Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In zijn hart is Marcel altijd Sinterklaas

Cultuur

Maaike Bos

“Ik hoop dat ik Sinterklaas ben die af en toe Marcel speelt”, mijmert Marcel Karhof. © Sinterklaas bestaat
Tv-recensie

Drie keer, in vijfentwintig minuten, kreeg ik tranen in mijn ogen gisteravond bij de documentaire ‘Sinterklaas bestaat’. Drie keer was ik ontroerd over een man in een pak. “Dit kan geen spel meer zijn, dit is echt”, zegt ‘Sint’ Marcel Karhof.

Aan het begin vertellen anderen hoe het is: “Als ik die baard krijg, gebeurt het. Dan wordt mijn stem lager, word ik trager in de bewegingen. Mensen toeteren, kinderen roepen ‘Sinterklaa-aas!” En: “Vanaf de eerste dag was ik verkocht.” De toegewijde taxichauffeur Marcel staat centraal in de film. Toen documentairemaker Eva Nijsten hem benaderde voor haar film over mensen die ‘Sinterklaas spelen’, wees hij haar telefonisch de deur ook al is hij voorzitter van het Sint-Nicolaas Genootschap (SNG). Hij speelt niks, hij ís Sint-Nicolaas. In de periode voor de intocht volgt de camera hem in zijn langzame metamorfose naar zijn ‘echte zelf’. Hij laat zijn baard ritueel afscheren. Instrueert de onverklede pieten (geen meisjes flirterig optillen, wel zich naar het kind buigen). “Ik hoop dat ik Sinterklaas ben die af en toe Marcel speelt”, mijmert hij. “Ik denk ook steeds vaker dat ik Sinterklaas bén, die tien maanden in Nederland andere dingen doet.”

Lees verder na de advertentie

Tekst loopt door onder de trailer.

De telefoon gaat: een lezersenquête over zwarte piet in de regionale kranten. Onder zesduizend respondenten blijken negen op de tien voorstander van Zwarte Piet. Marcel reageert dat zijn Genootschap niet één serieuze aanvraag heeft gehad voor een niet-traditionele piet.

Tja. Het komt misschien doordat ik in de multiculturele Randstad woon maar ik heb inmiddels een heel ander beeld van de pietensituatie. Ook al kost het moeite, als de traditie sommige kinderen pijn doet is een aanpassing op zijn plaats, denk ik. Diep van binnen hoop ik samen met Marcel op een nieuwe status quo. Op sinterklaasintochten die genoeg zijn aangepast om de discussie voorbij te zijn. Marcel bezweert zijn angst in een Mariakapelletje. “Lieve God, alsjeblieft. Laat de intocht goed gaan. Laat het sinterklaasfeest voortbestaan”, fluistert hij. Zijn leven hangt ervan af.

Hij poetst de schoenen, draait de staf aan - met elke rituele handeling legt hij zijn oude ‘ik’ meer af

Hij was altijd Piet tot zijn moeder hem zei: “Ja Marcel, het wordt tijd dat je de baret afdoet en de mijter opzet”. Zij zag zijn passie. Toen ze door ziekte overleed (54, hij was 30), lag in haar kledingkast een kistje. Er zat geld in en een briefje: ‘Voor het sinterklaaspak van Marcel’. Brrr wat mooi.

Zijn vrouw geeft Marcel na afloop een begrijpende kus. © Sinterklaas bestaat

Als De Dag aanbreekt, zit de camera dicht op zijn huid. Hij poetst de schoenen, draait de staf aan, rolt wit plukhaar tot wenkbrauwen – met elke rituele handeling legt hij zijn oude ‘ik’ meer af. Wanneer deze Sint-Nicolaas op de stoomboot het gejuich ontvangt, suggereert zijn blik een hart dat bijna uit zijn voegen barst. Ontroerend. Ik zag voor het eerst niet de sinterklaasintocht, maar ‘de man Sinterklaas’ die zijn ziel erin legt.

Op ziekenhuisbezoek bij de kinderafdeling houdt hij een kwetsbaar baby’tje op de arm. “Wat ben je mooi”, spreekt hij teder. “Goed zo meissie, wat zul jij groot worden.” Die hoop, die medemenselijkheid – weer krijg ik vochtige ogen. Dan zit het werk erop na een lange dag. Zijn vrouw neemt de mantel af. De baard gaat af. Ze omhelst hem en geeft dat vermoeide gezicht een kus. Het is volbracht. En het is voorbij.

Lees hier meer tv-recensies.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Hij poetst de schoenen, draait de staf aan - met elke rituele handeling legt hij zijn oude ‘ik’ meer af