Zes lange jaren om te leren wat een cirkel is.’ Aldus vat zanger, gitarist en geestelijk vader van The Avonden Marc van der Holst zijn middelbareschooltijd samen. Wat een cirkel is, weet hij niet meer, maar de veertiger herinnert zich nog goed hoe het was om jong te zijn. Kort samengevat: geen pretje.

Lees verder na de advertentie

Op het openingsnummer bezingt hij het dorp van zijn jeugd. ‘Ik haat het hier / Ik haat iedereen hier / Ik haat mezelf ook / Ik wou dat ik dood was.’ Om een familieverjaardag mee op te luisteren is ‘Wat een cirkel is’ inderdaad waardeloos. Toch is het geen sombere plaat. Eerder is ze ontroerend en, geloof het of niet, ontzettend grappig.

Found poetry 

In ‘Je kunt hier rondlopen’ wordt de hoofdpersoon verwelkomd in wat een jeugdinrichting lijkt te zijn. ‘Ze praten hier voornamelijk over het weer / dus het is wel leuk om een keer over iets anders te praten / maar [...] ik kan mij niet herinneren dat we ooit zo’n mooie zomer hebben gehad.’ 

Je zou het niet zeggen, maar deze plaat is ook ontroerend en ontzettend grappig

Zoals uit zijn debuutalbum en zijn prozagedichten al bleek, is Van der Holst dol op alledaagse uitspraken en found poetry. We horen Bijbel­citaten en teksten van informatieborden. Eén couplet bestaat enkel uit quotes van een navigatiesysteem. Dat kan snel flauw worden. Van der Holst geeft de tienerangst echter zo krachtig vorm dat de mededeling ‘de tweede deur gaat pas open als de eerste deur is gesloten’ als een mokerslag aankomt: het is niet langer een banale boodschap, maar het besef dat je er niet zomaar tussenuit kunt piepen.

Lou Reed en Spinvis

Is het dan alleen maar deprimerend in puberland? Nee, in ‘Je bent maar 1 x 17’ is de jeugd een tijd van onbesuisd lol trappen. Met één minuut vijftig is dat wel het kortste liedje van de plaat.

Muzikaal lijkt The Avonden door de Pixies beïnvloed, niet toevallig een band die populair was toen Van der Holst op school zat. Ook Lou Reed waart rond en Spinvis zou zich tevreden op zijn schouder hebben geklopt als hij ‘Zacht, rood licht’ had geschreven.

Dat het magisch realisme van het debuut van Van der Holst is vervangen door zuiver realisme blijkt een geweldige zet. Zonder pratende dieren komen de thema’s dwingender binnen. Met de schrijver aan wiens klassieke roman Van der Holst zijn bandnaam ontleende, deelt hij enkel de liefde voor taal. Er zijn geen seksfantasieën, geen Mariaverering en zeker geen ironie. Dat had hier bepaald misstaan.

Lees ook: 

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Deel dit artikel

Je zou het niet zeggen, maar deze plaat is ook ontroerend en ontzettend grappig