Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jansen & Jansen boeien in muziek voor viool en orgel

Cultuur

Christo Lelie

Review

Openingsmanifestatie Haarlemse Orgelacademie door Janine en Jan Jansen in Philharmonie, Haarlem op 15/7. Nog tot 28/7 in Haarlem. Info: www.organfestival.nl of 020 4880479.

Doorgaans speelt violiste Janine Jansen voor uitverkochte zalen. Zaterdag was de Haarlemse Philharmonie echter nog niet voor een kwart gevuld, toen onze nationale viooldiva daar met haar vader Jan Jansen optrad.

Op het oog was dit programma, met overwegend onbekende, twintigste-eeuwse composities voor viool en piano niet zo aantrekkelijk. Maar het oor werd volop gestreeld door het gepassioneerde en natuurlijke spel van Janine Jansen, die in haar vader de perfecte begeleider vond. Wat schitterde haar Stradivarius in de akoestiek van de Philharmonie; het pas gerestaureerde Cavaillé-Coll-orgel had daar meer moeite mee.

Het programma dat vader en dochter brachten was een mix van originele werken voor viool en orgel, en transcripties, waarin het orgel het orkest verving. Het was een misser dat in het programmaboek niet eens was te lezen wanneer het om originele composities of bewerkingen ging. Ook ontbraken de programmatoelichtingen. Uiteraard moet muziek voor zichzelf kunnen spreken. Toch is het bij onbekend repertoire nuttig als de luisteraar iets weet van de achtergronden.

De Jansens openden met de Ouverture in g, opus 150 van Josef Rheinberger. Ik denk dat iedereen al vanaf de eerste noot van dit gloedvol gespeelde werk in de ban van Janine Jansen raakte. ’Der geigende Eremit’ van Max Reger is een intiemer en lyrischer werk, waarin Janine Jansens ingetogen en door en door expressief speelde. Zonder het origineel te kennen, kon de luisteraar vaststellen dat orgelbewerking, gebaseerd op het klavieruittreksel, te kaal was in verhouding tot de uitdrukkingskracht van de vioolsolo. Beter klonk het orgel in de bewerking van Svendsens Romance, opus 26, een werk waarin Janine Jansen tot een enorme muzikale intensiteit wist te komen.

’Running’ van Jan Welmers werd tijdens de première op het orgel van de Engelse kerk van Amsterdam gespeeld, een heel ander orgel dan dat in Haarlem. Nu domineerde de typische negentiende-eeuwse orgelklank van het Cavaillé-Coll-orgel te zeer; een klank die weinig paste bij het frisse, eigentijdse Welmers-idioom. Mogelijk dankzij meer heldere registraties was dit probleem er niet in ’Whim’ van Wim de Ruiter, dat open klonk, in een vertolking waarin orgel en viool elkaar meer aanvulden dan beconcurreerden. De meest ideale synthese van beide instrumenten was te horen in de schitterende ’Quatre Pièces’ van Josef Reveyron, waarin Jansen & Jansen tot een ongekende intensiteit kwamen in hun samenspel. Een fantastische afsluiting van een uitermate boeiend concert.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie