Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jammer dat ‘De wilde ruimte’ er niet bij stilstaat dat ruimtevaarttoeristen de aarde nog meer kapotmaken

Cultuur

Maaike Bos

Presentatrice Anna Gimbrère (l) interviewt de Amerikaanse astronaute Jessica Meir tijdens haar training. © Maaike Bos
Tv-column

Wetenschapsseries geven nog wel eens een dubbel gevoel. De laatste technische mogelijkheden zijn geweldig, maar moeten we die wel willen? Bij de zesdelige serie ‘De wilde ruimte’ (VPRO) viel ik soms dan ook van mijn stoel. 

Hoeveel internationale bedrijven zijn niet al gretig bezig met de ontwikkeling van commerciële ruimtevluchten. En wat een tegenstelling, dat kaartje van 55 miljoen dollar met de traditionele astronauten-training van zes jaar, en een kans van één op drieduizend concurrenten om werkelijk de ruimte in te mogen.

Lees verder na de advertentie

Wetenschapsjournalist en theoretisch natuurkundige Anna Gimbrère (33) praat het allemaal met grote vanzelfsprekendheid aan elkaar. Haar liefde voor de techniek en wetenschap zijn echt, dat zie je. Haar teleurstelling ook, dat ze zelf geen astronaut kon worden vanwege haar misselijkheid bij het vliegen. En daarom ook haar doorleefde bewondering voor de mensen die wel dichtbij komen.

De scheve verhouding tussen de ervaring van de ruim­te­vaart­toe­ris­ten en de werkelijke prijs daarvan, ergert me

Vrijdag volgde ze gefascineerd de training van de jonge Amerikaanse astronaute Jessica Meir. Het verhaal gaat niet alleen over de techniek, maar ook bijvoorbeeld over het pak, hoe dat van binnen onder druk staat en hoe elk plooitje onderkleding enorm kan schuren. Ze zal niet klagen, legt André Kuipers later uit. De grootste angst van een astronaut is niet om los te raken van het ruimtestation, of levend aan de kook gebracht te worden als de helm kapot gaat. Het is de angst om afgekeurd te worden.

Cynische waarheid

Regisseur van de serie Kees Brouwer zocht een presentator die er zelf van droomde de ruimte in te gaan, dat was een goede zet. Een Robbert Dijkgraaf is inspirerend, maar bij Gimbrère zie je dat ze het liefst zelf die wereld in zou springen. Ze roept ook een andere dynamiek op bij de oudere mannen die haar rondleiden op Nasa-territorium. Dijkgraaf zouden ze willen imponeren met kennis. Op haar willen ze indruk maken met hun space-cowboy-gehalte en pioniersgeest.

Dat was ook de insteek van ‘De wilde ruimte’, zegt de regisseur tegen de VPRO. Hij zag een parallel tussen de verovering van het Wilde Westen en die van de ruimte, die eraan zit te komen. Elon Musk, Richard Branson en andere ondernemers uit China of India werken aan commerciële ruimtereizen en de vestiging van mensen op de maan of Mars. Eén van de motieven is de unieke ervaring om de aardbol op afstand te zien, en zich met aarde en al kwetsbaar en nietig te voelen: het ‘overview-effect’. Elke astronaut komt terug als beschermheer, laat Anna Gimbrère zien.

Alleen kaart ze de cynische waarheid helemaal niet aan, dat die ruimtevaarttoeristen de aarde straks nog veel meer kapotmaken met hun brandende lancering en afval in de ruimte. Het is toch te zot dat die rijken eerst een CO2-bom op aarde moeten loslaten voor ze dat overview-effect voelen en eindelijk onze fragiele planeet willen beschermen.

Ook de scheve verhouding tussen hun ervaring en de werkelijke prijs daarvan, ergert me. De superrijken hebben gewoon weer een nieuw speeltje, op onze milieukosten uiteindelijk. Paar mooie foto’s ‘from space’ voor op Insta. Jammer dat dat aspect in de serie nog aan de dark side of the moon blijft.

Vier keer per week schrijven tv-recensenten Renate van der Bas en Maaike Bos in deze wisselcolumn over wat hen opviel op televisie. U leest al hun columns hier.

Deel dit artikel

De scheve verhouding tussen de ervaring van de ruim­te­vaart­toe­ris­ten en de werkelijke prijs daarvan, ergert me